로그인Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 78 Sebastian's POV “Putang-ina. Huling-huli mo na naman ang kilig ko.” Hindi ko iyon sinadyang sabihin. Basta na lang lumabas sa bibig ko. Napatawa si Vanessa dahil alam niyang hindi naman talaga mura iyon para sa kaniya. Overwhelmed lang talaga ako. Sobrang dami kong nararamdaman at hindi ko alam kung paano ko ie-explain nang maayos. She made me feel things I never thought I could feel. Hindi iyong kaba o takot. Kundi iyong klase ng excitement at happiness na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Iyong tipong gusto kong maging mas mabuting lalaki dahil sa kaniya. At si Vanessa? Naiintindihan niya agad ako. Lagi naman. Hindi rin ako nagpatalo kaya agad ko rin siyang hinalikan. Hinila ko siya palapit sa akin at kinulong sa mga braso ko. Hindi iyon simpleng smack lang. Totoong halik iyon. Iyong klase ng halik na napapatingin ang ibang tao tapos iiwas na lang ng tingin. Iyong halik na nagpapalambot kay Vanessa sa mga kamay ko. Paglayo ko, namumula na ang mukha niya. Bahagyan
Sebastian's POV Kinabukasan, agad kaming dumiretso sa ospital para magpa-check up. Excited na akong malaman kung ilang linggo o buwan nang buntis ang asawa ko. It felt like a blessing, lalo na’t katatapos lang ng wedding anniversary namin ni Vanessa. Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Hindi dahil nag-aalala ako, kundi dahil sobrang excited ko. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang pregnancy test. Iyong salitang “Pregnant” sa digital screen. Iyong ekspresyon sa mukha ni Vanessa nang ipakita niya iyon sa akin. Paulit-ulit kong inaabot siya sa dilim. Hinahawakan ang tiyan niya, pilit na hinahanap ang isang bagay na wala pa naman talaga roon. Alam kong parang tanga pakinggan. Napakaliit pa noon. Hindi mo pa mararamdaman mula sa labas. Pero gusto kong subukan. Gusto kong maramdaman ang koneksyon ko sa anak namin kahit papaano. Mahimbing ang tulog ni Vanessa sa tabi ko. Hindi siya nagising nang hawakan ko siya. Hindi rin siya nagising nang halikan ko ang balikat ni
Kabanata 76 Sebastian’s POV Naglakad ako pabalik sa parking lot at sumakay sa kotse ko. Pag-start ko ng engine, hindi muna ako agad umalis. Nakahawak lang ako sa steering wheel habang iniisip si Vanessa. Her smile. Her laugh. The way she said “I love you” like she truly meant it. Iniisip ko rin ang future namin. A future that might include a baby. Midnight feedings. Diaper changes. First steps. First words. Naalala ko si Daddy. Ang kuwento ni Mommy tungkol sa araw na ipinanganak ako. Sabi niya, hindi raw umiiyak si Daddy noon. Pero nang makita niya ako at unang buhatin sa mga braso niya, bigla na lang siyang napaluha. Would I cry too? Kapag unang beses kong nahawakan ang anak ko, iiyak din kaya ako? Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman. I put the car in drive and left the parking lot. Twenty minutes ang biyahe pauwi pero buong daan, iniisip ko kung paano ko ibibigay kay Vanessa ang pregnancy tests. Sasabihin ko ba agad? Or hahayaan ko muna siyang makapansin? I
Kabanata 75 Sebastian’s POV Mabilis kong kinuha ang briefcase ko at tumayo. Napaatras pa ang swivel chair ko at bumangga sa pader dahil sa bilis ng pagtayo ko. Siniksik ko ang documents sa briefcase ko. Mapipirmahan ko pa bukas ang mga ‘yon. Nothing was more important than this. “Let’s talk tomorrow, Kim. May aasikasuhin lang ako,” sabi ko bago tuluyang ibinaba ang tawag. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Kimberly would understand. She always did. Lumabas ako ng office habang maliwanag ang hallway lights. Halos nakakasilaw iyon habang pilit pa ring pinoproseso ng utak ko ang lahat. Green mangoes. Ten kilos. Bagoong. Cravings. Pregnancy. Paglabas ko, nakita ko si Raven sa labas ng office habang may kausap sa cellphone. Pagkakita niya sa akin, agad siyang napatayo. “Sir,” mabilis niyang sabi, “si Ma’am Vanessa po. Hinahanap ka raw.” Biglang lumundag ang puso ko. Lumapit agad ako at iniabot niya sa akin ang phone niya. Hindi ko napigilang mapangiti na parang baliw
Kabanata 74 Sebastian's POV Napatingin ako kay Raven na tahimik pa ring nakikinig sa usapan namin. Pagkakita niya sa ekspresyon ng mukha ko, agad niyang na-gets na private ang conversation. I made a mental note to give him a bonus. Mabilis siyang lumabas ng opisina at isinara ang pinto. “Kim,” seryoso kong sabi, “sigurado ka bang sampung kilo talaga ang binili niya?” “I counted, Kuya. Apat na plastic bags. Dalawa’t kalahating kilo bawat isa. Sampung kilo talaga.” “May sinabi ba siya? About why she wanted that much?” “She said she was craving them,” sagot ni Kimberly. “Hindi raw mawala sa isip niya ang hilaw na mangga with bagoong. Naglalaway raw siya tuwing naiisip niya.” Hindi iyon tunog Vanessa. Vanessa was controlled. Disciplined. Hindi siya iyong tipo ng tao na biglang magke-crave nang sobra o bibili ng sampung kilo ng kahit ano dahil lang gusto niya. “Gusto ko nga sanang sabihin kina Mommy at Daddy iyong nangyari kanina,” dagdag ni Kimberly, “pero baka mali lang ang hin
Kabanata 73 Sebastian's POV “Sir, kanina pa po umuwi si Ma’am Vanessa. Lumabas din kasi sila kanina ng kapatid mo,” sabi ni Raven nang muli siyang pumasok sa opisina ko dala ang kape. Napatingin ako mula sa tambak ng documents sa desk ko. Contracts. Reports. Financial statements. Lahat kailangan ng pirma ko. Lahat kailangan ng atensiyon ko. Pero buong araw nang wala roon ang utak ko. Raven placed the coffee on my desk. Magaling siyang assistant. Efficient. Tahimik. Alam niya kung kailan magsasalita at kung kailan ako hahayaan lang mag-isip. At ngayon, sinusubukan niya akong tulungan sa pagsasabing nakauwi na ang asawa ko. “How long ago?” tanong ko. “About an hour ago, Sir. Umalis siya kasama si Ma’am Kimberly. Nag-grocery raw po sila.” “The grocery store?” “Yes, Sir. Marami raw silang biniling prutas. Si Ma’am Kimberly pa nga po ang may bitbit ng pakwan. Mukhang mabigat.” Muntik na akong matawa. Kimberly carrying a watermelon. That was something I would have wanted to se
Kiara’s POVNapasigaw ako sa gulat nang biglang may bumangga sa akin.Hindi ko namalayang napaatras ako at muntik nang mawalan ng balanse kung hindi ako agad nasalo ni Clyde. Napakapit ako sa kanya nang kusa. Ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa baywang ko habang pinipigilan niya akong tuluyang matu
Chase’s POVHindi ko kayang bitawan ang kamay ni Kiara matapos niyang amining may gusto siya sa akin kagabi. Nasa kwarto niya pa rin ako. Hindi ako lumabas hanggang sa nakatulog na siya, pagod sa maghapong kaganapan.Hindi maalis ang ngiti sa labi ko. Finally, may karapatan na ako sa kanya. Hindi ba
Chase’s POVIsang malakas na sampal ang natanggap ko galing kay Mama nang umuwi ako sa bahay matapos tumawag ang personal doctor niya. Si Eliza na raw ang kukuning personal doctor niya. Kanina pa kami nagtatalo habang kausap ko siya sa biyahe. Hindi ako pumayag na si Eliza ang papalit kay Dr. Kevin.
Kiara’s POVMag-a-alas onse na ng gabi nang nagpasya akong magpahinga sa silid ko sa bahay namin. Tahimik na ang buong paligid. Isa-isang umuwi na rin ang mga kaibigan at katrabaho ko dahil may pasok pa sila bukas. Ramdam ko ang pagod sa katawan ko. Hindi lang dahil sa maghapong pakikipag-usap, kund







