LOGINฉันเกลียดบอสใหญ่แห่งตึกดำเข้าไส้ เพราะคิดว่าเธอฉวยโอกาสกับฉันในคืนที่เมาไม่รู้เรื่อง แต่ทำไมคนที่ฉันเกลียดถึงตามจีบฉันไม่หยุด แถมยังคลั่งรักจนฉันเริ่มหวั่นไหวแล้วค่ะ!
View Moreเรื่องย่อ
“คุณณิชา” หรือ ณัฐณิชา เดชาธนันท์ คือบอสสาวสวยทรงอำนาจผู้เป็นดั่งนางพญาแห่งตระกูลเดชาธนันท์ เธอสุขุม เย็นชา และสง่างามจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้... ทว่าภายใต้คราบ CEO สวมสูทหรูหราของ 'ตึกดำ' เบื้องหลังที่ไม่มีใครรู้นั่นคือ เธอคือผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลและอยู่เหนือโลกมืดทั้งใบ
ในทางกลับกัน “ข้าวหอม” หรือ ธัญชนก เป็นเพียงเด็กสาวพาร์ตไทม์ตัวเล็กๆ ในร้านกาแฟใต้ตึกดำ ผู้ต้องสู้ชีวิตด้วยการดรอปเรียนมหาวิทยาลัยกลางคัน เพื่อแบกรับภาระหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยหนักและส่งเสียให้น้องชายได้เรียนหนังสือ โลกของพวกเธอสองคนอยู่ออกห่างกันคนละมิติและไม่น่าจะหมุนมาเจอกันได้เลยสักนิด
จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่ง... ข้าวหอมถูกลากเข้าไปตกอยู่ในอันตรายท่ามกลางงานเลี้ยงของกลุ่มคนรวย และตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมาพร้อมกับภาพความทรงจำอันพร่ามัว คืนนั้นที่คุณณิชาเข้ามารบกวนในยามที่เธอไร้สติ กลับทำให้ข้าวหอมฝังใจเชื่ออย่างสนิทใจว่า บอสสาวคนนี้คือคนที่ฉวยโอกาสกับเธอ! นับแต่วันนั้น ข้าวหอมจึงสร้างกำแพงหัวใจสูงลิบ มองอีกฝ่ายเป็นบุคคลอันตราย และพยายามทำทุกทางเพื่ออยู่ให้ห่างจากณิชามากที่สุด
แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ... ยิ่งข้าวหอมพยายามวิ่งหนีมากเท่าไร คุณณิชากลับยิ่งเดินหน้าตามติดไม่ถอย!
จากผู้หญิงเย็นชาที่มองคนทั้งโลกด้วยสายตาว่างเปล่า กลับกลายร่างเป็น 'แมวดำขี้ดื้อ' ที่ทั้งหวง ทั้งอ้อน คอยเนียนเพิ่มสวัสดิการเปย์ดูแลสารพัด และตามจีบเด็กพาร์ตไทม์ตัวเล็กอย่างไม่ลดละ ยามที่ความดีและความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ ค่อยๆ กัดเซาะกำแพงโทสะให้พังทลาย เส้นแบ่งระหว่าง “บอสผู้ทรงอำนาจ” กับ “คนรักที่แสนดี” ก็เริ่มเลือนรางลงทุกที
เมื่อความเกลียดชังจากความเข้าใจผิดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน... ข้าวหอมจะหนีหัวใจตัวเองได้นานแค่ไหน? และเมื่อบอสสาวสุดโหดคนนี้เกิดคลั่งรักเธอจนหมดรูป... คนที่เคยบอกว่าจะไม่มีวันให้อภัย จะยอมตกเป็น 'แฟน' ของเธอได้จริงๆ หรือเปล่า?
แสงแดดยามเช้าทอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนเล็ก ๆ ของข้าวหอม เจ้าของห้องกลับยังคงนอนเอาหมอนกอดก่าย ปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวไว้แน่น เสียงหัวใจยังคงเต้นระรัวตึกตักราวกับจะหลุดออกมาจากอก ทุกครั้งที่นึกถึงข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อคืนนี้…‘ฝันดีนะ... คนที่ฉันชอบ’ประโยคสั้น ๆ แต่ดาเมจรุนแรงระดับสิบ วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งคิดริมฝีปากอิ่มก็ยิ่งเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพื่อกลั้นรอยยิ้ม ข้าวหอมพลิกตัวซุกหนีความเขินอายลงกับที่นอนนุ่ม ขาเรียวทั้งสอง ดีด กระทืบเตียงเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ในความแพรวพราวและจู่โจมเก่งของคุณณิชาปกติแล้วเธอควรจะเป็นฝ่ายตั้งรับหรือคุมเกมได้มากกว่านี้สิ แต่นี่อะไร? รุกฆาตทีไรเป็นต้องเสียอาการจนไปไม่เป็นทุกที ไหนจะสายตาวับวามคู่นั้นตอนที่มองมาอีก แค่คิดว่า วันนี้จะต้องตื่นไปเจอหน้าอีกฝ่ายจริง ๆ ข้าวหอมก็รู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าว ลามไปจนถึงใบหู ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า เธอพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจและลูกอ้อนของอีกฝ่ายแบบราบคาบชนิดที่ไม่มีทางหนีพ้นเลยจริง ๆ‘คำว่า ‘คนที่ฉันชอบ’ มันคอยตามหลอกหลอนและหมุนวนอยู่ในหัวของเธอทั้งคืน จนทำให้เธอนอนแทบไ
ความทรงจำจากเมื่อวานยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน…สัมผัสอบอุ่นจากอ้อมแขนที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น... สายตาเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ... และโดยเฉพาะข้อความสุดท้ายก่อนนอนที่ส่งมาว่า ‘อดกอดค่ะ’ มากงมากอดอะไรกัน!ข้าวหอมยืนทอดสายตามองข้ามเคาน์เตอร์กาแฟออกไปทางหน้าร้าน เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ เป็นร้อยรอบตั้งแต่เมื่อคืนว่า ห้ามเก็บเอามาคิด ห้ามหวั่นไหว และห้ามเผลอไปคาดหวังอะไรกับผู้หญิงรวยระดับมหาเศรษฐีอย่าง ณัฐณิชา เดชาธนันท์ อีกเด็ดขาดทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านกาแฟใต้ตึกดำยามเช้า ดวงตาคู่เรียวกลับแอบกวาดมองไปที่ประตูบานโตอยู่เป็นระยะ ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว“เหม่ออะไรอยู่เหรอข้าวหอม?” เสียงเพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยทักขึ้นลอย ๆ ขณะกำลังจัดถาดขนมปังหน้าเคาน์เตอร์เพียงแค่ได้ยินเสียงเพื่อนเอ่ยปากแซว ข้าวหอมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายจนแทบทำตัวไม่ถูก เธอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงแล้วตอบกลับไปทันควันด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “ปะ... เปล่าค่ะ! ไม่ได้รอใครเลยสักหน่อย!”เพื่อนร่วมงานยิ้มกริ่ม ก่อนจะเลิกคิ้วมองอย่างมีลับลมคมใน เพราะคนทั้งออฟฟิศ
สายลมยามเช้าพัดผ่านหน้าร้านกาแฟใต้ตึกดำ บรรยากาศภายในร้านยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนที่มาสั่งเครื่องดื่มก่อนเข้าทำงานข้าวหอมกำลังง่วนอยู่กับการเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ ทว่าวันนี้เธอกลับมีอาการแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ข้าวหอมพยายามก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่ยอมหันไปมองทางประตูหน้าร้านเหมือนทุกวัน และทำเป็นสนใจขนมหวาน เมล็ดกาแฟ ไซรัปตรงหน้าเป็นพิเศษเหตุผลน่ะเหรอ... ก็เพราะเหตุการณ์เมื่อวานนี้ไงล่ะ!คำพูดหวาน ๆ สายตาอบอุ่น และประโยคที่บอกว่า ‘ฉันจีบเธออยู่นะ’ ยังคงหมุนวนอยู่ในหัวของเธอทั้งคืน จนทำให้เธอนอนแทบไม่หลับ ข้าวหอมตระหนักได้ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวมากเกินไปแล้ว เธอจึงตั้งใจว่าวันนี้จะทำตัวตัวเว้นระยะห่าง หลบหน้า และจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเธอได้อีกกรุ๊งกริ๊ง~เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ข้าวหอมชะงักไปแวบหนึ่ง แต่ก็บังคับตัวเองให้ก้มหน้าเช็ดแก้วต่อไปหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ทรงเสน่ห์ในชุดสูทสีเทาอมฟ้าเนี้ยบกริบเดินก้าวเข้ามาในร้าน ณัฐณิชาไม่ได้เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานประจำช่วงหลายวันที่ผ่านมา แต่กลับก้าวตรงเข้ามาที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่วงท่าสบาย ๆ สายตาคมกริบท
เช้าวันใหม่ร้านมอร์โรว์ใต้ตึกดำเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายตามปกติ เสียงแก้วกระทบถาด เสียงเครื่องสตรีมนมดังฟู่ๆ และสายตาของพนักงานออฟฟิศหลายสิบคู่ที่ทยอยเข้ามาเติมพลังก่อนเริ่มงานข้าวหอมกำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์กาแฟด้วยความเคยชิน ทว่าวันนี้ดวงตาคู่เรียวกลับแอบชะเง้อและเผลอมองไปทางประตูอัตโนมัติหน้าร้านบ่อยผิดปกติแปดโมงเช้าแล้ว…ปกติผู้หญิงคนนั้นต้องก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเนี๊ยบกริบ ท่าทางสง่างามจนคนทั้งร้านต้องเหลียวมอง และตรงเข้ามากวนประสาทเธอด้วยคำหวานแปลก ๆ แล้วนี่นา…ทำไมวันนี้ยังไม่มาอีกนะ?ข้าวหอมสลัดศีรษะเบา ๆ พยายามดึงความคิดตัวเองกลับมาบ้าจริง... จะไปสนใจทำไม เธอไม่มาสิดี จะได้ทำงานสงบ ๆ สักที!“วันนี้คุณณิชายังไม่มาเลยเนอะ” เสียงของพี่เพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยขึ้นลอย ๆ พลางยิ้มกริ่มอย่างมีลับลมคมในข้าวหอมชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ “แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันคะพี่?”“เอ้า! ก็ฉันเห็นแกมองประตูร้านตั้งหลายรอบแล้วนะ” เพื่อนร่วมงานคนสนิทยักคิ้วแซว“ฉัน... ฉันรอลูกค้าหรอกค่ะ!” ข้าวหอมรีบหันกลับไปทำเป็นจัดแก้วกระดาษแก้เขิน แก้มเนียนเริ่มซับสีเลือดฝา