LOGINShare
Chapter 10
publish date:
2026-10-22 22:15:52“พี่เป็นคนขโมยล็อตเต้มาเหรอครับ” วันเดย์ถึงกับหน้าเหวอ เมื่อออกัสเอ่ยถามจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วไหนจะความบังเอิญที่เราทั้งสองเจอกันบ่อย ๆ อีก
“ที่ถามคือคิดมาแล้วใช่ไหม ถ้าจะขโมยจริงจะมานั่งอยู่ตรงนี้หรือไง” วันเดย์ถามกลับมา แทนการตอบคำถามของออกัส
“ก็ไม่แน่ ล็อตเต้ค่าตัวไม่ใช่ถูก ๆ”
“หมาตัวนี้มันมาจากไหนไม่รู้ มันโดนหมาเจ้าถิ่นใต้ตึกไล่หนีมานอนซึมอยู่ใต้ต้นไม้ พี่สงสารเลยอุ้มมันมาตรงนี้ กลัวว่าจะถูกหมาใหญ่กัดตาย” วันเดย์พยายามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ออกัสไม่ได้สนใจฟังเท่าไร
“ผมเอาใส่กระเป๊าไว้อย่างดี มันจะมาเองได้ไงถ้าพี่ไม่ได้ขโมยมา”
“นี่น้องครับ!!! คราวหน้า ถ้ารู้ว่าไม่มีปัญญาดูแลก็ควรเอามันไว้ที่บ้าน ในมหาวิทยาลัยหมาเจ้าถิ่นมันเยอะ แล้วดูตัวมันก็กระเปี๊ยกเดียว โดนกัดทีก็จมเขี้ยวตายแล้ว” วันเดย์สุดจะทนจึงตะโกนใส่ออกัสที่พูดกล่าวหาเขาไม่หยุด
“หมาผม!! พี่ไม่ต้องยุ่ง ไปค่ะล็อตเต้กลับบ้านเรากันดีกว่า” ออกัสตรงเข้าไปอุ้มล็อตเต้ขึ้นมา เนื้อตัวลูกสาวเต็มไปด้วยฝุ่นจนน่าสงสาร
“อย่าให้ผมรู้แล้วกันว่าพี่จงใจทำอะไรหมาผม เพราะคิดจะเอาคืนเรื่องที่ร้านไอศกรีมเมื่อวาน”
“ประสาทแดกนักมึงมานี่เลยไอ้เด็กอินเตอร์ปากเสีย”
“เฮ้ย!!! ปล่อยผม” จู่ ๆ วันเดย์ก็ปรี่เข้ามาลากตัวออกัสโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามดิ้นให้หลุดและโวยวายตลอดทาง แต่ไม่มีใครสนใจเสียงของเขาเลย
ทุกคนหันมามองแล้วก็พากันหันหนี ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องปกติ มือหนึ่งของออกัสก็ต้องอุ้มล็อตเต้ไว้ อีกมือก็ต้องต่อสู้กับแรงของวันเดย์ ทุกอย่างไม่เป็นใจให้เขาเลย
“จะพาผมไปไหน ปล่อย ปล่อย!!” ออกัสทั้งดิ้นทั้งตี แต่ไม่เป็นผลเลย
“ถึงแล้ว เข้าไป เดิน เดิน!!!” เมื่อวันเดย์เห็นว่าออกัสไม่ยอมเดิน จึงตะคอกอีกครั้งจนเขายอมเดินเข้าไปตาที่คนพี่บอก
วันเดย์พาออกัสมาที่ Control room for CCTV ของมหาวิทยาลัย
“อ้าวเดย์ มีอะไร” พนักงานดูแลมีท่าทีสนิทกับวันเดย์มากทั้ง ๆ ที่ปกติห้องนี้ทางมหาลัยห้ามไม่ให้นักศึกษาเข้ามา
“ผมขอย้อนดูกล้องหน่อยครับ มึงเข้าห้องสมุดไปช่วงกี่โมง” วันเดย์บอกคนดูแลกล้องวงจร ก่อนจะหันมาถามออกัส
“อะไรของพี่”
“กูถาม ก็บอก!!”
“ก็ประมาณ เที่ยงห้าสิบ” ภาพกล้องวงจรปิดถูกย้อนไปตามเวลาที่ออกัสบอก ภาพในกล้องค่อย ๆ ดำเนินไปช้า ๆ
“เดี๋ยว ๆ ๆ พี่หยุดตรงนั้นก่อน” จู่ ๆ เขาก็สั่งให้พี่เจ้าหน้าที่หยุดกล้องไว้ในตอนที่ออกัสกำลังเปิดประตูเข้าห้องสมุด
“Zoom in ไปที่กระเป๊าหมาหน่อยพี่” เมื่อภาพขยายเข้าไปใกล้ ความจริงก็เลยปรากฏว่าออกัสเป็นฝ่ายลืมล็อกกระเป๊าใส่หมาของตัวเอง
“Play ต่อเลยพี่” วันเดย์หันมามองออกัสด้วยตาไม่พอใจ
แล้วภาพในกล้องหลังจากที่ออกัสกับเพื่อน ๆ เข้าไปในห้องสมุดไม่นาน คือเจ้าล็อตเต้ค่อย ๆ ใช้เท้าเขี่ยจนกระเป๊าเปิด ก่อนที่มันจะวิ่งหายออกไปจากรัศมีกล้อง
“แหกตาดูชัดแล้วใช่ไหม”
“จริง ๆ ผมก็แค่พูดเผื่อไว้ ถ้าพี่ไม่ได้ทำผิดไม่เห็นต้องเดือดร้อน ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ ขอบคุณพี่เรื่องล็อตเต้ด้วย” ออกัสหันไปขอบคุณพี่ที่ย้อนกล้องวงจรให้แล้วรีบเปิดประตูออกมาจากห้อง Control room for CCTV เขารู้สึกหน้าชานิดหน่อยที่เผลอโวยวายไปตอนแรกทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายทำผิด
“เดี๋ยวก่อน ด่าคนอื่นแล้วคิดจะหนีไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอ” วันเดย์เดินตามมาติด ๆ พร้อมกับคว้าแขนออกัสเอาไว้
“กรุณาเอามือออกจากแขนคุณหนูด้วยครับ”
“อะไรวะเนี่ย” ชายสวมสูทดำกว่า 20 คนยืนเรียงแถวกันอยู่หน้าห้อง
ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องวันเดย์ที่จับแขนออกัสอยู่เป็นตาเดียว ประมาณว่าถ้าไม่ปล่อยแขนคุณหนูของพวกเขาภายใน 10 วินาทีนี้คงได้มีเรื่องแน่ ๆ จนวันเดย์ต้องรีบปล่อยมือออกจากแขนของออกัส
“ผมเจอล็อตเต้แล้ว ทุกคนกลับไปได้แล้วครับ” ออกัสหันไปสั่งกับคนของมีนาที่ส่งมาช่วยกันหาล็อตเต้ ก่อนที่พวกเขาจะพากันขึ้นรถออกไปจากมหาลัยตามคำสั่ง
“นี่ เอาคนมาเป็นสิบ ๆ คน เพื่อตามหาหมาตัวเดียวเนี่ยนะ” วันเดย์ถามอย่างอึ้ง ๆ กับจำนวนคนที่พึ่งพากันขึ้นรถขับออกไป
“ครับ ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว ผมมีธุระต้องไปทำ” ออกัสรีบเดินแยกออกมา
แล้ววันนี้ก็ทำให้ออกัสกับเพื่อน ๆ ต้องนัดวันทำรายงานเป็นวันอื่นแทน เพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ต่างคนต่างพากันแยกย้ายกันกลับบ้าน
ออกัสได้แต่เฝ้าถามตัวเองในใจว่าตั้งแต่ที่ได้เจอกับวันเดย์ ชีวิตเขาก็เหมือนเจอเรื่องวุ่นวายตลอดเวลา และสังหรณ์ใจว่ามันคงไม่จบแค่นี้แน่ ๆ
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 10
“พี่เป็นคนขโมยล็อตเต้มาเหรอครับ” วันเดย์ถึงกับหน้าเหวอ เมื่อออกัสเอ่ยถามจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วไหนจะความบังเอิญที่เราทั้งสองเจอกันบ่อย ๆ อีก“ที่ถามคือคิดมาแล้วใช่ไหม ถ้าจะขโมยจริงจะมานั่งอยู่ตรงนี้หรือไง” วันเดย์ถามกลับมา แทนการตอบคำถามของออกัส“ก็ไม่แน่ ล็อตเต้ค่าตัวไม่ใช่ถูก ๆ”“หมาตัวนี้มันมาจากไหนไม่รู้ มันโดนหมาเจ้าถิ่นใต้ตึกไล่หนีมานอนซึมอยู่ใต้ต้นไม้ พี่สงสารเลยอุ้มมันมาตรงนี้ กลัวว่าจะถูกหมาใหญ่กัดตาย” วันเดย์พยายามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ออกัสไม่ได้สนใจฟังเท่าไร“ผมเอาใส่กระเป๊าไว้อย่างดี มันจะมาเองได้ไงถ้าพี่ไม่ได้ขโมยมา”“นี่น้องครับ!!! คราวหน้า ถ้ารู้ว่าไม่มีปัญญาดูแลก็ควรเอามันไว้ที่บ้าน ในมหาวิทยาลัยหมาเจ้าถิ่นมันเยอะ แล้วดูตัวมันก็กระเปี๊ยกเดียว โดนกัดทีก็จมเขี้ยวตายแล้ว” วันเดย์สุดจะทนจึงตะโกนใส่ออกัสที่พูดกล่าวหาเขาไม่หยุด“หมาผม!! พี่ไม่ต้องยุ่ง ไปค่ะล็อตเต้กลับบ้านเรากันดีกว่า” ออกัสตรงเข้าไปอุ้มล็อตเต้ขึ้นมา เนื้อตัวลูกสาวเต็มไปด้วยฝุ่นจนน่าสงสาร“อย่าให้ผมรู้แล้วกันว่าพี่จงใจทำอะไรหมาผม เพราะคิดจะเอาคืนเรื่องที่ร้านไอศกรีม
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 9
ออกัสเลิกสนใจในตัวคนขับรถคนใหม่ก่อนจะเรียกให้คนไปยกของของลูกสาวขึ้นรถและขับออกมา วันนี้ฟ้าฝนเป็นใจ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง รถก็ไม่ติด เขาใช้เวลาไม่นานก็ถึงมหาวิทยาลัย“กัส ทางนี้” เสียงไข่มุกเรียกออกัสดังขึ้น“รอนานไหม พอดีตื่นสายไปหน่อย” ออกัสตอบไข่มุก เมื่อเห็นว่าตอนนี้เลยเวลานัดมา 15 นาทีแล้ว“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน นี่ก็รอวายุอยู่ ว่าแต่วันนี้พาลูกสาวมาด้วยเหรอ” ไข่มุกตอบออกมาตามจริงก่อนจะหันไปสนใจลูกสาวตัวน้อยที่เขาพามาด้วย“ล็อตเต้คิดถึงพี่มุกไหมคะ” เพื่อน ๆ ของออกัสต่างพากันเอ็นดูลูกสาวของเขาด้วยกันทั้งนั้นทั้งสองนั่งรอวายุกันอยู่พักใหญ่ ๆ ทันทีที่สมาชิกครบ เราทั้งสามก็รีบพากันไปหาหนังสือที่ต้องใช้ทำรายงานทันทีแต่ออกัสดันลืมคิดไปว่าห้องสมุดมีกฎห้ามพาสัตว์เลี้ยงเข้า เขาเลยจำเป็นต้องวางกระเป๊าที่ใส่ล็อตเต้เอาไว้ข้างนอก โชคดีว่ากระเป๊าใบนี้เป็นแบบสั่งทำพิเศษมีเครื่องปรับอุณหภูมิอัตโนมัติเลยตัดความกังวลเรื่องอากาศร้อนออกไปได้เราทั้งสามใช้เวลาไม่นานก็ได้หนังสือที่จะต้องใช้ครบตามต้องการและออกจากห้องสมุด เพื่อไปหาที่สงบ ๆ นั่งทำรายงานกัน“ไอ้กัส!!!! กระเป๊าลูกมึง” เสียงวาย
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 4.2
“นี่แม่ยังทำเรื่องลานจอดรถให้น้องอีกเหรอคะ เมนึกว่าแม่จะไม่เห็นด้วย”“ก็ไม่มีอะไรที่ต้องไม่เห็นด้วยนะลูก แค่ลานจอดรถเอง น้องอยากได้แม่ก็ไม่เห็นว่ามันจะใหญ่โตอะไร”“ป๊ากับแม่ก็แบบนี้ทุกที ตามใจจนน้องเสียนิสัยไปแล้ว”“ไม่เอาสิเมษา ไม่ว่าน้องนะลูก มาช่วยแม่เตรียมกับข้าวมา วันนี้แม่จะทำกับข้าวเองเลยนะ” ออกัสเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ก็ได้ยินเสียงเมษากำลังงอแงเรื่องลานจอดรถของเขาอยู่ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะทำให้คนในบ้านไม่พอใจสักเท่าไรพี่เมษานิสัยค่อนข้างคล้ายกับผู้เป็นพ่อ คือขี้สงสาร ขี้เห็นใจ จนมีหลายครั้งที่มักจะทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน เพราะความสงสารเหล่านั้นส่วนพี่จูนพี่คนรอง รายนั้นไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไร ยิ่งช่วงนี้เพิ่งเปิดธุรกิจใหม่ก็เลยวุ่นวายอยู่แต่กับงานของตัวเอง“พี่เมเลิกบอกให้แม่เปลี่ยนใจเลยครับ ทีตอนพี่ขอให้แม่ซื้อสนามกอล์ฟกัสยังไม่ขัดพี่เลย ฉะนั้นเรื่องลานจอดรถนี้กัสขอ” ออกัสมองคนเป็นพี่ด้วยสายตาอ้อน ๆ พร้อมกับเข้าไปเกาะแขน จนเมษาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว“อ้อนเก่งไปแล้วนะตัวแสบ” เมษาว่าพร้อมกับเอามือมายีหัวออกัสจนฟู“คริคริ” ออกัสหัวเราะออกมาด้วยความจั๊กจี้เมื่อพี่เ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 4.1 กรรมติดจรวด
“ฮะ!!! อะไรนะครับ” จากออเดอร์ลูกค้าอย่างออกัสเหมือนว่าตอนนี้วันเดย์จะหันมาสนใจเขาได้สักทีไอศกรีมชุดที่ออกัสสั่งถือว่าเป็นชุดที่ราคาสูงที่สุดในร้าน ใน 1 บ็อกซ์เซตจะมีทั้งหมด 4 กระปุก ซึ่ง 2 กระปุกแรกเป็นไอศกรีมที่ต้องตักสด ๆ ตามที่ลูกค้ารีเควสต์หน้าร้าน อีก 1 กระปุกเป็นท็อปปิงที่เป็นผลไม้สดและกระปุกสุดท้ายเป็นท็อปปิงขนมตกแต่งและแยม แน่นอนว่าเป็นใครก็คงต้องตกใจด้วยทั้งนั้นที่ได้ยินออกัสสั่ง“นี่นาย!!!!” วันเดย์ชี้หน้าออกัสทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าใครสั่งออเดอร์“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” ออกัสพยายามใช้เสียงให้เบาที่สุด ยิ่งได้เห็นสีหน้าหงุดหงิดของวันเดย์เขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจ เพราะตอนนี้คนตรงหน้าไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยปากเถียงได้ด้วยซ้ำ“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ”“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก”“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน”“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่งออกัสยืนกอดอกพลางหัวเราะกับท่าทางข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 3.2
“เดี๋ยวก่อน สิริโชคอำนาจ นี่ นามสกุลมึงใช่ไหม” เสียงของวันเดย์เอ่ยรั้งออกัสไว้“จะใช่หรือไม่ใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่”“กูก็แค่ไม่แปลกใจ ว่าต้องเป็นคนประเภทไหนที่จู่ ๆ ก็มาซื้อหอพักนักศึกษาเอาไปทุบทำลานจอดรถของตัวเอง”“ก็คนรวยแบบผมนี่แหละ แค่นี้ใช่ไหม ผมขอตัว” ออกัสรีบเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะเหนื่อยที่จะต้องไปเสียเวลาต่อปากต่อคำด้วย ยิ่งได้เห็นท่าทางคำพูดคำจาที่ไม่ดีของวันเดย์ ยิ่งทำให้เขาไม่ชอบหน้ารุ่นพี่กลุ่มนั้นมากขึ้นไปอีก“กัสคิดอะไรอยู่หรือเปล่า” ไข่มุกเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าขบคิดอะไรสักอย่างของเพื่อนตน“เกลียดขี้หน้าไอ้รุ่นพี่คนเมื่อกี้ เรากำลังคิดอยู่ว่าจะเอาคืนยังไงดี”“เราว่าอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยดีกว่านะ”“มุกคิดว่าคนอย่างเราจะยอมให้ใครหรือไง ไอ้รุ่นพี่วันเดย์อะไรนั้นต้องโดนเอาคืนสักวัน คอยดูนะ” ออกัสเดินมาส่งไข่มุกขึ้นรถ ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านวันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียวเลยตั้งใจว่าจะไปเดินซื้อขนมกับของเล่นให้ล็อตเต้สักหน่อย ส่วนรถคันที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อเช้า สิงหาได้ส่งรถคันใหม่มาเปลี่ยนให้เรียบร้อย เพราะไม่อยากให้ลูกชายต้องใช้รถที
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 3.1 หนีกันไม่พ้นจริง ๆ
ออกัสภาวนาว่าอย่าให้มหาวิทยาลัยแคบไปกว่านี้เลย…แม้จะไม่อยากเจอรุ่นพี่คนนั้นมากแค่ไหน แต่สุดท้ายคงหนีไม่พ้น เพราะเขามีความจำเป็นต้องตามหาเจ้าของกระเป๊าสตางค์ให้เจอในตอนนี้หลังจากที่เข้าเรียนเสร็จ ออกัสชวนไข่มุกกับวายุมาด้วย ตอนแรกตั้งใจว่าจะมากันสามคน แต่วายุดันมีธุระต้องรีบกลับบ้านด่วน เขาเลยต้องมากับไข่มุกแทนซึ่งพอข้ามมาฝั่งของเขตนักศึกษาภาคปกติ ออกัสชักเริ่มไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ชวนเพื่อนสาวคนสวยมาด้วย เพราะทันทีที่ไข่มุกปรากฏตัว สายตาหลายคู่ก็พากันจับจ้องมาที่ทั้งสองคนโดยอัตโนมัติ แต่สาเหตุสำคัญน่าจะมาจากคนที่เดินข้าง ๆ เขาเสียมากกว่า ไข่มุกเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งแถมมีตำแหน่งดาวคณะคอยการันตีอีกต่างหากจริง ๆ ไข่มุกควรเป็นดาวของหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เพราะเธอเกิดอุบัติเหตุเลยทำให้ประกวดไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความน่าสนใจของเธอลงเลย เธอเป็นผู้หญิงผิวขาวลูกเสี้ยว ไทย จีนและเยอรมัน ใบหน้าสวยคมได้จากไทยผสมเยอรมัน ผิวขาวเนียนแบบคนเชื้อสายจีนแท้ เส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติยาวสลวย เพราะได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี บวกกับความสูง 170 เซนติเมตรของเธอยิ่งน่าดึงดูดมากขึ
You May Also Like
ผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)
summer T.1.7K viewsLOVE YOU MY SUGAR DADDY | รักนะครับคุณแด๊ด
RudeHand7812.4K viewsคิงพ่ายควีน
ชีริน1.8K viewsโซนปราบคนเถื่อน
ชีริน2.8K viewsผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย
ณ ธารา1.8K viewsบอสคนนี้คลั่งรักฉันมาก แต่ฉันดันเกลียดเธอ
Erune121 viewsเหตุเกิดบนดาดฟ้า
นนท์นที ชตรีญา765 viewsเปลือกไหมแก้ว (The Illusion of Us)
Tohailao158 views
