ตอนที่ 4 - 1/3

ตัวหนึ่งนางเองไม่ได้คิดและไม่รู้หรอกว่าคำพูดไร้สาระของเธอวันนั้นจะทำให้หมอปราชมองเธอเปลี่ยนไป จากวันนั้นถึงปัจจุบันหมอปราชไม่ได้แต่งงานกับเธอ และยังเกลียดเธอม๊าก มาก ทั้งที่ความจริงเธอลืมเรื่องวันนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ฝังอยู่ในส่วนไหนของความทรงจำเลย เธอก็ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตกไปว่าทำไมเขาจึงเกลียดเธอขนาดนั้น เกลียดจนงุนงงว่าวันนี้ตอนนี้ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้นได้

"อีกรอบนะ"

หนึ่งนางไม่ได้นับหรอกว่าครั้งที่เท่าไหร่ เรี่ยวแรงเธอหมดลงตั้งแต่เขาพาขึ้นไปยอดเขาครั้งที่สอง เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงดูไม่มีวี่แววจะจบเรื่องคืนนี้ลงเลย

"อื้อ" เธอแค่อึดอัดจึงร้องออกไป แต่เขาตีความเป็นว่าเธอตกลงจึงเริ่มขยับอีกครั้ง

หนึ่งนางครางแผ่ว เนื้อตัวแดงเป็นปื้น ทั้งผื่นทั้งรอยขย้ำจากเขาปะปน ดวงตาหวานปรืออย่างไร้เรี่ยวแรง

"คุณ"

เขาดันตัวจนสุด เสียงเธอหวีดขึ้นเบาแว่วล่องลอยในอากาศ

"เหนื่อยเหรอ" ฤทธิ์ยาเริ่มแผ่ว ปราชญาปาดเหงื่อชื้นบนใบหน้าสวย ไรผมปัดแปะป่ายเปรอะปรกหน้า ยิ่งเธอปรือตาปรอย ๆ ใจเขายิ่งสะท้าน

เหมือนกำลังถูกยั่ว

จากที่ว่าจะพอก็อดใจไม่ไหว ก้มจูบเรียกอารมณ์หวามให้คนตัวเล็กใต้ร่างอีกรอบ ลิ้นร้อนพัวพันไม่หยุดหย่อน อยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้สักที

"รอบสุดท้ายนะ" เสียงกระซิบแหบพร่ากึ่งเว้าวอน โดยไม่รอคำตอบเขาจับร่างแบบบางพลิกคว่ำลงบนเบาะ กดส่วนอกแนบชิดพนักพิง ประคองใบหน้าสวยซึ้งกลับมาแล้วจูบอีก จากนั้นจึงเริ่มขยับ

หนึ่งนางจับเบาะแน่น ลำแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวกิ่ว ฝ่ามือร้อน ๆ ตะโบมบีบเคล้นคลึงเน้นเนื้ออกนุ่มนูนขาว ส่วนกลางลำตัวแน่นตึงไม่ต่างจากครั้งแรก เขามองแผ่นหลังขาวด้วยความรู้สึกแปร่งปร่า ทั้งเกลียดชังและต้องการในเวลาเดียวกัน

"อื้อ" แรงเธอจะหมด ไหล่ลู่ลงกับพื้น ยิ่งจังหวะเขาเร็ว ตัวเธอยิ่งสั่นหัวโยกหัวคลอน มือที่จับเบาะเลื่อนไหลลงเบื้องล่าง

เขาแทรกกายเบียดเสียดสุดทางแล้วถอนออกเกือบหมด หนึ่งนางผวาเข้าหาคล้ายคนตกใจ ปราชญาลอบยิ้ม ตาสีเข้มฝังรอยแห่งชัยชนะแบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามี

ลมหวิวปลิวพัดลอดผ่านช่องว่างน้อยนิดเรื่อยไล้ผิวกายเปลือยเปล่า ปราชญาเร่งจังหวะกระชั้น แรงและเร็วสุดจะต้าน นำพาความรู้สึกเขาและเธอขึ้นจ่อปากเหว ก่อนจะทิ้งดิ่งลงมาพร้อมความรู้สึกทั้งซ่านและสุข เขาหมดแรงซบหน้าลงแนบแผ่นหลังชื้นเหงื่อ ค้างความสุขสมนิ่งนานในตัวเธอ สักพักจึงจูบซอกคอชื้นแล้วถอนตัวออกห่าง

หนึ่งนางไม่มีแรงแม้แต่จะปรือตามอง รู้เพียงว่าเขาผละออกไปแล้ว เธอนอนขดตัวราวทารกน้อยอยู่เบาะหลัง หายใจหอบแล้วจึงช้าลงเป็นจังหวะ

เขากดกระจกลงให้ลมภายนอกพัดผ่านเพิ่มหมุนเวียนเข้ามา เหลียวหยิบเสื้อสูทตัวใหญ่จะห่มกันลมหนาวให้ หนึ่งนางปัดออก บ่นเสียงหงุดหงิดว่าร้อน

เขาจึงตามใจ

ปล่อยเธอนอนขดเปลือยเปล่าตามต้องการ ส่วนตัวเองหยิบบุหรี่ในช่องเก็บของระหว่างเบาะ สวมกางเกงแล้วออกไปข้างนอก