Chapter 6 Six Rounds

Sa pagbabalik-tanaw niya, halos nakahinga siya nang maluwag dahil hindi siya gumawa ng eksena sa bahay ng mga Valencia. Kung hindi, baka mas malala pa ang naging gulo.

Tumigil ang mga daliri ni Wade sa paglalaro ng ballpen. Halos hindi mahahalata ang bahagyang pagsalubong ng mga kilay niya. Hindi pa nga siya tapos komprontahin ni Klaire, pero itinuturing na nitong simpleng pagkakamali ang lahat.

Akala ba nito, ganoon lang kadaling umalis na parang walang nangyari?

Bahagyang ngumiti si Wade, pero hindi pa rin mabasa ang ekspresyon niya.

“Ang ibig mo bang sabihin, tatawagin na lang nating aksidente ang lahat at magpapanggap na walang nangyari? Ganoon lang?”

Hindi sumagot si Klaire.

Anong sinasabi nitong pagiging inosente? Kung umasta ito, para bang isa itong inosenteng ginoo. Pero sapat ang naaalala niya para malaman na hindi naman ito tumutol nang husto sa nangyari.

Sa totoo lang, nagulat siya sa kumpiyansa at husay nito noong gabing iyon. Gayunpaman, halata namang balak siyang pagbayarin nito sa pagtakas niya. Ang hindi lang niya alam ay kung paano, at lalo siyang kinakabahan habang iniisip iyon.

Napalunok siya bago sumagot. “Hindi naman po kayo nagsisi sa nangyari.”

Natawa si Wade. “Hindi ka rin naman nagsisi.”

Sandali itong tumigil, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “Tutal, anim na beses naman tayong nag-sex.”

Tuluyang natigilan si Klaire. Kaya pala halos hindi siya makatayo kinabukasan.

Ang kapal talaga ng mukha nito! Anim na beses na nga silang nagsex, pero kung umasta ito, para bang may kulang pa rin. Ano bang gusto nito, ulitin nila?

Sa isip pa lang niya, nanghihina na ang mga tuhod niya.

Huminga siya nang malalim upang pakalmahin ang sarili at agad na nagpalit ng usapan.

“Kung ano man ang nangyari, hindi lang naman ikaw ang nag-iisang nag-enjoy. Wala tayong mapapala kung palalakihin pa natin ito. Kalimutan na lang natin.”

Hindi niya iniwas ang tingin dito. “Promise, wala akong hihilingin sa inyo.”

Muling pinagmasdan ni Wade ang kabuuan niya.

Naka-pink na knitted sweater si Klaire at mahabang paldang may floral design. Maluwag ang suot niyang sweater, pero hindi nito lubusang natatakpan ang hubog ng katawan niya.

Hindi maiwasan ni Wade na maalala ang gabing iyon, lalo na ang hitsura ni Klaire habang nakahiga sa ilalim niya. Ang malalambot nitong mga katangian at namumulang pisngi ay mahirap kalimutan. Mas nakatutukso pala ito kaysa sa inaasahan niya.

Kung hindi lang ito maagang tumakas kinaumagahan, baka nahirapan siyang pakawalan ito sa pangalawang pagkakataon.

Sa totoo lang, hindi pa nga siya handang tapusin ang gabing iyon. Hindi lang naman si Klaire ang nakainom nang marami. Hindi rin nakatulong ang alak sa naging mga desisyon niya.

Bahagyang ngumiti si Wade.

“Miss Mondragon, basta ka na lang pumasok sa kwarto ko nang walang paalam, inakit mo ako, at iniwan mo ako habang tulog pa ako’t mag isang hinarap ang mga nangyari kinabukasan. Hindi ko pa nga napagpapasyahan kung anong gagawin ko sayo, tapos ngayon, ikaw pa ang gustong magdikta kung paano ito matatapos?”

Napatingin sa kanya si Klaire. Ganoon pala ang ibig nitong sabihin sa pagbaligtad ng sitwasyon. Ang masaklap, hindi niya talaga maalala kung sino ang unang nagsimula. At kahit siya pa nga ang unang lumapit, hindi naman tumutol si Wade.

Huminga siya nang malalim.

“Lasing po ako. Hindi ako nakapag-isip nang maayos at hindi ako kumilos nang normal. Hindi n'yo naman puwedeng asahan na ako ang sasagot sa lahat ng nangyari noong gabing iyon. Pero ikaw… hindi ka naman lasing, hindi ba?” patuloy niya, unti-unting nagkakaroon ng lakas ng loob. “Puwede mo naman akong pigilan. Bakit hindi mo ginawa?”

Nagkunwaring inosente si Wade.

“It was midnight, tapos may magandang babaeng humahalik sa akin at lumalapit nang lumalapit. Tao lang din ako, Miss Mondragon. Siguro naman, maiintindihan mo kung bakit hindi ako tumutol.”

Nawalan na ng masabi si Klaire. Sandali itong tumigil bago ngumisi nang mapang-asar.

“Isa pa, mukhang nag-enjoy ka rin naman gaya ko.”

Namula nang husto ang mukha ni Klaire. “Hindi ah!”

Kalmadong pinagmasdan siya ni Wade, na para bang wala lang sa kanya ang lahat.

“I seem to remember someone making the first move more than once. I'll leave it at that.”

Gusto na lang maglaho ni Klaire sa sobrang hiya. Hindi niya kayang isipin ang nangyari noong gabing iyon, lalo nang pag-usapan pa nila iyon nang harapan. Paano niya hindi napansing kayang maging ganoon kakapal ang mukha ng lalaking laging maayos manamit at sanay magdesisyon?

Paano nito nasasabi ang mga ganoong bagay nang hindi man lang kumukurap? Talagang mapagkunwari ang mga lalaki. Lahat na lang!

Napakagat siya sa labi, alam na wala siyang mapapala sa pakikipagtalo rito.

“Sige. Ano ba talagang gusto mo sakin?”

Natutuwa si Wade sa pagkailang niya. Hindi niya inaasahang ganoon kadaling mapahiya si Klaire.

Yumuko siya nang bahagya, kinuha ang cellphone niya, at ipinakita rito ang number niya.

“Save my number. Sasabihin ko sayo kapag nakapagdesisyon na ako kung anong gusto ko.”