MasukThe truth.
Kabanata 69 Vanessa’s POV Humarap ako kay Tita Maria. Nakangiti pa rin siya, pero matigas na ang tingin niya. “Sobra-sobra? Isang card lang ang binigay mo sa akin. Hindi ko nga alam kung magkano ang laman no’n. Hindi ko alam kung sasapat hanggang next month.” “Sapat na ‘yon. Higit pa sa sapat.” “Para sa’yo, sapat na. Pero para sa akin, hindi. Ako ang nag-alaga sa tatay mo. Ako ang nagtiis sa kaniya. Ako ang nagdala sa kaniya sa ospital tuwing inaatake siya. At ikaw? Anong ginawa mo? Nagpadala ka lang ng pera. Parang nagtatapon ng basura.” Mabilis na nag-iba ang mukha ni Tita Maria. Nawala ang pekeng lambing sa boses niya. Lumabas ang totoong siya. Iyong mapait, sakim, at taong hindi kailanman nakuntento. “Tita Maria, patay na si Papa. Pati ba naman asawa ko huhuthutan mo?” Lumapit ako sa kaniya, kahit nanginginig ang mga kamay ko. “Wala kang karapatang humingi ng kahit ano sa asawa ko. Wala kang karapatang humingi ng kahit ano sa akin. Ginamit mo na ang tatay ko. Ginamit mo
Kabanata 68 Vanessa’s POV Gabi na nang makarating kami ni Sebastian sa probinsya kung saan nakaburol si Papa. Sa dati naming bahay siya nakaburol. Anim na oras ang biyahe namin. Anim na oras ng katahimikan. Anim na oras akong nakatingin lang sa bintana habang unti-unting nawawala ang city lights at napapalitan ng malalawak na bukirin at madidilim na kalsada ng probinsya. Anim na oras na nakapatong lang ang kamay ni Sebastian sa hita ko, marahang gumuguhit ang hinlalaki niya ng maliliit na bilog sa balat ko, pinapaalala sa akin na hindi ako nag-iisa. Hindi na ako nakabalik sa probinsyang ito simula noong namatay si Lola Belen. Mas maliit na tingnan ang lahat ngayon kumpara sa alaala ko. Mas makitid ang mga kalsada. Mas dikit-dikit ang mga bahay. Mas mababa ang mga puno. Huminto ang sasakyan sa harap ng lumang bahay. Bahay ni Papa. Bahay ni Mama bago siya namatay. Bahay ko bago ako tumakas palayo sa lahat. Bukas ang mga ilaw sa loob. Kita ko ang mga taong gumagalaw sa likod
Kabanata 67 Vanessa's POV The words came through the phone. Loud. Clear. Crushing. Nagsimulang manginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang tinidor ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko at dahan-dahang napalingon kay Sebastian. Nagbago agad ang mukha niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya. Bahagyang nabuka ang bibig niya. Tumingin lang siya sa akin. Hindi siya nagsalita. Nakatingin lang siya sa akin. Patuloy pa ring nagsasalita si Tita Maria sa kabilang linya. Sumisigaw. Umiiyak. May kung anu-anong sinasabi na hindi ko na maintindihan. Ang tanging narinig ko lang ay ang unang mga salita niya. Ang mga salitang may winasak sa loob ko. “Patay na ang Papa mo! Hindi na niya kinaya ang sakit niya!” “Vanessa,” mahina at maingat na tawag ni Sebastian. “Vanessa, I’m so sorry.” Hindi ako sumagot. Hindi ako makasagot. Ayaw gumana ng bibig ko. Ayaw gumana ng utak ko. Nakatulala lang ako. “Vanessa, nandiyan ka pa ba?” rinig kong sabi ni Tita Maria mula sa phone. “Vanessa, n
Kabanata 66 Vanessa's POV “Sebastian, stop. I’m still sore,” ungol ko habang hinahalikan niya ang leeg ko. Sinubukan ko siyang itulak palayo pero masyadong mahina ang mga braso ko. Mahina ang buong katawan ko. Last night was… intense. Sinigurado talaga ni Sebastian buong gabi na maalala kong asawa niya ako. Totoong asawa niya. Ang babaeng mahal niya. Muli niyang hinalikan ang leeg ko. Tapos ang balikat ko. Tapos iyong likod ng tainga ko na laging nagpapanginig sa akin. “I know, baby. But we need to eat.” Kaswal niya lang sinabi iyon, parang normal na usapan lang kahit obvious namang dini-distract niya ako gamit ang mga labi, kamay, at init ng katawan niya. “Then let me walk to the kitchen. Hindi mo naman kailangang buhatin ako.” “Yes, I do.” “No, you don’t.” “Yes, I do. You’re sore. I’m the reason you’re sore. So I’m going to take care of you.” Bago pa ako makakontra, ipinasok na niya ang isang braso sa ilalim ng mga tuhod ko habang ang isa naman ay nasa likod ko. Ipinulupo
Kabanata 65 Vanessa's POV Sebastian turned the vibrator on. Mahina ang tunog sa simula. Isang mahinang hugong. Idinikit niya ito sa tiyan ko. Naramdaman ko ang vibration sa balat ko. It was not intense. Just a tease. He moved it up to my ribs. Then down to my hip. Then across my pelvis. Each time, the vibration got a little stronger. Each time, I got a little more desperate. "Sebastian, please." "Please what?" "Please put it inside me." "Since you asked so nicely." Dahan-dahan ipinasok ni Sebastian sa akin ang vibrator at agad iyon gumalaw sa loob ng pagkababae ko. The moment the vibrator entered me, my back arched off the bed. My mouth fell open. A moan escaped my lips. The vibration was strong. Much stronger than I expected. It filled me completely. Every nerve in my body was on fire. Napasinghap ako at tumirik agad ang mga mata ko dahil sobrang lakas ng pag-vibrate nito. Hindi ako makapagsalita. Hindi makapag-isip. Pakiramdam na lang ang kaya ko. The vibration. The pressu
Kabanata 64 Vanessa's POV Pinahiga ako ni Sebastian sa kama habang hinahalikan. Nagulat ako nang maramdaman ang malamig na bagay sa kamay ko. Pagtingin ko, nakakadena na ang mga kamay ko. Dinidiin ng malamig na bakal ang mga pulsuhan ko. Narinig ko ang mahinang pag-click nang magkandado ang posas. Marahan ko itong hinatak. Maayos ang pagkakakabit. Hindi masyadong masikip para manakit, pero sapat na para hindi ko mabitawan ang mga kamay ko. I looked up at Sebastian. He was kneeling over me, his eyes dark with desire. His shirt was already gone. His chest was bare. His muscles were tensed. He looked like a predator looking at his prey. And I loved it. Napangisi ako nang halikan niya ang dibdib ko. Ginapos din ni Sebastian ang mga paa ko kaya nakabukaka na ang mga hita ko. I felt him wrap something soft around my ankles. Silk. Red silk. He tied them to the bed posts on each side. I was completely spread open. Completely exposed. Completely at his mercy. My heart was racing. My bre
Kiara’s POVPagkaalis ni Joan, agad akong bumalik sa silid namin ni Chase para makapagpahinga kasi buong araw akong gising.Mabigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagod, sa pagbubuntis, o sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hi
Kiara’s POVKanina pa ako hindi mapakali mula nang umalis si Chase upang puntahan si Kara sa ospital. Hindi na ako sumama dahil gabi na rin at ayaw niyang mapagod ako. Ilang beses pa niya akong pinigilan bago siya umalis.“Stay here, Kiara,” sabi niya kanina habang suot na niya ang coat niya. “I do
Kiara’s POVAbala kami ni Joan sa pamimili ng mga bago kong damit. Halos lahat ng lumang damit ko sa bahay ay hindi na kasya sa katawan ko; lumalaki ang tiyan ko, at ramdam ko na ang pagbabago ng hugis ko sa bawat araw na lumilipas. Siya lang ang kaibigan kong may alam tungkol sa pagbubuntis ko, kay
Kara’s POVKagigising ko lang dahil tumawag si Papa sa akin. “Kara, kumain na kayo. Kailangan sabay-sabay tayo kasi umuwi na ang paborito ninyong anak, si Kiara,” ang boses niya mula sa sala, malinaw at may kasamang pagkaudyok.Kahit labag sa loob ko ang makita ang babaeng laging inuuna sa kanila,







