MasukStay tuned po. Maraming salamat sa pagbabasa. 🌻
Kabanata 136Vanessa's POV"I'm sorry, Sir. Nadulas po kasi ako at hindi ko napigilang mapakapit sa inyo."Namumula ang mukha ni Edith habang nanginginig ang boses niya. Halatang natataranta siya sa nangyari."I tripped on the rug. Napasubsob po ako. Nagkataon lang na kayo ang pinakamalapit. I didn't mean to..." Mabilis siyang napatingin sa akin. Punong-puno ng takot ang mga mata niya. "I'm so sorry, Ma'am. It was an accident. I would never..."Itinaas ko ang kamay ko upang pigilan siya.Hindi ko na hinayaang tapusin pa niya ang paliwanag.Tahimik kong pinagmamasdan ang dalawa.Nahuli ko ang mabilis na pagsulyap ni Edith sa akin habang inaalalayan pa rin siya ni Sebastian.Maliit na bagay lang iyon para sa ibang tao.Pero nakita ko.Nakita ko kung paano siya tumingin sa asawa ko.Nakita ko kung paano siya tila nag-atubiling kumalas sa pagkakahawak dito.Nakita ko rin kung paano niya siniguradong nakaalalay pa rin si Sebastian sa kaniya.Lahat iyon ay nakita ko.Pinilit kong maging mah
Kabanata 135Vanessa's POVMakalipas ang mahigit limang buwan na pagpapahinga ni Sebastian, tuluyan na ring bumalik ang sigla niya. Ang lalaking halos araw-araw kong binantayan noon sa ospital ay para bang unti-unting naglaho, at napalitan ng dating Sebastian Montefalco na puno ng kumpiyansa at determinasyon.Hindi man agad-agad, dahan-dahan siyang bumalik sa kompanya upang tulungan ako sa pamamahala.Maayos na ulit ang takbo ng Montefalco Group.Natuldukan na rin ang problema sa mga ghost accounts na naging dahilan ng pagkawala ng milyon-milyong piso. Matapos ang masusing imbestigasyon, natukoy namin ang mga nasa likod nito at naibalik ang malaking bahagi ng perang nawala. Unti-unti ring tumaas muli ang sales ng kompanya.Para bang bumabalik na sa normal ang lahat.Si Sebastian ay muli nang nakaupo sa dati niyang opisina.Ako naman ay bumalik sa sarili kong opisina at sa tungkulin bilang COO.Pero hindi na tulad ng dati.Marami akong natutunan sa mga nangyari nitong nakaraang buwan.
Kabanata 134Vanessa's POV"Wife," tawag niya.Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kaniya."Tell me.""Hindi naman ako nagseselos.""Then what is it?""Sebastian, I can't...""Vanessa. Tell me."Naramdaman kong namasa ang mga mata ko.Mabilis akong kumurap upang pigilan ang mga luha."Mahal mo ba siya?" tanong ko.Lumabas ang tanong bago ko pa napigilan ang sarili ko."Ano?""Mahal mo ba si Edith?"Natigilan siya.Mula sa pagkalito ay napalitan iyon ng sakit at pagkatapos ay inis."How can you ask me that?""Sebastian...""How can you ask me if I love someone else? After everything we've been through?""I just...""Look at me, Vanessa. Look at me."Napatingin ako sa kaniya."I married you because I wanted to protect you. Nanatili ako sa tabi mo dahil nahulog ako sa 'yo. At pinakasalan kita ulit dahil hindi ko na kayang isipin ang buhay ko nang wala ka.""But you always have time for her...""She's my assistant.""You spend more time with her than with me."
Kabanata 133Vanessa's POVSinubukan kong maging malapit ulit sa anak ko habang kumakain kami sa restaurant, pero mas pinili niyang makasama si Miss Edith kaysa sa akin.Isa ito sa mga paboritong restaurant ni Conrad. Isang maliit na Italian restaurant malapit sa school niya. Puno ng larawan ng pasta at pizza ang mga dingding. May mga checkered tablecloth sa bawat mesa at nakapulang apron ang mga waiter.Pinili ko ang lugar na iyon dahil alam kong gustong-gusto iyon ni Conrad. Inorder ko pa ang paborito niyang spaghetti with meatballs, may extra cheese pa sa gilid. Binilhan ko rin siya ng maliit na laruan. Isang pulang kotse na makintab. Iyong klase ng laruan na dati ay ikinatutuwa niya.Pero halos hindi niya ako pinapansin.Halos hindi rin siya nakikipag-usap sa akin.Katabi niya si Miss Edith at buong oras ay sa kaniya lang siya nakatuon."Miss Edith, puwede niyo pong hiwain ang spaghetti ko?""Miss Edith, puwede pa po bang magdagdag ng juice?""Miss Edith, look! Ang cute ng dog sa
Kabanata 132Vanessa's POVDalawampung minuto lang dapat ang biyahe papunta sa school ni Conrad, pero pakiramdam ko ay napakatagal nito. Bawat stoplight at bawat mabagal na sasakyan ay lalo lang nagpapataas ng kaba ko.Pagdating ko sa school, puno na ang parking lot kaya napilitan akong mag-park nang medyo malayo.Nagmadali akong pumasok sa loob.Marami nang tao sa field. Masayang naglalaro ang mga magulang kasama ang kanilang mga anak. Puno ng tawanan at sigawan ang paligid.Agad kong hinanap sina Conrad at Sebastian.Hindi nagtagal ay nakita ko rin sila. Kasama nila si Miss Edith.Masayang-masaya si Conrad habang pinapanood sina Sebastian at Miss Edith sa isang laro. Mukhang sila ang nangunguna.Napatigil ako.Magkasangga sila sa three-legged race. Magkatali ang mga paa nila habang sabay na tumatakbo papunta sa finish line. Malakas ang tawanan nilang dalawa. At si Conrad naman ay todo cheer sa gilid."Go, Daddy! Go, Miss Edith!"Ilang segundo lang ang lumipas ay sila ang unang nakat
Kabanata 132Vanessa's POVDalawampung minuto lang dapat ang biyahe papunta sa school ni Conrad, pero pakiramdam ko ay napakatagal nito. Bawat stoplight at bawat mabagal na sasakyan ay lalo lang nagpapataas ng kaba ko.Pagdating ko sa school, puno na ang parking lot kaya napilitan akong mag-park nang medyo malayo.Nagmadali akong pumasok sa loob.Marami nang tao sa field. Masayang naglalaro ang mga magulang kasama ang kanilang mga anak. Puno ng tawanan at sigawan ang paligid.Agad kong hinanap sina Conrad at Sebastian.Hindi nagtagal ay nakita ko rin sila. Kasama nila si Miss Edith.Masayang-masaya si Conrad habang pinapanood sina Sebastian at Miss Edith sa isang laro. Mukhang sila ang nangunguna.Napatigil ako.Magkasangga sila sa three-legged race. Magkatali ang mga paa nila habang sabay na tumatakbo papunta sa finish line. Malakas ang tawanan nilang dalawa. At si Conrad naman ay todo cheer sa gilid."Go, Daddy! Go, Miss Edith!"Ilang segundo lang ang lumipas ay sila ang unang nakat
Kiara’s POVEmosyonal akong umupo sa sofa pagkatapos umalis ni Chase sa bahay para sa kanyang business trip sa Mexico. Dalawang linggo siyang mawawala roon, at pagkatapos, Thailand naman ang pupuntahan niya.Hindi ko maiwasang kabahan. Alam kong trabaho lang iyon, pero iba ang pakiramdam kapag mag-i
Chase’s POVPagod na pagod ako galing sa sunod-sunod na meeting. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko habang nagmamaneho pauwi, parang bawat segundo humihila pababa sa akin. Pero kahit gano’n, malinaw ang nasa isip ko—si Kiara. Ang buntis kong asawa. Siya lang ang gusto kong makita. Gusto kong marinig
Kiara’s POVDahil marami ang nakakita sa nangyari kagabi sa labas ng ospital, hindi na ako nagulat nang kinabukasan ay nasa headline na agad sina Eliza at Chase sa halos lahat ng balita. Hindi ko na kailangang magbukas pa ng TV; sapat na ang sunod-sunod na notification sa cellphone ko. Mga kaibigan,
Kara’s POV“Jack!” sigaw ko nang bigla kong maramdaman ang matinding pagsakit ng tiyan ko matapos kong inumin ang gamot na ibinigay niya sa akin kanina. Parang pinipilipit ang loob ko. Napayuko ako at napahawak sa gilid ng mesa para hindi tuluyang bumagsak.“Jack!” ulit kong sigaw, mas malakas, pero







