Bite & Suck เมื่อผมคืนชีพเป็นแวมไพร์ (Omegaverse)

Bite & Suck เมื่อผมคืนชีพเป็นแวมไพร์ (Omegaverse)

last updateLast Updated : 2024-12-20
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
23Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนอื่นตายแล้วได้เกิดใหม่ในโลกอื่น ไม่ก็ได้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต แต่เขากลับฟื้นคืนชีพเป็นแวมไพร์! เบต้านักวิจัยหัวกะทิ กลายมาเป็นแวมไพร์มือใหม่ที่ตอบสนองต่อกลิ่นเลือดอันแสนหวานอย่างหื่นกระหาย และที่สำคัญกลิ่นเลือดนั้นยังเป็นของพันตรีหนุ่ม อัลฟ่าจากตระกูลใหญ่เสียด้วยสิ อยู่เพื่อกิน ไม่ใช่กินเพื่ออยู่ แค่ดูดเลือดผู้พันมันจะไปยากอะไร อัลฟ่าหรือจะสู้แวมไพร์ หึ

View More

Chapter 1

1 ตายแล้วฟื้น

マイバッハの中、緑川葵(みどりかわ あおい)は霜月颯斗(しもつき はやと)のキスに酔いしれていた。

彼女の服はすっかり脱げていたのに、颯斗はきちんとした服装のまま。二人の間のはっきりとした対比に、葵は思わず顔を赤らめた。

颯斗は手を伸ばして彼女の腰を引き寄せ、低く笑いながら耳元で囁いた。「防音板は全部下ろしてある。運転手には聞こえないし、聞こうともしない。何を恥ずかしがってるんだ、ん?」

普段は冷静な男のその動きがますます激しくなるのを見て、葵は愛おしさでいっぱいになって彼を抱きしめた。まるで潮のように押し寄せる快感が一気に高まり、頂点に届こうとしたその瞬間、不意に鳴り響いた着信音に遮られた。

こんな時に邪魔が入って、颯斗は不快そうに眉をひそめた。それでも着信表示を見ると、通話に応じた。

隣で息を整えながら、葵はふと画面を覗き込み、それが彼の親友の平野翔(ひらの しょう)からの電話だと分かった。

「颯斗、お前、正気かよ……」

颯斗は眉をひそめ、流暢なイタリア語で彼を遮った。「今はまずい。イタリア語で話せ」

しばらく沈黙があり、向こうは深く息を吸い込んでから、イタリア語で続けた。「本当に山崎鈴音(やまざき すずね)と籍を入れたのか?いったい何を考えているんだ?昔、お前は彼女を助けるために視力を失ったのに、あの女はお前がどん底にいる時に見捨てて、他の男とくっついたんだぞ。あのままじゃ、お前、命を落としてたかもしれないんだ。そんな女と、またやり直す気か?!」

耳慣れない言葉が、葵の頭の中で自動的に日本語に変換された。

内容が理解できた瞬間、彼女は全身の血の気が引き、まるで氷の底に突き落とされたような感覚に襲われた。

けれど颯斗は、そんな葵の異変にまったく気づいていなかった。「俺が彼女と結婚しなければ、山崎家は無理やり年寄りの男に嫁がせようとするんだ。そんな屈辱を彼女に味わわせたくない」

「じゃあ、葵は?お前がした時、視力を失った時、ずっとそばにいたのは彼女だけだった。何年もお前を支え続けて、お前を愛し抜いてきた。俺たちみんな、その姿を見てきたんだぞ」

怒りを抑えきれないその声に対しても、颯斗の返事は冷ややかだった。「うまく隠すつもりだ。彼女には絶対に気づかせない」

「いつまで隠せるんだ?一生黙ってるつもりか?葵はお前と結婚したいって、本気で思ってるんだぞ」

聞けば聞くほど、颯斗の胸の奥に澱のような苛立ちが広がっていく。彼の声にも次第に焦りが滲んだ。「俺と鈴音が籍を入れたことは誰にも言うな。しばらくしたら、葵には偽の婚姻届を用意する」

そう言うと、彼はもう翔のくだらない話に付き合う気もなく、さっさと電話を切った。

再び目を伏せると、颯斗は携帯を置き、葵にさらに激しく責め立てた。

葵は全身が震えを止められず、二人とも頂点に達した。身なりを整え始めたとき、彼女は唇を開き、話そうとしたが、颯斗の携帯がまた鳴った。

それは個別に設定した特別な通知音だった。

颯斗は携帯を取り上げ、ちらりと見て、運転手に車を止めるよう指示した。

「葵、会社に急用が入った。ここで降りて、タクシーで帰ってくれないか?」

葵は何も言わず、黙ってうなずき、ドアを開けた。

黒いマイバッハは稲妻のように疾走していった。

葵は道端に立ち、車の流れる通りをぼんやりと見つめ、もう我慢できず、涙が溢れ出た。

誰も知らないが、颯斗との距離を縮めるために、彼女はすでにイタリア語を習得していた。

だから、彼と翔の会話を、彼女はすべて理解できた。

その一言一句が耳元に響き、無数の刃のように、葵の心に深く刺さった。

そして、その封印された記憶も、幻滅した愛と共に、一気に脳裏に押し寄せた。

颯斗は高貴な御曹司で、彼女は使用人の娘だった。

あの日、彼女は母について霜月家の豪華な別荘に入り、陽の光の中で優雅にピアノを弾く颯斗を見た。

彼女はこれほど美しい音楽を聞いたことがなく、これほど美しい少年を見たこともなかった。

だから、たった一目で、霜月颯斗という名前は、葵の心に深く刻まれた。

彼女は誰にも、心に秘めた人がいることを話したことがなかった。

ただそれは、彼らが隔てられた身分の差だということだけでなく、颯斗には好きな人がいることを知っていたからだ。

その女性は山崎鈴音といい、彼と一緒に育った幼馴染だった。

彼は鈴音への想いを隠すことなく、まるで宝物のように手のひらで守り続けていた。

十七歳の時、鈴音を救おうとした颯斗は、交通事故に巻き込まれ、失明してしまった。

しかし、その日を境に、鈴音は忽然と姿を消し、霜月家に足を踏み入れることはなくなり、新しい彼氏まで作った。

霜月家には彼以外にも孫がおり、颯斗の両親は仕事に忙しく、目が見えなくなった息子の面倒を見る余裕もなかった。

颯斗は古い屋敷に置き去りにされ、孤独な日々を送ることになった。

葵は自ら古い屋敷に戻り、七年もの間、そんな彼を身の回りの世話を続けた。

二十三歳のとき、彼女は名医の家の前で三日三晩も跪き、ようやくその医者を説得し、颯斗の目を治してもらった。

埃を被った真珠が再び輝きを取り戻し、一躍その名を轟かせた。

颯斗はわずか一年で頂点に返り咲き、霜月グループの後継者となった。

冬も夏も、彼のそばにいたのは葵だった。深夜から夜明けまで、彼に寄り添ったのは葵だった。あの苦しい七年間を共に耐え抜いたのも、葵だった。

彼とキスをし、抱き合い、ベッドを共にしたのも……全て彼女だった。

しかし、彼が権力を取り戻して最初にしたことが、彼を捨てた鈴音と結婚することだとは、葵は思いもしなかった。

彼女は彼に追いつくために、ここ数年必死に努力してきた。

しかし、彼女がどんなに変わろうとも、颯斗の両親は彼女が息子にふさわしくないと思い、何度も金で彼女を追い払おうとした。

颯斗はいつも彼女のために家族と喧嘩していたので、葵も彼を裏切りたくないと思い、別れるなんては一度も考えなかった。

――今日までは。

葵はもう、これ以上彼の傍にはいられないと思った。

彼女は涙をぬぐい、携帯を手に取り、番号を押す。

「奥様、あの10億、受け取らせていただきます。颯斗の前から、永遠に消えます」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
23 Chapters
1 ตายแล้วฟื้น
1ตายแล้วฟื้น เฮือก! ร่างร่างหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันแสนยาวนานในความรู้สึก น่าแปลกที่ความมืดมิดรอบด้านไม่เป็นอุปสรรคต่อสายตาของเขาเลยสักนิด ฝ่ามือเรียวยาวและเนียนนุ่ม เพราะการทำงานอยู่หน้าจอคอมแทบตลอดเวลา แปะป่ายไปสัมผัสยังฝาผนังไม้แข็งรอบตัวอย่างงงงวย ทั้งรูปร่างและสัมผัสแบบนี้... ใช่แน่ๆ เขาอยู่ในโลงศพ! แต่จำได้ว่าครั้งล่าสุดเขายังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยนี่นา ถึงเขาจะเป็นเบต้าธรรมดาทั่วไป แต่เขาก็มีสิทธิที่จะได้รับการรักษาเหมือนกันนะ จู่ๆ จะไม่ตรวจสอบให้ดี แล้วมาฝังกันทั้งเป็นเนี่ยนะ!? คิดอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้มือพยายามดันฝาโลงให้เปิดออก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยสักนิด หรือว่าเขาจะถูกฝังอยู่ใต้ดินไปแล้ว! ฉิบหาย! “ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย” ปังๆๆ ข้อสอบทั้งเคาะทั้งตะโกนเรียกให้คนช่วย เผื่อจะมีใครได้ยิน แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ แม่งเอ๊ย! เขาต้องถูกฝังทั้งเป็นอย่างงี้จริงๆ เรอะ แฟนก็ยังไม่มี แล้วลูกๆ ในเกมใครจะดูแลต่อ กุกกัก กุกกัก น่าแปลกที่เ
Read more
2 ประสาทสัมผัสที่เปลี่ยนไป
2ประสาทสัมผัสที่เปลี่ยนไป ปีนี้เป็นปีคริสต์ศักราชสองพันห้าสิบ ดาวเคราะห์ดวงนี้ยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก โดยเฉพาะประเทศทีแอลที่เพศหลัก เพศรอง และระบบชนชั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ นอกจากเพศชายหญิง อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้าแล้ว ยังมีเพศรองแยกย่อยออกไปอีกตามการค้นพบของหมอและเหล่านักวิทยาศาสตร์ แต่สุดท้ายเพศย่อยๆ เหล่านั้นก็มีน้อยซะจนมีบรรจุไว้ในหนังสือเรียนแค่เพียงสองหน้าเท่านั้น และแทบไม่มีใครได้พูดถึงมันอีกเลย อัลฟ่ายังคงเป็นเพศที่มีจำนวนน้อยและมีอำนาจมากที่สุด ไม่ใช่เพียงแค่พลังกดข่มที่มีมาตั้งแต่กำเนิด หากยังรวมถึงอำนาจของตระกูลที่ถูกฝังรากลึกมาตั้งแต่ระบบการปกครองแบบกษัตริย์ทรงเป็นประมุข ทำให้อัลฟ่ามีอำนาจมากทั้งในแวดวงการเมืองและเศรษฐกิจ ความเหลื่อมล้ำทางรายได้ยังคงเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้ และดูเหมือนจะย่ำแย่มากยิ่งขึ้น ตราบใดที่ระบบเส้นสายและการผูกขาดสินค้าบางอย่างยังไม่หมดไป ปัญหาเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ ดังนั้นส่วนใหญ่แล้ว อาชีพที่อัลฟ่ามักทำจะเป็นพวกตำแหน่งระดับสูงในแวดวงทหาร ตำรวจ นักการเมือง หรือไม่ก็เป็นพวกนักลง
Read more
3 ผู้บริจาคเลือด
3ผู้บริจาคเลือด พรึ่บ แสงไฟและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดับลงพร้อมกัน ส่งผลให้ห้องทั้งห้องมืดสนิทลงในทันใด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์เท่านั้นที่ยังสว่างไสวอยู่ ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีก็มีเหตุการณ์ไฟตกอยู่เช่นกัน แต่เพียงครู่เดียวไฟก็ติดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าของห้องเปิดประตูออกไปชะเง้อมองดูข้างนอก ก่อนจะพบว่าโถงทางเดินและอาคารอื่นก็ไฟดับเหมือนกัน ปกติแล้วทางตึกมีระบบไฟสำรองให้ตลอด ที่ไฟดับนานขนาดนี้แสดงว่ารอบเมื่อกี้เป็นการใช้ไฟสำรองจนหมดเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีการดับไฟเพื่อปรับปรุงระบบหรือซ่อมแซมอะไรสักอย่าง แต่เขาดันไม่เห็นประกาศนี่สิ Exam is coming: บ้านพวกนายไฟดับปะวะ ×เอ็กซ์×: เออ ดับ แต่เขาก็แจ้งนานแล้วนะ Exam is coming: อ้าวเหรอ ดับถึงกี่โมงวะ ×เอ็กซ์×: ถึงเช้าโน่นแหละ นอนไม่ลงว่ะ ร้อน 49ก็มีหัวใจ: วอร์ปะล่ะ ลางานหนึ่งวัน งดทัก: +1 ปอนด์แฟนมิ้งค์: +++ Exam is coming: ขอผ่านว่ะ ไม่มีอารมณ์ กลุ่มแชทที่ข้อสอบพิมพ์ถามลงไปคือกลุ่มของเพื่อนสมัยปริ
Read more
4 ดูดเลือดครั้งที่สอง
4ดูดเลือดครั้งที่สอง “หลบจ้า หลบ” “กระเทียมหนึ่งพวงสามสิบ สองพวงอม เอ้ย กินกำลังพอดีจ้า เอาไปเลยห้าสิบพอ” “เนื้อจ้าเนื้อ เนื้อสดๆ อ้าว พ่อหนุ่ม มาดูเนื้อมั้ย หรือจะดูเอ็น แต่ต้องไปดูร้านโน้นนะ ที่คนขายหล่อๆ น่ะ” “ขอบคุณครับป้าใจ มาดูเอ็นได้ทางนี้เลย เครื่องในก็มีเพียบ ตับไตไส้พุง หรือจะเอาหัวใจผมไปก็ได้นะ” “ทางนี้จ้าทางนี้ ซื้อเยอะแถมเยอะ ซื้อน้อยก็แถมเยอะอีกเหมือนกัน แจกจ้าแจก อยากกลับบ้านแล้ว ป่านนี้ไอ้แก่ที่บ้านแอบไปหาเมียน้อยแล้ว” โครม! “อุ้ย ตาเถร” “บัดสีบัดตาเซิ้ง” “บัดเถลิง!” คนแทบทั้งตลาดตบมุกพร้อมๆ กัน ให้กับคุณยายคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์รถเข็นผักชนกับคน และใช้คำได้แบบผิดๆ ไม่ใช่แค่พูดผิดธรรมดา แต่ใช้ผิดความหมายไปเลย เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจและความครึกครื้นของตลาดสดแห่งนี้ ทำให้ข้อสอบที่ออกมาเดินหาซื้อของที่น่าจะพอกินได้ รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด เพราะส่วนใหญ่แล้วเขามักจะเข้าแต่ซูเปอร์มาเก็ต แต่พอเจอเหตุการณ์ถูกคนบ้ายิงเข้าไป เขาก็ไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้ห้างแห่งนั้นอีกเลย
Read more
5 ถุงเลือดส่วนตัว
5ถุงเลือดส่วนตัว บรรยากาศอันร่มรื่นเงียบสงบของวัดขนาดเล็ก ช่างจรรโลงใจเป็นที่สุด หลังจากนอนกับพื้นและในตู้เสื้อผ้ามาครึ่งเดือน เขาก็ได้แวะไปตรวจสอบและคอนเฟิร์มว่าโลงศพที่สั่งทำเป็นที่ถูกใจ ได้ฟังก์ชันครบถ้วนตามต้องการ จากนั้นก็จ่ายเงินส่วนที่เหลือและเปลี่ยนที่อยู่ในการจัดส่งให้เขานำไปส่งในค่ายทหารแทน ไหนๆ วันนี้ก็ได้หยุดงานแล้ว เขาก็เลยแวะมาวัดที่อยู่ข้างๆ ร้านโลงศพเสียหน่อย ของที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บเยอะ เพราะเขาไม่มั่นใจว่าหากทำโปรเจกต์ลับนั่นเสร็จแล้ว จะโดนไล่ออกกลับมาอยู่ที่พักเดิมหรือเปล่า ก็เลยจะเอาไปแต่ของใช้จำเป็นเท่านั้น หากถามว่าผู้พันอาชวินจะรู้มั้ยว่าเขาเป็นคนที่แอบดูดเลือดอีกฝ่ายไป... เขามั่นใจว่าไม่ เพราะปฏิกิริยาของอัลฟ่าตนนั้นเมื่อตอนเจอกันวันก่อนดูปกติดีทุกอย่าง ดูเหมือนคนที่เคยเจอเขาครั้งเดียวตอนตกจากระเบียงห้อง แต่ถามว่าเจ้าของเลือดหอมหวานนั่นรู้สึกระแคะระคายอะไรบ้างมั้ย เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ได้แต่พยายามทำตัวปกติ เพราะยังไงเขาก็คงไม่ได้เจอเจ้านายคนใหม่บ่อยนัก ชั้นลบหนึ่งกับชั้นบนส
Read more
6 หาเหยื่อใหม่
6หาเหยื่อใหม่ ทำไมวันนี้มีแต่คนมองเขาเยอะแปลกๆ หรือเพราะเลือดคุณภาพดีเมื่อคืน ทำให้เขาดูแข็งแรงขึ้น ดูหล่อขึ้น? ตั้งแต่ข้อสอบเดินเข้ามาในอาคารทำงาน ไล่ตั้งแต่ชั้นหนึ่งลงไปยันชั้นลบหนึ่งแล้ว ที่ใครต่อใครต่างก็มองมาทางเขา ไม่รู้ว่ามองด้วยเรื่องอะไร แต่ไม่ใช่การมองเหยียดหรือมองในแง่ร้ายแน่ๆ “นายไม่ได้สายตาสั้นหรอกเหรอ” คำทักทายจากเพื่อนร่วมห้องทำงานเดียวกันวันนี้แปลกไปกว่าทุกที ทำให้ชายหนุ่มรู้สาเหตุทันที เอ้า! เขาลืมใส่แว่นเสียสนิท แต่ถึงไม่ได้ใส่แว่น ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้กลับงดงามสดใสชัดเจนไปซะหมด มิน่าตอนเช้าตอนเขาตื่นขึ้นมาในโลงศพถึงได้ลืมควานหาแว่นมาใส่ตามความเคยชิน ก็ทุกสิ่งทุกอย่างมันชัดเจนซะขนาดนี้ เขาก็นึกว่าตัวเองใส่แว่นอยู่น่ะสิ “ขี้เกียจใส่แว่นน่ะ” ตอบกลับไปแบบกลางๆ ให้อีกฝ่ายไปเดาเอาเองว่าเขาใส่คอนแทคเลนส์อยู่หรือเป็นคนสายตาปกติที่ใส่แว่นเล่นๆ กันแน่ ไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเขาทำแว่นหล่นทิ้งไว้ไหน เพราะหลังจากดื่มเลือดเสร็จ เขาก็แวะไปที่อาคารศูนย์วิจัยต่อ กว่าจะได้กลับบ้านมานอนก็ตีสองแล
Read more
7 กรีดเลือดเสนอตัว
7กรีดเลือดเสนอตัว “นี่ครับ อาหารที่พี่สั่ง” พนักงานร้านข้าวต้มโต้รุ่งหยิบจานอาหารจำนวนมากบนถาด วางลงบนโต๊ะที่มีผู้ชายนั่งกันอยู่สองคน “ขอสั่งยำสามกรอบ กับไชโป๊ผัดไข่เพิ่มด้วยนะ” “คุณจะกินเพิ่มอีกเหรอครับ” เพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับหันขวับไปถามคนที่สั่งอาหารเพิ่ม ทั้งที่บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยยำไข่เค็ม ผัดผักบุ้ง ผัดหอยลาย หมูมะนาว ใบเหลียงผัดไข่ ยำกุนเชียง และปลาราดพริกแล้ว “ฉันสั่งมาให้เธอ” “แต่ผมไม่หิว” “ไหนบอกมาหาของกินไง” ของกินที่เขาหมายถึงน่ะ คือเลือดต่างหากเล่า “...” ข้อสอบบุ้ยปากอย่างเซ็งๆ โดนหลอกยังไม่พอ ต้องโดนพามาเจอกับอาหารที่เขาไม่ได้กลิ่น แถมยังกินไม่ได้อีก นี่มันจะบังคับกันเกินไปแล้ว! “อะ กินเยอะๆ” นอกจากจะไม่เข้าใจลูกน้องของตนแล้ว ยังตักกับข้าวใส่ถ้วยข้าวต้มกุ๊ยเล็กๆ จนล้นทะลักอีก “คุณมีความคิดเห็นยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้บ้างครับ” นักวิจัยหนุ่มเขี่ยข้าวต้มไปมา “ไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ” ปึก! “ใช่มะ ผมก็คิดแบบ
Read more
8 รสนิยมประหลาด
8รสนิยมประหลาด อาชวินมองสัตว์ตัวจ้อยที่กำลังหาทางบินหนีออกจากห้องทำงานด้วยสีหน้าสงบ แต่ข้างในจิตใจนั้นเหลวเป๋วสิ้นดี ใจอ่อนยวบยาบไปหมดเมื่อได้เห็นสัตว์ขนปุกปุย แถมยังตัวเล็กจิ๋วแบบที่ตนชอบนักชอบหนา ไม่มีใครเคยรู้มาก่อนว่าเขามีรสนิยมชอบสัตว์ตัวเล็ก และไม่คิดที่จะเลี้ยงแมวป่า เสือ หรือสิงโตเหมือนญาติคนอื่นๆ แต่ต่อให้เขาจะคลั่งไคล้และแอบเล่นกับลูกแมว นก หนูแฮมสเตอร์มามากแค่ไหน เจ้าค้างคาวตรงหน้ากลับขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งในใจ มาแรงแซงทางโค้งบดเบียดสัตว์อื่นหล่นตุ้บไปอย่างง่ายดาย ไม่ต้องอาศัยพละกำลังอันมากล้นของอัลฟ่าเพื่อพยายามกดพลังของผีดูดเลือดอีกต่อไป เพราะเขาสามารถใช้เพียงอุ้งมือเดียวรวบสองเท้าของค้างคาว จับห้อยหัว หิ้วไปมาได้อย่างสะดวกสบาย “เป็นค้างคาวไปตลอดเลยก็ดีนะ” “จี๊ดๆๆๆ” เสียงประท้วงของค้างคาวดังขึ้น “โอ้ ยังฟังรู้เรื่องอยู่สินะ” เพียงขยับตัวนิดเดียว กรงนกขนาดใหญ่อันว่างเปล่าที่ถูกตั้งอยู่ในห้องมาเนิ่นนานก็ถูกเติมเต็มไปด้วยร่างของค้างคาวที่พยายามจะพุ่งหนี แต่ก็ไม่ทันประตูกรงที่ถู
Read more
9 กลับสู่จุดเริ่มต้น
9กลับสู่จุดเริ่มต้น “ถ้าช่วย แล้วผมจะได้อะไร” “...” “เลือด ผมจะไปหากินที่ไหนก็ได้ เงิน ผมก็มีพอใช้อยู่แล้ว” “เธอคิดว่าเธออยู่ในจุดที่ต่อรองได้อย่างงั้นเหรอ?” คนที่หลงลืมไปว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกรู้ความลับเข้า เริ่มวิตกกังวล “นี่คุณคิดจะแบล็กเมล์ผมหรือไง” อาชวินไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นเดินโทงๆ ไปหยิบเสื้อผ้าขนาดเล็กที่สุดในตู้มาโยนลงตรงหน้าคนที่ผิวกายทำให้เขารู้สึกไม่มีสมาธิจะคุยด้วยเท่าไหร่ จากนั้นก็เดินไปหยิบกุญแจมาปลดโซ่ที่ล็อกข้อเท้าอีกฝ่ายออก คนที่จู่ๆ ถูกปล่อยตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมปกปิดเรือนร่างของตนอย่างรวดเร็ว “เอาเถอะ ฉันอยากบังคับคนที่ไม่ยินยอมหรอกนะ” คนฟังแอบรู้สึกเฟลอยู่หน่อยๆ โธ่เอ๊ย ไม่น่าอวดเก่งเลยเรา ดันถามถึงของแลกเปลี่ยน แล้วสุดท้ายเขาก็ไม่สนใจ ไม่เอาด้วยสักอย่าง รู้สึกเสียศักดิ์ศรี ที่เอ่ยปากจะทำให้ แล้วอีกฝ่ายดันไม่เอา ข้อสอบไม่อยากจะยอมรับเลยว่า ถึงแม้เขาจะมีตัวเลือกอื่นๆ อีกมากมาย แต่การได้ดูดเลือดผู้พันเสียหลายครั้ง มันทำให้เขาติดใจและ
Read more
10 ตับๆ ตับๆ
10ตับๆ ตับๆ บรรยากาศการทำงานเป็นไปอย่างเคร่งเครียด “เขาจะปักหลักอยู่ที่นี่ถาวรเลยเหรอ” “มีแววว่าจะใช่ว่ะ” เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นเบาๆ จากเหล่าทหารในชั้นลบหนึ่ง ถึงแม้จะย้ายมาทำงานอีกที่ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยคือเสียงพูดคุยถึงเรื่องคนอื่นอย่างคนคันปาก ไม่เว้นแม้กระทั่งจากปากของทหารหาญตัวใหญ่ยักษ์ ผ่านเหตุการณ์อันน่าอัปยศอดสูของการเผยร่างค้างคาวหกเต้าและเรือนร่างเปลือยเปล่าให้พันตรีอาชวินได้เห็นมาก็หลายวันแล้ว แต่ไม่มีวันไหนที่เจ้านายจะกลับไปทำงานยังห้องทำงานชั้นบนสุดของตน วันๆ เอาแต่นั่งในห้องทำงานที่ชั้นลบหนึ่ง จนข้อสอบรู้สึกเหมือนมีเจ้ากรรมนายเวรมาตามเฝ้า “อะแฮ่มๆ ฉันมีเรื่องจะแจ้ง” และแน่นอนว่านาที เลขาหน้าห้องก็ต้องคอยเดินไปเดินกลับระหว่างชั้นล่างสุดและบนสุดอยู่บ่อยๆ เพราะความเอาแต่ใจของเจ้านายตน โอเมก้าหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้กล่าวประกาศ “วันนี้ท่านผู้พันจะพาทุกคนไปเลี้ยงอาหารเย็น ใครมีธุระอะไรให้ยกเลิกซะ” “โอ้โห ลาภปาก” “เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรเหรอ”
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status