Mag-log inKabanata 81 Vanessa’s POV Napalingon ako sa kusina. Nandoon pa rin si Sebastian, abala sa niluluto niya. Nakatalikod siya sa amin habang may hinahalo sa kawali. Hindi pa niya alam na gising na ako. “Okay lang naman po ako sa work ko ngayon, Mom,” sabi ko habang inaayos ko ang pagkakaupo ko sa sofa. Napabuntong-hininga si Mommy Kiara bago dahan-dahang hinaplos ang pisngi ko. Mainit at malambot ang kamay niya, gaya ng dati. “You’re such a stubborn girl, Vanessa. Just like my son.” Napangiti ako nang bahagya. “I’ll take that as a compliment.” “It is a compliment,” sagot niya agad. “Stubborn people survive. Stubborn people thrive. Stubborn people build empires.” Napailing ako habang natatawa. “I’m not building an empire. I’m literally just trying to survive my deadlines.” “Same thing,” sagot niya. “Every empire starts with one small step. One job at a time.” Bago pa ako makasagot, lumapit si Daddy Chase mula sa may bintana. Inakbayan niya si Mommy Kiara habang nakangiti sa akin.
Kabanata 80Vanessa's POVNapailing na lang ako habang nakangiti.Ang corny talaga niya minsan. Sobrang OA. Pero ganoon talaga si Sebastian. Hindi siya marunong gumawa ng bagay nang kalahati lang. Kapag may ginawa siya, all in palagi.Muli kong ibinalik ang tingin ko sa tattoo niya. Sobrang ganda talaga ng pagkakagawa.Malinis ang mga linya. Perfect ang shading. Kuhang-kuha ng artist ang bawat detalye ng ultrasound picture. Iyong maliit na hugis. Iyong munting flicker. Pati iyong maliit na cross na ginamit ni Dr. Reyes para markahan ang puwesto ng baby.It was beautiful. Romantic. At medyo nakakabaliw.“You really love me,” sabi ko. “I really love you.”“And you really love our baby.”“I really love our baby.”Muli kong hinaplos ang tattoo niya. “Masakit siguro ‘to.”“A little,” sagot niya. “Pero worth it naman.”“How long did it take?”“Three hours. Nag-break pa iyong artist kasi nangalay daw kamay niya sa sobrang daming details.”Napatawa ulit ako. “Three hours kang tinutusok ng k
Kabanata 79 Vanessa's POV “Where have you been?” tanong ko kay Sebastian nang pumasok siya sa kwarto namin. Naupo ako sa gilid ng kama habang nakakrus ang mga braso ko at padabog na tinatapik ang paa sa sahig. Nakalagay sa clock sa bedside table ang oras na 9:47 PM. Tanghali pa umalis si Sebastian. Siyam na oras. Siyam na oras na walang text. Walang tawag. Walang paramdam. Kanina ko pa siya tinatawagan pero naka-off ang cellphone niya. Tinawagan ko siya ng 2 PM. Off. Tumawag ulit ako ng 4 PM. Off pa rin. Pagsapit ng 6 PM, ganoon pa rin. Tatlong voicemail na ang naiwan ko at limang text messages ang sinend ko pero wala ni isa ang na-deliver. Tinawagan ko pa si Raven para itanong kung alam niya kung nasaan si Sebastian, pero wala rin siyang alam. Tumawag ako sa office. Walang nakakita rito. Pati security guard sa building, tinanong ko na rin. Wala raw ang sasakyan niya sa parking garage. Buong araw akong nag-aalala. Kung naaksidente ba siya. Kung may dumukot ba sa kaniya.
Kabanata 78 Sebastian's POV “Putang-ina. Huling-huli mo na naman ang kilig ko.” Hindi ko iyon sinadyang sabihin. Basta na lang lumabas sa bibig ko. Napatawa si Vanessa dahil alam niyang hindi naman talaga mura iyon para sa kaniya. Overwhelmed lang talaga ako. Sobrang dami kong nararamdaman at hindi ko alam kung paano ko ie-explain nang maayos. She made me feel things I never thought I could feel. Hindi iyong kaba o takot. Kundi iyong klase ng excitement at happiness na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Iyong tipong gusto kong maging mas mabuting lalaki dahil sa kaniya. At si Vanessa? Naiintindihan niya agad ako. Lagi naman. Hindi rin ako nagpatalo kaya agad ko rin siyang hinalikan. Hinila ko siya palapit sa akin at kinulong sa mga braso ko. Hindi iyon simpleng smack lang. Totoong halik iyon. Iyong klase ng halik na napapatingin ang ibang tao tapos iiwas na lang ng tingin. Iyong halik na nagpapalambot kay Vanessa sa mga kamay ko. Paglayo ko, namumula na ang mukha niya. Bahagyan
Sebastian's POV Kinabukasan, agad kaming dumiretso sa ospital para magpa-check up. Excited na akong malaman kung ilang linggo o buwan nang buntis ang asawa ko. It felt like a blessing, lalo na’t katatapos lang ng wedding anniversary namin ni Vanessa. Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Hindi dahil nag-aalala ako, kundi dahil sobrang excited ko. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang pregnancy test. Iyong salitang “Pregnant” sa digital screen. Iyong ekspresyon sa mukha ni Vanessa nang ipakita niya iyon sa akin. Paulit-ulit kong inaabot siya sa dilim. Hinahawakan ang tiyan niya, pilit na hinahanap ang isang bagay na wala pa naman talaga roon. Alam kong parang tanga pakinggan. Napakaliit pa noon. Hindi mo pa mararamdaman mula sa labas. Pero gusto kong subukan. Gusto kong maramdaman ang koneksyon ko sa anak namin kahit papaano. Mahimbing ang tulog ni Vanessa sa tabi ko. Hindi siya nagising nang hawakan ko siya. Hindi rin siya nagising nang halikan ko ang balikat ni
Kabanata 76 Sebastian’s POV Naglakad ako pabalik sa parking lot at sumakay sa kotse ko. Pag-start ko ng engine, hindi muna ako agad umalis. Nakahawak lang ako sa steering wheel habang iniisip si Vanessa. Her smile. Her laugh. The way she said “I love you” like she truly meant it. Iniisip ko rin ang future namin. A future that might include a baby. Midnight feedings. Diaper changes. First steps. First words. Naalala ko si Daddy. Ang kuwento ni Mommy tungkol sa araw na ipinanganak ako. Sabi niya, hindi raw umiiyak si Daddy noon. Pero nang makita niya ako at unang buhatin sa mga braso niya, bigla na lang siyang napaluha. Would I cry too? Kapag unang beses kong nahawakan ang anak ko, iiyak din kaya ako? Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman. I put the car in drive and left the parking lot. Twenty minutes ang biyahe pauwi pero buong daan, iniisip ko kung paano ko ibibigay kay Vanessa ang pregnancy tests. Sasabihin ko ba agad? Or hahayaan ko muna siyang makapansin? I
Kiara's POV “Happy birthday, baby girl,” he said huskily, before lowering his lips to kiss my bare skin.Napaliyad ako nang sakupin ng mga palad niya ang dibdib ko. Kagat-kagat ko ang pang-ibabang labi ko, pilit pinipigil ang reaksyon ng katawan kong parang wala nang kontrol.Pinunit niya ang damit
Kiara’s POVPaglabas ko ng banyo, agad kong nakita si Uncle Chase na nakasuot na ng tuxedo. Nakatayo siya malapit sa kama, parang hinihintay lang akong lumabas.Napahinto ako sa paglalakad.Shit.Mas lalo siyang guwapo. Mas lalo siyang nakakapagpahina ng tuhod. Parang hindi sapat ang salitang guwapo
Kiara’s POVTinulak ko si Uncle Chase, mas malakas kaysa sa inaasahan ko. Hindi dahil galit ako, kundi dahil nahihiya ako sa puntong gusto ko na lang maglaho.“Akin na nga,” mabilis kong sabi habang kinukuha ang vibrator mula sa kamay niya. Nanginginig ang daliri ko habang ibinabalik ko iyon sa loob
Kiara’s POV“Trust me, girl, you need a vibrator. Especially for a coward like you who won’t jump her own uncle.”Naibuga ko ang iniinom kong tubig sa sinabi ni Joan. Hindi ko aakalaing sasabihin niya ‘yon.“Joan!” halos pabulong kong sigaw, kahit alam kong wala namang ibang tao sa paligid ko. “Ano







