บทที่7.เริ่มต้นด้วยคืนเดียว...หรือมากกว่านั้น?

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงเตือนจากมือถือดังรัวไม่หยุด เหมือนจะสะกิดฉันว่า “ตื่นได้แล้ว ยัยลินลี่”

ฉันค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งจากระเบียงของห้องพักในโรงแรมหรู กลิ่นหมอน กลิ่นผ้าห่ม และ...กลิ่นตัวเอง มึนไปหมด

หัวฉันยังเบลอ ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน แถมจังหวะการเต้นของหัวใจก็ไม่เป็นปกติเท่าไหร่

“โอ๊ย… ปวดหัวฉิบหาย”

ใช่ค่ะ ยินดีด้วยกับตัวฉันเอง เมาค้างอย่างเป็นทางการ

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงแหบเหมือนคนตากแอร์ทั้งคืน แล้วก็พลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียงตามสัญชาตญาณ

หวังว่าจะเจออะไรบางอย่าง... หรือ “ใครบางคน”

...แต่เปล่าเลย

ไม่มีเขา ไม่มีเสียง ไม่มีแม้แต่คำบอกลา

มีแค่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่ยังติดอยู่บนผ้าปูเตียง เหมือนจะกวนใจให้คิดวนอยู่นั่นแหละ

สายตาฉันเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ บนโต๊ะหัวเตียง

ฉันค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันมาด้วยหัวใจที่เต้นตุบ ๆทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า จะได้อ่านอะไร...

คำอธิบาย? คำลาห่วย ๆ? หรือแค่...คำว่า “โชคดีนะ” แบบไร้เยื่อใย?

แต่ถึงยังไง ฉันก็เปิดอ่านอยู่ดี

เพราะในหัวตอนนี้...

มีแค่คำถามเดียวที่ก้องชัดเหมือนเสียงลำโพงเบสหนัก

“นี่ฉันไปเผลอใจให้ผู้ชายคืนเดียวจริงเหรอวะ?”

..

“ผมมีงานต่างจังหวัดนะครับ ไว้เจอกันอีกนะลินลี่ :)”

...โอเคค่ะ

ฉันถูกเทแบบสุภาพ พร้อมอีโมจิหน้ายิ้ม แถมไม่มีเบอร์ ไม่มีไลน์ ไม่มีแม้แต่เศษไอจีให้ตามสืบ

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะคว้ามือถือที่สั่นไม่หยุดจากแชตเข้า

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

“ลี่ เป็นไงบ้าง!?”

“กลับยัง หรือยังติดเตียง?”

“เมื่อคืนแซ่บมั้ยยะะะะ!!”

ฉันกลอกตา เหมือนลูกแก้วกำลังหมุนฟรี

ก่อนจะทิ้งตัวลงเตียงอีกครั้ง พร้อมความคิดหนึ่งที่แว่บเข้ามาในหัว...

“ลินลี่ แกอยากลองผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”

ก็ลองแล้วไง

แต่ที่พีคคือดัน ‘ติดใจ’ ขึ้นมานี่สิ… แย่แล้วล่ะ

ฉันเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที

รีบจัดแจงตัวเองให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย คว้าเดรสยับ ๆ ที่ยังไม่ถึงกับดูเหมือนหนีออกจากบ้าน กับโค้ทตัวเดิมที่อาจกลบกลิ่นเมื่อคืนได้บ้าง (ก็หวังไว้อย่างนั้น) แล้วเดินออกจากห้องสวีทของโรงแรมหรูอย่างไว

รู้ตัวอีกที...

ฉันกำลังเดินเร็วเหมือนหนีพระอาทิตย์ยามเช้า กลัวมันจะจับโป๊ะแตกว่าฉันเพิ่งทำอะไรไว้เมื่อคืน

อาทิตย์ยังไม่แรงมาก แต่ใจฉันมันเหมือนจะร้อนรุ่มไปหมดแล้ว

ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องตัวเอง ฉันก็พรวดเข้าไปในห้องน้ำราวกับหนีอะไรสักอย่าง

มือหมุนก็อกฝักบัวอย่างแรง น้ำเย็น ๆ สาดลงมาบนตัว

เหมือนกำลังพยายามล้างบางฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน หรือไม่ก็...ลบความทรงจำบางอย่างที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว

“ลินลี่ ลืมซะ...”

ฉันพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว เป็นรอบที่สิบ หรืออาจจะเกินยี่สิบเข้าไปแล้วก็ได้

แต่ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้ง ภาพคืนนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว

แววตาเขา... สัมผัสนั้น... เสียงกระซิบข้างหู

โดยเฉพาะ "เขา" ผู้ชายแปลกหน้าที่ทิ้งฉันไว้แค่โน้ตสั้น ๆ กับเตียงที่ยังอุ่น

แต่... ช่างเถอะ

นั่นมันแค่ความคิดฟุ้ง ๆ ของฉัน ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากลับเข้าสู่โหมดจริงจัง

โหมดลินลี่เวอร์ชันทำงาน

วันนี้ฉันมีบัญชีงบการเงินของบริษัทลูกค้ารายใหญ่ต้องจัดการ อย่างน้อย...

ตัวเลข ยังซื่อสัตย์กับฉันมากกว่าผู้ชายบางคน

และถ้าจะมีอะไรที่ทำให้ฉันไม่เขว

ก็คืองาน ที่กำลังรออยู่ตรงหน้า

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้นั่งทำใจกับตัวเลขในเอกสาร เสียงกริ๊งประตูก็ดังขึ้นทันที

ติ๊ง ต่อง

แยม เพื่อนสาวสุดแสบของฉัน มาตรงเวลาเป๊ะ ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปเปิดประตู ทั้งที่ใจยังไม่พร้อมจะรับมือกับ “เรื่องเมื่อคืน” เท่าไหร่เลย

แยม ใบหน้ายิ้มแฉ่ง มือหนึ่งชูถุงส้มตำเหมือนถือถ้วยรางวัล

“ว่าไงลี่~ เมื่อคืนเป็นไงบ้าง เมาหนักมั้ย!?”

คำถามของแยมมาเร็วพอ ๆ กับแรงกระแทกของความทรงจำเมื่อคืนที่ถาโถมขึ้นมาอีกระลอก

มือที่สัมผัส... แววตา... เสียงลมหายใจ...

โอ๊ย! หยุดคิดได้แล้วลินลี่!

ฉันยังไม่ทันตอบ แยมก็ไม่รอ

เธอจัดการเทข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่างใส่จานอย่างคล่องแคล่ว

“มากิน แก้แฮงค์ซะเพื่อน!”

แล้วเธอก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบเบาจนแทบเป็นเสียงลมพัด

“ว่าแต่...เมื่อคืนแกใส่ถุงป้ะ?”

“ห๊ะ? ถุงอะไร?”

ใช่ค่ะ ฉันใสใส... หน้าเหวอไปสองวิเต็ม ๆ

แยมทำหน้าคล้ายจะเท้าเอว แล้วจ้องมาแบบ “แกอย่ามาเนียน”

ฉันนิ่ง อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“ห๊าาาา!?” เสียงหลุดมาแบบไม่ตั้งใจ งงกับคำถามที่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ถามเฉย ๆ เว้ย จะได้ไม่ต้องวิ่งไปซื้อที่ตรวจฉุกเฉินให้วุ่นทีหลัง”

แยมว่าอย่างรู้ทัน

ฉันอยากกรี๊ดใจจะขาด แต่ทำได้แค่เบิกตาโตใส่เพื่อนตัวดี...

ใจฉันยังไม่พร้อมจะไปไกลขนาดนั้นจริง ๆ นะ!

ปาร์ตี้ส้มตำจบลงไปพร้อมกลิ่นปลาร้าที่ยังอ้อยอิ่งในอากาศ แต่สิ่งที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว...คือคำพูดของแยม

มันเหมือนระเบิดลูกเล็ก ๆ

ที่จุดชนวนให้ฉันต้องหวนกลับไปคิดถึง “สิ่งนั้น” อีกครั้ง—

มือของฉัน...

สัมผัสของฉัน...

ที่ไปโดนเข้าแบบตรง ๆ เต็ม ๆ โนฟิลเตอร์ โนเซ็นเซอร์

ฉันพยายามรวบรวมภาพในหัวให้ชัดที่สุด

มัน... ใหญ่

มัน... แน่น

และที่แย่ที่สุดคือ

มันดีชะมัดเลยเว้ยยย!

แค่คิดก็รู้สึกเหมือนสมองระเบิดตัวเองเบา ๆ

ฉันทิ้งตัวลงบนฟูก ร้องกรี๊ดอยู่ในใจแบบไร้เสียง

โอ๊ยย ลินลี่! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!?

คือจะว่าไป ฉันก็เพิ่ง “กล้า” ทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรกในชีวิตนะเว้ย!

มันไม่ใช่แค่ข้ามเส้น แต่คือพุ่งข้ามแบบโอลิมปิกระดับโลกเลยก็ว่าได้

แต่พอได้หายใจเข้าออกสักพัก ความเป็นเหตุเป็นผลก็เริ่มกลับมา

เอาล่ะ... ลินลี่ สติต้องมา

เขาเป็นคนแปลกหน้า

ฉันคือผู้หญิงที่กล้าบ้าบิ่นชั่วข้ามคืน

งั้น... ฉันควรจะสืบหน่อย ใช่มั้ย?

ใช่ แน่นอนว่าใช่

ไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่าเขาชื่ออะไร บ้านอยู่ไหน หรือมีแฟนยัง

(ถึง... ก็แอบอยากรู้บ้างนิดนึงก็เถอะ)

แต่เพื่อความปลอดภัยของชีวิตตัวเองล้วน ๆ

จริง ๆ!

…สาบานเลยว่า "เพื่อความปลอดภัย" จริงจริ๊งงงง!