Chapter 7 Masakit Pa Ba?

Napatitig si Klaire sa number na ipinapakita ni Wade.

“Linawin ko lang po, kung may ipapagawa kayong ilegal, hindi ako interesado.”

Nanatiling seryoso ang mukha ni Wade, pero may bahid nang katuwaan sa mga mata niya. At least, may prinsipyo naman pala ang dalaga.

“Relax. Sumusunod ako sa batas. Wala akong ginagawang ilegal.”

Oo nga, naniniwala ako sa'yo, sarkastikong naisip ni Klaire.

Bahagyang itinaas ni Wade ang cellphone niya at nginisian siya nito.

“Well?”

Kinagat ni Klaire ang labi niya bago tuluyang inilabas ang cellphone at sinave ang numero ng lalaki.

Golden retriever ang profile picture ni Wade sa iMessage, at Waffle lang ang contact name nito.

Pangalan ba ng aso niya iyon? tanong niya sa sarili.

Samantala, sinusuri naman ni Wade ang profile picture ni Klaire. Isa iyong cartoon character na napakapangit. Parang naaalala niyang nakita na niya iyon sa anime na pinapanood noon ng anak ng kapitbahay nila. At naroon nga ang pangunahing karakter, nakatitig sa kanya.

Sobrang pangit. Kahanga-hanga sa sobrang pangit.

Itinago na ni Klaire ang cellphone niya. “Mr. Valencia, kung wala na po kayong ibang sasabihin, babalik na ako sa trabaho.”

Napatingin sa kanya si Wade. “Wait.”

Agad na kinabahan si Klaire. “May... iba pa po ba kayong kailangan?”

Napako sa kanya ang maitim na mga mata nito bago kaswal na nagtanong, “So, how was I that night?”

Natigilan si Klaire. “Ah... magaling naman po.”

Nakalabas na sa bibig niya ang sagot bago pa niya napigilan ang sarili. Nang tuluyan niyang maunawaan ang ibig sabihin ng tanong nito, biglang namula ang buong mukha niya.

“Hindi! Ang ibig kong sabihin—”

May tao ba diyan? Iligtas n'yo ako! Nasabi ko ba talaga iyon?

Bakit ba hindi muna siya nag-iisip bago magsalita?

Pinanood ni Wade ang pagpupumilit niyang pakalmahin ang sarili. Bahagyang umangat ang mga sulok ng labi nito dahil sa tuwa.

“Masakit pa ba?”

Kinagat ni Klaire ang labi niya. Mainit na mainit pa rin ang mga pisngi niya. “S-saang parte po?”

Makabuluhang bumaba ang tingin ni Wade sa bandang ibaba ng katawan niya. Lalo pang namula si Klaire. Kumalat ang init hanggang sa mga tainga at leeg niya. Hindi niya namalayang pinaglapit niya ang mga hita niya.

Paano nito nagawang magtanong ng ganoon? At bakit kung magtanong ito, para bang wala itong ideya kung gaano siya nahirapan?

Wala pa siyang karanasan noon, tapos anim na beses pa silang nagtalik sa isang gabi. Sinong babae ang hindi makakaramdam ng pananakit pagkatapos niyon?

Nang makita ang pamumula niya, tila naunawaan na ni Wade ang sagot kahit hindi na siya nagsalita. Binuksan nito ang drawer ng mesa, kumuha ng isang tube ng ointment, at itinulak iyon papunta sa kanya.

“Take this.”

Kusang kinuha ni Klaire ang ointment at sinilip ang nakasulat. Pamahid iyon na nakatutulong na maibsan ang iritasyon at pananakit sa maseselang bahagi ng katawan. Lalo pang uminit ang mukha niya.

Kalmadong nagpaliwanag si Wade. “Nasobrahan tayo noong gabing iyon. It was your first time so the effect won’t easily subside. Use that.”

Pakiramdam ni Klaire ay nag-aapoy ang mga palad niya. Agad niyang ibinalik ang tube sa mesa.

“Okay na po ako. Bumili na ako sa botika.”

Pagkaraan ng ilang sandali, idinagdag niya, “Uminom na rin po ako ng emergency pills, kaya hindi n'yo kailangang mag-alala na baka mabuntis ako.”

Mahinang natawa si Wade. May bahid ng pang-aasar ang tono nito. “Miss Mondragon, marunong ka palang mag-ingat.”

“Common sense lang naman po iyon,” sagot niya habang namumula pa rin ang mga pisngi.

Bigla siyang may naalala. “Isa pa po, kung makikipagtalik kayo sa isang tao, dapat gumamit kayo ng condom. Kung hindi, baka mahawa kayo ng sexually transmitted infection.”

Mahinang humuni si Wade na para bang pinag-iisipan ang sinabi niya. May kung anong mahirap basahin sa mga mata nito.

“Salamat sa payo. Tatandaan ko iyan.”

Biglang naisip ni Klaire kung paano maaaring maunawaan ang sinabi niya. “Hindi ko po sinasabing may sakit ako! Malusog po ako!”

Natawa si Wade.

“Nagkataon lang na ganoon din ako.” Natahimik si Klaire.

Pinagdikit niya ang mga labi niya. “Kung wala na po kayong ibang sasabihin, aalis na ako.”

“Take the ointment, Miss Mondragon. Baka kailanganin mo ulit balang araw.”

Napatitig sa kanya si Klaire. Hindi talaga siya mananalo sa usapang ito. Kinuha niya ang ointment at nagmamadaling lumabas ng opisina.

Pagbalik sa department niya, napaupo si Klaire sa kanyang upuan habang pilit inuunawa ang lahat ng nangyari.

Bakit ba kailangan nilang magpalitan ng numero? Ano kayang binabalak ng lalaking yon?

Napakunot-noo siya habang tinitingnan ang golden retriever sa profile picture nito. Kahit ano pa iyan, saka ko na lang iisipin kapag nangyari na.

May isa pa sana siyang itatanong dito. Nakalimutan niyang alamin kung nakita ba nito ang nawawala niyang kuwintas. Noong una niya itong kaharap, masyado siyang kinabahan para makapag-isip nang maayos. Ngayon namang nag-usap na sila, lalo siyang nahihiyang banggitin iyon.

Kailangan na lang niyang humanap ng ibang dahilan para bumisita sa bahay ni Sofia at siya mismo ang maghanap sa kuwarto nito.

Sakto namang lumapit sa mesa niya ang katrabaho niyang si Ivy, bakas sa mukha ang matinding kuryosidad.

“Klaire, anong sabi sayo ni boss?”

Lumapit ito at hinaan ang boses.

“Hindi mo narinig ang mga pinag-uusapan nina Jessica at ng iba pa habang nasa loob ka. Sigurado silang sesermunan ka ng CEO at tatanggalin daw sa trabaho.”

Napatingin si Klaire kay Jessica. Pagkakita nitong nakatingin siya, ngumisi ito.

“Klaire, parang natakot ka yata. Huwag mong sabihing tinanggal ka talaga?”

Kalmadong sumagot si Klaire, “Pasensya na kung bibiguin kita. Pinayuhan lang niya akong magfocus sa trabaho at huwag pansinin ang mga tsismis sa opisina.”

Bahagyang nawala ang ngiti ni Jessica.

“Hindi ako naniniwala! Hindi ganoon kadaling kausap ang CEO!”

Ngumiti si Klaire nang magalang, kahit bahagyang pilit. “Kung hindi ka naniniwala, puwede mo naman siyang tanungin mismo.”

Walang naisagot si Jessica. Gustong-gusto sana niyang magkaroon ng dahilan para mapansin siya ng CEO, pero ni minsan ay hindi siya nito nabigyan ng pagkakataon.

At ngayon, si Klaire pa talaga ang ipinatawag nito sa opisina. Napakasuwerte naman! Hindi niya maiwasang isipin kung iba kaya ang nangyari kung siya ang nasa kalagayan ni Klaire. Mabuti na lang at hindi nagtagal, nakalimutan na rin ng lahat ang insidente.