Novels by เลขาท่านประธาน

“อืม” หมอแสงตอบเพียงสั้น ๆ ในลำคอ มิรู้จะบ่ายเบี่ยงอย่างไรในเมื่อมันเป็นความจริง แม้ถึงตอนนี้หมอแสงก็เชื่อว่าตนเองยังไม่ได้รัก เขาจะรักคนที่เมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนตัวเล็กเสียยิ่งกว่าอะไรแบบนี้ได้อย่างไรรอยยิ้มบนใบหน้าจันทรเลือนหายไป เสี้ยวนาทีก่อนหน้าหญิงสาวเชื่ออย่างเต็มใจว่าหมอแสงจะปกป้องและยืนข้างเธอ ก็เขาเป็นคนเอ่ยปากขอเธอมาเป็นเมียเอง หากไม่รักไม่ใคร่จะทำอย่างนั้นไปทำไมคำว่า ‘อือ’ เพียงสั้น ๆ กระชากความเพ้อฝันไปจากจันทรจนสิ้น หน้าร้อนผะผ่าวเมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นว่าผู้คนมากมายกำลังหัวเราะเยาะเธอด้วยความขบขันก่อนหมอแสงจะเดินออกมา จันทรไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าอยากให้เขารดน้ำมนต์ให้ เพราะกลัวว่าผีร้ายจะกินตับไตไส้พุงจนหมดสิ้นจันทรไม่อยากตายตั้งแต่มาอยู่เรือนหมอแสงจันทรยิ่งอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ แม้จะได้นอนหน้าเรือนแต่ก็เป็นหน้าเรือนที่มีเขาอยู่ข้างหลัง ไม่ได้รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวเหมือนในกระต๊อบ ที่นี่จันทรได้หุงหาอาหาร ได้นั่งเย็บปักถักร้อยโดยมีลออเป็นคนสอนนานวันไปจันทรก็รู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ หมอแสงให้เธอไปลนน้ำมันพรายก็เท่ากับว่าเขาไว้วางใจ เชื่อมั่นว่าเ

จันทรยังวิตกกังวลเรื่องที่เชื่อว่าตนเองโดนผีเข้า ทั้งวันจึงไม่เป็นอันทำอะไรนอกจากชะเง้อเข้าไปยังห้องพิธี หวังให้หมอแสงรดน้ำมนต์ให้สักหน่อย มือยังกุมท้องเอาไว้ เจ็บระบมไม่หายสักที พยายามหวนคิดว่าเมื่อวานตนเองกินอะไรมา แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จันทรรู้สึกแปลก ๆ ว่า เหมือนความทรงจำตัวเองหายไปอย่างไรชอบกล แต่มันจะหายไปได้อย่างไรเล่า ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้เสียสติสตังค์สักหน่อยหมอแสงเก็บตัวเงียบในห้องพิธีตั้งแต่บ่าย กระทั่งผู้คนหลั่งไหลมาที่เรือนเพื่อทำพิธีแก้คุณไสย ลงนะหน้าทอง ขอความช่วยเหลือเต็มเรือนเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้คนออกจะมากกว่าปกติ ก็หมอแสงให้ชิดกับชมไปประกาศเรื่องน้ำมันพรายเอาไว้ด้วย คนจึงแห่แหนกันมาจะมาขอซื้อน้ำมันพราบเรือนหมอแสงกันแน่นขมัด"เอ็งมานั่งทำอะไรนังจัน" ชาวบ้านที่จำจันทรได้เห็นหญิงสาวนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อปะปนอยู่ด้วยก็แปลกใจ"ฉันรอพ่อหมอออกจากห้องจ้ะ" เจ้าตัวตอบหน้าตาเฉย ไม่ได้เอะใจสายตาเคลือบแคลงว่าคนสงสัยเรื่องเมียเจ้าของเรือนไฉนจึงมานั่งปะปนกับคนอื่น ๆ"เอ็งเป็นเมียพ่อหมอมิใช่รึ"จันทรพยักหน้า "ใช่เจ้าค่ะ""ต้องรอด้วยหรือวะ" ตายม เจ้าของนาข้าวถามแทรกขึ้นมาจากด้าน

หากเป็นเกมส์การละเล่นหมอแสงก็ต้องยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ ทั้งที่ตั้งกติกาขึ้นเอง ลงเล่นเอง แล้วก็พ่ายแพ้เองอย่างสิ้นท่า ไม่มีการนอนเฉย ๆ อย่างปากว่าในเมื่อเนื้อสาวอันโอชะอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกมีหรือเขาจะปล่อยให้หลุดมือหลุดรอดไปได้ ที่ว่าจะเขี่ยทิ้งหลังเสร็จสิ้นการลนน้ำมันพรายกลายเป็นลมปากปลิวหายไปกับสายลมยามราตรีพ่อหมอหนุ่มตะบึงตะบอนฟอนเฟ้นเนื้อตัวสาวไม่หายใจหายคอราวกับว่าพรุ่งนี้จะจบสิ้นสูญสลายและนี่เป็นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอยากจะทำก่อนตาย“อือ” เสียงหวานครวญในลำคอ จันทรปรือตามองเพดานสายตาว่างเปล่า สัมผัสวาบหวานชวนหวิวเรียกให้ใจเคลิบเคลิ้ม ทั้งฤทธิ์น้ำมันพรายยังแผลงเดชเล่นเอาเสียเธอจำตัวเองไม่ได้ใช่ว่าหมอแสงลืมสิ้นสัญญาตัวเองเพียงคนเดียวเสียเมื่อไหร่ คนที่รับปากตาเชยเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ปล่อยให้ท้องเพราะกลัวเขาจะผ่าเอาลูกไปทำกุมารเองก็ลืมสัญญาสิ้นเช่นกัน“เอ็งมันดีเสียจริง” เสียงทุ่มแหบพร่าบอกเสียงกระเส่า ลูบไล้เนื้อนุ่มเต่งตึงขย้ำขยุ้มเสียจนเนื้อเนียนนูนออกตามร่องนิ้วน่าตื่นเต้นลิ้นชื้นแตะไล้วนยอดปลายถันเรียกเสียงครางสั่นสะท้าน จันทรบิดตัวเร่าด้วยอารมณ์เสน่หา สองแขนเคลื่อนผ่าน

สิ่งที่หมอแสงคิดไม่เกินจริง ถึงตอนเช้าฤทธิ์น้ำมันพรายจะบางเบาหากแต่ดวงตาใสซื่อยังมองเขาวาววับเป็นประกายสุกสกาว ตลอดทั้งวันจันทรตามติดเขาเป็นเงา ซ้ำยังแต่งเนื้อแต่งตัวน่าหวาดเสียวทำเอาหมอแสงใจสั่นวูบวาบไม่อยู่กับเนื้อกับเนื้อผ้าแถบเก่าคร่ำครึกลายเป็นสีสันสดใส ถามได้ความว่าลออเอาให้ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน หมอแสงไม่รู้เรื่องนี้ ไม่ใช่คนหยุมหยิมมานั่งสนใจว่าผู้หญิงเขาให้ผ้าให้ถุงอะไรกันบ้างปกติจันทรสวมผ้าแถบสูงเกือบถึงไหปลาร้า วันไหนอากาศร้อนจัดหรือเย็นจัดจะมีผ้าเก่า ๆ คลุมไหล่อีกผืน แต่วันนี้ผ้าแถบหย่อนต่ำจนเห็นเนินอก หมอแสงต้องเอ็ดให้เจ้าตัวไปใส่ให้มันดี ๆ“พ่อหมอไม่ชอบหรือ”วิสัยผู้ชายมีหรือจะไม่ชอบ เขาน่ะชอบ ไม่สิ ! ไม่ชอบ หมอแสงปฏิเสธตัวเองปากคอสั่นในใจ ถ้าเป็นของจันทรไม่ว่าอะไรเขาก็จะไม่ชอบทั้งนั้น แม้จะเผลอมองไปหลายครั้งก็ตามก็มองได้นี่นา เอาคืนบ้างจะเป็นอะไรไป มองไปก็ไม่ได้ผิดศีลผิดลูกผิดเมียใครสักหน่อยคิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็กระวนกระวายขึ้นมาอีก จะไปรู้สึกรู้สาถูกอกถูกใจอะไรคนปลงศพอย่างจันทรไม่ได้หรอก หากเผลอไผลยินยอมมีหวังได้พ่

ได้ผล ! ผีตายโหงหยุดความเกรี้ยวกราดลงทันที หมอแสงหายใจหอบ จันทรใช้ปลายนิ้วแตะ ๆ ร่างศพให้แน่ใจว่าจะไม่ขยับเขยื้อนอีก หญิงสาวหันไปหาหมอแสง ความเป็นห่วงทำให้ไขว้เขว ห่วงหน้าพะวงหลังอยู่อย่างนั้น“เอ็งไม่ต้องสนข้า ลนน้ำมันเร็ว ๆ” หมอแสงเร่ง อีกไม่นานจะพ้นสองยามแล้ว ยิ่งใกล้สว่างมากเท่าไหร่ผีตายโหงยิ่งฤทธิ์มากเท่านั้น จันทรกลับไปลนน้ำมันจากศพผีตายโหงอีกรอบ คราวนี้น้ำมันไหลลงกะลามากมายไม่หยุดหย่อน หญิงสาวบริกรรมคาถากำราบผีไปด้วย ร่างผีตายโหงนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไม่นานก็ได้น้ำมันพรายเกือบเต็มกะลา หญิงสาวส่งให้ชิดกับชมเอากรอกใส่ขวดดินเก็บไว้ ก่อนจะเอากะลาอันใหม่จ่อรองใต้คางลนน้ำมันผีเพิ่มอีก ความมืดทำให้จันทรไม่เห็นว่าดวงตาไร้แววของผีตายโหงขยับช้า ๆ มันถูกคาถากำราบไว้ก็จริงแต่ก็เพียงชั่วคราว เมื่อเห็นว่ามันนิ่งไปนานทั้งหมอแสงทั้งจันทรก็ชะล่าใจ ปากที่ขยับท่องคาถาเบาลงทำให้ผีกลับมามีฤทธิ์มากเหมือนเดิม ได้น้ำมันพรายสองกะลาแล้วหมอแสงจึงบอกให้จันทรพอ แต่หญิงสาวละโมบด้วยอยากให้หมอแสงได้น้ำมันพรายเอาไว้เยอะ ๆ จึงไม่ยอม ร้องขอกะลาเพิ่มอีกใบหนึ่ง“ข้าบอกให้พอไง”“แต่มันยังไม่หมดนะพ่อหมอ”“อย่าขัดคำส

ในเมื่อท่องคาถาไม่รู้เรื่องก็ไม่ทงไม่ท่องมันละ หมอแสงวางสร้อยประคำในมือลง ลุกออกจากสายสิญจน์ไปชะเง้อมองลูกน้องสองคนขุดศพ จะได้ถือโอกาสนี้หลีกหนีจันทรไปด้วยในตัว ส่วนหัวของศพตายโหงโผล่พ้นดินออกมาให้เห็น หมอแสงกระโดดเหยงกลับเข้ามาในวงสายสิญจน์ใหม่ จันทรวางมีดหมอในมือลงหันมาถามผัวหน้าซื่อตาใสตามประสา"พ่อหมอเจ็บเท้าหรือจ๊ะ""เออสิวะ ดินแข็งขนาดนี้ข้าไม่ชิน" หมอแสงหาข้ออ้างไปเรื่อย จันทรใช้มือเขี่ย ๆ ดินไม่เห็นมันจะแข็งตรงไหน ดินตอนกลางคืนโดนละอองน้ำค้างจนนุ่มขนาดนี้ ต้องปูนุ่นให้เดินหรือ จึงจะละมุนเท้า “เอ็งไปดูไอ้ชิดไอ้ชมนู่นไป ถ้าศพพ้นดินแล้วจะได้เริ่มพิธีกัน”จันทรลุกออกมามองชิดกับชม ทั้งสองคนกำลังช่วยกันยกศพขึ้นนั่งพอดี"น่าจะศพนี้แหละพี่ชิดพี่ชม" พอกลายเป็นเมียหมอแสงสรรพนามที่ใช้กับคนรอบตัวเขาก็อ่อนโยนขึ้น จันทรเหลียวไปตะโกนบอกผัว "พ่อหมอน่าจะใช่ศพนี้แหละ""ใช่ก็ลนสิวะจะเรียกทำไม" จะมาบอกเขาทำไมเล่า ก็ตกลงกันแล้วว่าใครเป็นคนลน คนยิ่งกลัว ๆ อยู่"พ่อหมอมาลนด้วยกันมั้ย" จันทรกวักมือเรียกผัวหน้าตาเฉย เห็นเขาไม่ขยับก็เดินกลับมาถาม &ldquo

"ขอสงวนสิทธิ์ในการบริการถ้าหากว่าลูกค้ายังยืนยันจะใช้โต๊ะที่จองไว้ให้แขกท่านอื่นนะคะ""มันจะเรื่องมากอะไรนักหนาเล่า" คนเอาแต่ใจแสนจะหงุดหงิด ความดัง ชื่อเสียง เงินทองทำให้เชื่อว่าตัวเองต้องได้ทุกสิ่งตามใจไปทั้งหมด อีกอย่างโม้กับอชิรวิชย์ไว้เยอะด้วยว่าไม่มีปัญหา หากเจรจาต่อรองไม่ได้ โดนฏิเสธก็หน้าแหกพอดี แล้วใครจะยอมให้เป็นอย่างนั้นเล่า“คนที่จองไว้ยังไม่มานี่คะ นั่งไปก่อนจะเป็นอะไร" ไอยวรินทร์ว่า อยากจะยียวนกวนประสาทให้สาแก่ใจ ถ้ารู้ก่อนว่าที่นี่เป็นร้านของพิมพ์ดาวจะชวนอชิรวิชย์มากินทุกวัน ผู้หญิงบ้านนอกคอกนามันจะได้รู้ว่าตัวเองน่ะเป็นแค่ของเก่าผู้ชายไม่เอาไปแล้วพิมพ์ดาวพรูลมหายใจระบายความอัดอั้น แม้เพียงนิดเดียวก็ไม่อยากกระทบกระทั่ง ทำร้านอาหารเกิดเหตุขึ้นมามีแต่เสียกับเสีย แต่ผู้ชายผู้หญิงสองคนนี้ก็มารยาททรามเกินกว่าจะยอมลงให้ได้“ขอความกรุณาใช้บริการโต๊ะที่ยังไม่มีการจองด้วยนะคะ ยังมีโต๊ะว่างสำหรับสามที่อยู่ทางด้านหลังอีกสองสามโต๊ะค่ะ" หญิงสาวทวนทางเลือกที่ถูกต้องอีกครั้งเชฟอดิสรตบโต๊ะดังปัง ! ดังจนสะเทือนลั่นร้าน พิมพ์ดาวเองย

"พิมพ์"เข้ามาถึงเขาก็ตรงไปหาพิมพ์ดาวทันที หญิงสาวเพิ่งฟังเรื่องจากต้นหอมว่ามีลูกค้ากำลังวางท่ากร่างด้านนอก โยนป้ายจองของลูกคนรายอื่นทิ้งอย่างเสียมารยาท แล้วก็เรียกให้เจ้าของร้านออกไปพบ ความวัวไม่ทันหายความควายอย่างเขาก็โผล่เข้ามาอีกพอดี ตอนแรกพิมพ์ดาวคิดว่าเรื่องลูกค้ากร่างกับการมาถึงของอชิรวิชย์เป็นคนละเรื่องกัน แวบแรกหญิงสาวจึงไม่สนใจอดีตสามี ทำเป็นอากาศธาตุไม่เห็นไม่สนใจ ถอดผ้ากันเปื้อนจะออกไปจัดการลูกค้ามากเรื่องด้านนอก"พิมพ์คุยกันก่อน" อชิรวิชย์เข้ามาขวาง "พิมพ์จะขายร้านเหรอ"พิมพ์ดาวนิ่วหน้าขมวดคิ้วสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เข้าใจว่าอชิรวิชย์หมายถึงเรื่องอะไร จู่ ๆ ทำไมมาถามว่าเธอจะขายร้านเหรอ เธอไม่ได้ติดป้ายประกาศขายอะไรสักหน่อย ไม่รู้ว่าอชิรวิชย์เอาความคิดนี้มาจากไหน แล้วเธอจะขายร้านได้อย่างไรก็เพิ่งเรียกแก้วกานต์มาทำในส่วนบาร์น้ำเพิ่มเติมไปเองหญิงสาวไม่เคยคิดจะขายร้าน ตรงกันข้าม พิมพ์ดาวกำลังขยายร้านนี้ให้เติบโตขึ้นไปอีก ร้านนี้พี่สาวเธอมีหุ้นอยู่ด้วย จะขายจะทำอะไรก็ต้องปรึกษากันหลายคน ไม่ใช่ว่าคิดจะทำอะไรก็

พิมพ์ดาวนั่งกอดอกหน้าเครียดหลังจากเพ่งมองภาพบนหน้าจอจากกล้องวงจรปิด ผู้ชายในภาพสวมฮู้ดกับหมวกปิดบังใบหน้า ทำให้มองไม่ออกว่าเป็นใคร พิมพ์ดาวยื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองสลับกับถอยห่างออกมา ซูมเข้าไปใกล้ เปลี่ยนมุมมองไปมาก็ยังมองไม่เห็นว่าเป็นใครอยู่ดี"หรือจริง ๆ อาจจะเป็นคนแถวนี้ที่บังเอิญเห็นมือถือแกหล่นลงน้ำเลยมาแอบหยิบไปขายหรือเปล่า แกก็ไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหนนี่นา"แก้วกานต์คิดว่าพิมพ์ดาวเพิ่งมาไทยได้ไม่ถึงปีดีด้วยซ้ำ คงยังไม่มีเวลาไปสร้างศัตรูที่ไหน แล้วก็ดูไม่มีเหตุผลอะไรที่ผู้ชายในภาพจะแอบมาเก็บโทรศัพท์มือถือของพิมพ์ดาวไปด้วยดูแล้วน่าจะเป็นพวกขโมยกิ๊กก็อกมากกว่า"ไม่ใช่หรอก" เรื่องว่าหัวขโมยบังเอิญเห็นว่าเด็กหญิงทำโทรศัพท์มือถือตกน้ำ แล้วอาศัยจังหวะไม่มีคนเข้ามาหยิบ น่าจะเป็นไปได้ยาก ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นร้านอาหาร แต่รั้วรอบขอบชิด การจะบังเอิญมาเห็นและบังเอิญแต่งตัวปกปิดใบหน้ามาหยิบ เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปในความคิดของพิมพ์ดาวในใจหญิงสาวตอนนี้คิดไปถึงสามีเก่า จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาแอบมาหยิบหลังจากเดินตามเธอไปที่คลินิก  

ท้องฟ้ากรุงเทพ ฯ ตอนกลางคืนยังสว่าง ยิ่งบนพื้นที่แห่งความบันเทิงอย่างสุขุมวิท ต่อให้ปิดไฟหน้าร้านแต่ไฟร้านอื่นก็ยังส่องสว่างมาอยู่ดี พิมพ์ดาวก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในบ่อน้ำตกหน้าร้าน พยายามหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่หายไป ทว่ามองทุกซอกทุกมุมแล้วแต่ยังไม่เห็น บ่อขนาดเล็กนิดเดียวมันจะหายไปไหนกันหญิงสาวอยากได้มือถือกลับคืน ในนั้นมีข้อมูลสำคัญมากมาย อย่างน้อยเอามาเก็บไว้ให้มั่นใจว่าข้อมูลเหล่านั้นจะไม่หลุดรั่วออกไปก็ยังดี ถ้ามันพอจะซ่อมได้ก็จะซ่อม อันที่จริงมือถือเธอเป็นแบบกันน้ำ แต่แช่อยู่นานขนาดนี้ไม่รู้ว่ามันจะพังไปหรือยังเหมือนกัน"หรือไปตกตรงซอกหินหรือเปล่าคะ" ต้นหอมเพิ่งเก็บร้านเสร็จ กำลังจะกลับบ้านแวะมาก้ม ๆ เงย ๆ ช่วยเจ้านายหา ทว่าอย่างไรก็ไม่เจอ แต่เธอจำได้แม่นว่ามือถือกระเด็นจากมือของเด็กหญิงไปตกยังบ่อน้ำจริง ๆ หอมนวลเองก็มาช่วยด้วย แก้วกานต์แวะมาดูความเรียบร้อยจุดตั้งเคาเตอร์สำหรับเครื่องดื่มเห็นเพื่อนก้ม ๆ เงย ๆ กับแม่และเด็กในร้านก็มาชะเง้อชะแง้ด้วยอีกคน“ทำอะไรน่ะพิมพ์”พิมพ์ดาวเงยหน้าจากบ่อน้ำ ยืดตัวถอนหายใจระบายความเห

ห้องโดยสารภายในรถที่เอกสิทธิ์เป็นพลขับเงียบมาตลอดทาง ถึงอาคารจอดรถออฟฟิศอชิรวิชย์ก็เปิดประตูลงไปไม่พูดไม่จา อาทิตย์ขอตัวกลับบ้านไปก่อนหน้าบอกว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์กินอาหารฟิวชั่นแล้ว บอกด้วยว่าจะกลับไปพิจารณาเรื่องของอชิรวิชย์อีกทีว่าจะทำยังไงกับความผิดหวังของตัวเองอชิรวิชย์ตรงไปยังห้องทำงาน ปิดประตูได้ก็พรูลมหายใจออกมายืดยาว ระบุความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลยว่าเป็นอย่างไร เหมือนคนโดนหมอฉีดยาชาไม่ทันตั้งตัว มันช็อก มันอึ้ง มันทำอะไรไม่ถูก เขาเอนหลังพิงกับพนักหลับตานิ่ง สีหน้าแววตาเหมือนคนจะขาดใจตาย ที่เคยคิดว่าตัวเองแน่ตัวเองเจ๊งพังทลาลงไปทั้งหมด แท้จริงเขาอ่อนแอเกินกว่าจะจัดการทุกเรื่องราวในชีวิตได้ด้วยตัวเองเอกสิทธิ์ตามเพื่อนเข้ามาพลางล็อกห้อง คนช่างเผือกนั่งลงตรงข้ามก่อนจะพูดขึ้นว่า“จริง ๆ ก็ดีนะ” บรรยากาศห้องทำงานกว้างกว่าในรถน่าจะทำให้เพื่อนผ่อนคลายลง เขาจึงกล้าพูด “เขาก็ดูสบายดี มีร้านอาหารใหญ่โตแถวสุขุมวิท แสดงว่าก็ไม่น่าจะลำบากนะ จริงมั้ยวะ”เรื่องนี้ก็จริง อชิรวิชย์ไม่เถียง แต่การไม่ลำบากของพิมพ์ดาวมันกระแทกความรู้สึกบางอย่างมันเหมือนเขาจะกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น ไม่มีอะไรให้เธอพึ

พิมพ์ดาวตัดใจจากความทรงจำเก่า ๆ ถ้าถืออดีตเอาไว้ชีวิตก็เดินหน้าลำบาก เธอเลือกจะเดินออกมาแล้ว จากอดีตทั้งของเขาและของตัวเอง ไม่มีเหตุผลอะไรต้องอาลัยอาวรณ์ การพบกันเป็นเรื่องบังเอิญ เธอเปิดร้านอาหาร จะบังเอิญเจอเขามาเป็นลูกค้าก็ไม่แปลก พิมพ์ดาวไม่คิดว่าอชิรวิชย์จะมาตามหาตัวเองอะไรขนาดนั้น คนอย่างเขาไม่ให้ค่าอะไรเธอนักหนาหรอกพิมพ์ดาวไม่คิดด้วยว่าเขาจะเกิดอยากจะรับผิดชอบลูกขึ้นมา ก็ในเมื่อเขาบอกชัดเจนว่า ‘ไม่เอา’ มาตั้งแต่แรก และคนอย่างเธอก็มีศักดิ์ศรีพอจะรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ในเมื่อน้องพลอยเป็นลูกเธอ เธอก็จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองไม่มีความจำเป็นต้องให้ลูกไปเรียกร้องขอความรักจากใคร ความรักของเธอมากมายและเพียงพอแล้วสำหรับจะเลี้ยงเด็กคนนึงให้เติบโตมา พิมพ์ดาวไม่อยากหวนไปเรียกร้องเอาผู้หญิงที่ตายไปแล้วเข้ามาในชีวิต ในเมื่ออชิรวิชย์อยากให้ชีวิตที่เหลือกับคนตายก็ให้เขาใช้ไป ! เธอจะไม่มีทางยอมให้ลูกเธอต้องใช้ชีวิตกับคนตายไปแล้วเด็ดขาด !คนเป็นแม่อุ้มเจ้าตัวแสบเดินกลับร้านด้วยความเด็ดเดี่ยว คนตัวยุ่งวุ่นวายกับแผลตัวเองด้วยความตื่นเต้น สัมผัสไม่ถึงความรู้สึกไม่มั่นคงของคนเป็นแม่ เพราะที่ผ่าน

ปราชญาหันควับ วินาทีนั้นดวงตาคมก็เบิกกว้างตกตะลึงด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นภรรยายืนตัวเปียกปอนอยู่ด้านหลัง เธอรวบผมยาวเป็นมวยลวก ๆ แบบคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เนื้อตัวยังเต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวเป็นหย่อม ยกเว้นใบหน้าสวยที่เช็ดจนแห้งใสสะอาด“หนึ่ง” ปราชญากะพริบตาปริบ แทบไม่เชื่อสายตาว่าเธอจะยืนอยู่ตรงนี้ เขาทำอะไรไม่ถูก เดินไปกดปลายบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่แล้วก้าวเข้ามาหาเธอ“ไปไหนมาคะ” เธอถามราวกับเป็นเรื่องธรรมดา โผเข้ามาโอบเอวออเซาะแบบที่ชอบทำเวลาจะง้อ ใบหน้านุ่มละมุนแนบชิดอกเขากระทั่งปราชญารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น “หนึ่งรอตั้งแต่บ่าย” ก็เห็นออกจากบ้านมาตั้งแต่สิบโมง นึกว่าไม่เกินบ่ายเขาคงจะถึง ที่ไหนได้นี่ปาไปเกือบทุ่มกว่าเขาจะมาดวงตาหวานจิ้มลิ้มออดอ้อน ปราชญาทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าแม่เจ้าประคุณจะจู่โจมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว“ทำไมอยู่ที่นี่”“ก็มารอพี่ปราช” ไม่พูดเปล่ายังแก

คนกำลังถูกสงสัยในความรักนั่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ในห้องประชุม หลังมีคำสั่งอกมากะทันหันให้ไปประจำบูธเพื่อประชาสัมพันธ์สินค้าอาหารเสริมในช่วงวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่จะถึงนี้ เรื่องงานน่ะหนึ่งนางสู้ไม่ถอยอยู่แล้วถ้าหากว่ามันจะไม่ตรงกับวันไปฮันนีมูน“พอดีวันนั้นหนึ่งจะไปต่างจังหวัดกับสามีน่ะค่ะ” เธอบอกอ้อมแอ้ม เพิ่งเข้ามาทำงานด้วย อุตส่าห์เลือกที่ตรงกับวันหยุดนักขัตฤกษ์เอาไว้แล้วเชียว“คุณเลือกเอาจะเอางานหรือเอาเที่ยว”ถ้าเที่ยวอื่นหนึ่งนางก็ไม่ขัด ยินดีจะเลื่อนออกไปเพื่อเปิดทางให้กับหน้าที่การงาน แต่นี่เป็นฮันนีมูนเล็ก ๆ ระหว่างเธอกับสามี ซึ่งตั้งแต่แต่งงานมาเธอกับเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้สวีทกันสองคนเลย หนำซ้ำช่วงนี้เธอยังผิดนัดเขาบ่อย ๆ ด้วยนี่ต้องผิดนัดกับเขาอีกแล้วเหรอ … ปราชญาโกรธเธอแน่ปราชญาไม่ได้โกรธ ตอนที่หนึ่งนางเอ่ยปากเรื่องที่บริษัทให้ไปออกบูธตรงกับวันที่นัดกันไว้ว่าจ

ลูกคนแรกเป็นผู้หญิง หนึ่งนางจึงได้สิทธิ์ในการตั้งชื่อลูกหนึ่งรัก ปราชญาโอดครวญไม่จบว่าไม่มีชื่อตัวเองอยู่ในชื่อลูกเลย เขาบ่นหงุงหงิงทุกวันจนหนึ่งนางต้องยอมให้ลูกชื่อเล่นว่าญาญ่า นับจากวันนั้นเสียงบ่นเขาจึงค่อยเงียบไปหนึ่งนางเลี้ยงลูกเองจนกระทั่งญาญ่าได้หนึ่งขวบ เธอก็ชักอยากจะมองหางานทำ ทั้งนางรวิวรรณและนางนวลสอางค์ก็เห็นด้วย หนึ่งนางยังสาวยังแส้จะมาอุดอู้อยู่ในบ้านไม่ได้แต่งตัวสวย ๆ นานวันไปชีวิตจะเฉาหลังญาญ่าได้ขวบปี สองแม่คือนางนวลสอางค์กับนางรวิวรรณก็ควบรวมมาอยู่บ้านหลังเดียวกันภายในชายคาบ้านของปราชญาเพื่อสะดวกในการช่วยเลี้ยงหลาน มีบ้างจะสลับไปบ้านของหนึ่งนางเวลานางนวลสอางค์ทำขนม ทั้งสองแม่อาสาเลี้ยงหลานสาวตัวเล็กให้ หนึ่งนางจึงขอไปทำงานออฟฟิศอย่างที่เคยฝัน"ก็ไปทำที่สถาบัน" ปราชญาออกคำสั่งเขาไม่เห็นด้วยที่หนึ่งนางจะไปสมัครงานที่อื่น พอร่างกายกลับเข้าที่เธอยิ่งสวยสะพรั่งเหมือนแตกเนื้อสาวยังไงชอบกล"หนึ่งอยากไปหาประสบการณ์ที่อื่นบ้า

หนึ่งนางสวมชุดแต่งงานสีขาว เดรสผ้าพลีทละมุนปล่อยชายทิ้งลงกับพื้นลากยาวราวกับหางปลา ช่วงไหล่เป็นซีทรูแขนกุดเผยผิวเนียนบางเบา ผมสีน้ำตาลรวยเป็นช่อด้านหลังสวยงาม วันนี้เธอแต่งหน้าหวานจัดโทนสีชมพูเข้ากับชุดที่พาให้หวานไปทั้งตัว ปราชญามองแล้วใจหาย จู่ ๆ ก็เกิดแวบขึ้นมาว่าไม่น่าท้องเลย ..ไม่งั้นคืนเข้าหอคงจะ ..แค่คิดเขาก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ลูกคงน้อยใจแย่ว่าพ่อเห็นแก่ได้ แต่ใจมันก็คิดถึงเรื่องอย่างว่าจริง ๆ ขนาดชุดแต่งงานตัวค่อนข้างใหญ่ยังเอาหน้าอกหน้าใจเธอไม่ลงเลย เห็นร่องอกอวบอิ่มนิดนึงใจเขาก็สั่น อดไม่ได้ต้องประทับจูบแนบริมฝีปากเป็นดอกเบี้ยเอาไว้ก่อน“โรคจิต” ปากว่าแต่แววตาเอ็นดูหนึ่งนางจัดหูกระต่ายให้เจ้าบ่าวสุดหล่อแล้วมองเขาทั้งตัว ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าไม่เหมือนคนอายุเลขสี่เลย ยังดูดีดูหล่อจนเธอไม่อยากให้ใครเห็น พวกเพื่อน ๆ สาว ๆ ของเธอต้องมองเขาตาวาวแน่หวงจัง“หล่อจังเ

​ เก็บของเสร็จก็มานั่งเลือกชุดแต่งงาน ลูกลิงตัวโตหนึ่งกับลูกลิงในท้องอีกหนึ่งมองชุดที่เขาเปิดให้ดูด้วยท่าทางตื่นเต้น เนื้อตัวนุ่มนิ่มขยับไปมาทำสมองเขาปั่นป่วนอดไว้ก่อน อดไว้! เขาบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าพยายามไม่มองอกอิ่มบนเนื้อตัวนุ่มนี่ ต้องสนใจเรื่องงานแต่งที่กำลังเอาให้เธอดูต่างหาก“เอาแบบไม่รัดท้องหนึ่งจะได้ไม่อึดอัด เผื่อกินขนมในงานด้วยดีมั๊ย แต่อยากให้มีแขนหน่อย” หน้าอกเธอใหญ่ ยิ่งพอท้องจะยิ่งเปล่งขึ้นอีกเท่าตัว ปราชญาไม่ชอบให้คนอื่นมองส่วนที่ควรจะเป็นของเขาเพียงคนเดียว“หนึ่งอยากได้แบบเกาะอกนี่คะ”“ไม่!” เขาสั่งเด็ดขาด“พี่ปราชทำไมไม่ตามใจหนึ่ง” เธออ้อนเสียงอ่อย สรรพนามที่เรียกก็แปรเปลี่ยน ปราชญาเหมือนจะตายสิ้นลงไปตรงนี้ ยัยเด็กนี่น่าโมโหสุด ๆ ฟาดสักทีได้มั้ยนะไม่ได้อีกล่ะ เดี๋ยวนั่งร้องไห้ ใจเขาก็เสียอีก

​‘ก็ก่อนจะเป็นสามีภรรยาก็ต้องแต่งงานกันก่อน’ เขาบอกยิ้ม ๆ ลูบศีรษะเล็กตรงหน้าพร้อมแววตารักใคร่ ลองถ้าไม่แต่งมันต้องมีตาอยู่มาคว้าพุงปลาไปแน่ เดี๋ยวนี้คนเราแคร์เรื่องผู้หญิงที่มีลูกแล้วเสียเมื่อไหร่ แล้วหนึ่งนางยังดีทุกอย่าง หน้าตาจิ้มลิ้มเวลาออเซาะก็ใช่ย่อย ยิ่งยามอารมณ์ดีเจ้าตัวจะพูดแจ้ว ๆ น่าเอ็นดูจะตายไปแล้วคนร้าย ๆ แบบนี้ถ้าเขาไม่ผูกไว้กับตัวได้ยกลูกให้เขาไปเหล่หนุ่มหล่อ ๆ แน่ แต่งแหละ ต้องแต่ง ถ้าไม่แต่งเขานี่แหละจะลำบาก“มันอาจจะเร็วไปหน่อยนะหนึ่ง เธอจะเสียชีวิตที่ควรจะมี แต่ฉันจะพยายามปรับให้มันลงตัว ให้เธอได้ไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ บ้าง”คำขอแต่งงานเรียบเรื่อยธรรมดาแต่หนึ่งนางก็ตื้นตันที่เขาทำให้“ฉันไม่ไปไหนหรอก”เขาหัวเราะ ตอนนี้ก็ยังหรอก แต่เดี๋ยวอีกหน่อยคร้านจะเบื่อหน้าเขาขอไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อย ๆ หากไม่เกิดเรื่องเธอก็จะได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นของตัวเองอีกนิด