Bite & Suck เมื่อผมคืนชีพเป็นแวมไพร์ (Omegaverse)

Bite & Suck เมื่อผมคืนชีพเป็นแวมไพร์ (Omegaverse)

last update최신 업데이트 : 2024-12-20
에:  นัก(ละ)เลง연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
23챕터
1.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

คนอื่นตายแล้วได้เกิดใหม่ในโลกอื่น ไม่ก็ได้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต แต่เขากลับฟื้นคืนชีพเป็นแวมไพร์! เบต้านักวิจัยหัวกะทิ กลายมาเป็นแวมไพร์มือใหม่ที่ตอบสนองต่อกลิ่นเลือดอันแสนหวานอย่างหื่นกระหาย และที่สำคัญกลิ่นเลือดนั้นยังเป็นของพันตรีหนุ่ม อัลฟ่าจากตระกูลใหญ่เสียด้วยสิ อยู่เพื่อกิน ไม่ใช่กินเพื่ออยู่ แค่ดูดเลือดผู้พันมันจะไปยากอะไร อัลฟ่าหรือจะสู้แวมไพร์ หึ

더 보기

1화

1 ตายแล้วฟื้น

The sky was dark save for the moon that hung low in the sky it casts a strange glow over the kingdom.

Inside the palace, the tension was real. It was the kind of tension that shook even the strongest of men. It was the usual Fortnight ceremony where the wizard takes a look into the future of the kingdom.

The king and his subjects watched as he performed his rituals, making strange sounds and incantations.

The wizard's screams echoed through the huge hall, a sound that would haunt the memories of those who heard it for years to come. "Doom! Doom is coming!" he cried, his voice trembling with fear. "A werewolf will bring ruin to us all!"

King Alaric's face immediately turned pale, flushed with fear and dread. His eyes darted around the room, taking in the expressions of horror on the faces of his subjects. Witches, vampires, and humans alike all shared the same dread.

Without wasting time, the king raised his hand and issued the decree that would set off a chain of events no one could have predicted. "Kill them all," he commanded, his voice cold and resolute. "Every last werewolf in the land."

The orders were carried out swiftly without hesitation. Soldiers marched into the night, their torches shining like hellfire as they descended upon the unsuspecting werewolves.

The sounds of battle filled the air—howls of pain, the clash of steel, and the cries of the innocent. It was a massacre, pure and simple, and the kingdom would never be the same.

In a small cottage just outside the forest, a young couple sat in stunned silence. Their newborn daughter lay swaddled in a crib, her tiny breaths the only sound in the room. They stared at the tiny circle in her arm. They had given birth to a werewolf.

The woman, Elara, clutched her husband's hand tightly. "We need to leave," she whispered, her voice trembling. "Now."

Draven nodded, . "Together," he said firmly. "We go together."

Elara winced as a sharp pain shot through her abdomen. She had just given birth, and the strain of labor still weighed heavily on her body. But there was no time to rest. They had to move, and move quickly. Draven helped her to her feet, and together they began to gather their belongings.

"Hurry," Elara urged, glancing out the window nervously. "I can hear them coming."

Draven picked up their baby girl, placing her protectively in his arms. "We'll take the bush path," he said. "It's safer."

They went out through the back door and into the darkness, moving as quickly as they could. Elara fell several times, her legs weak from the stress of giving birth. Each time, Draven caught her, lifting her back to her feet with a gentleness that showed the urgency of their situation.

"Go on without me," Elara pleaded, her voice breaking. "Take our daughter and run. Save her."

Draven shook his head, his jaw set in a stance showing that, that wasn't even an option. "No," he said firmly. "We stay together."

But the sound of barking dogs and the shine of torchlight growing closer told them they didn't have much time. Elara's heart raced as she looked into her husband's eyes, seeing the resolve there. She knew what she had to do.

Closing her eyes, she began to chant softly under her breath.

"Xentilofico instaantico..."

Her hands trembled as she wove a spell, the energy crackling around her like static electricity. Slowly, she began to fade, her form becoming translucent.

"Save her and save yourself my love. I can't afford to be the reason you both don't make it. I love you."

"No!" Draven screamed, reaching out to grab her. "Elara, don't!"

But it was too late. She was gone, leaving him alone with their baby in his arms. He felt a surge of panic, but forced himself to remain calm. He had to get their daughter to safety.

Draven ran through the forest, the sounds of pursuit growing louder behind him. His breath came in ragged gasps, his muscles burning with tiredness. But he couldn't stop. He wouldn't stop. Not until he knew his daughter was safe. Not until he was certain she would be well take care of.

Finally, he arrived. he saw it just ahead of him—a small temple hidden deep within the trees. The Blue candles shone right in front of it, casting a strange glow. Draven ran towards it, his heart pounding in his chest. He burst through the doors and rushed inside, finding a cradle already prepared just as they had seen in the vision.

He placed their daughter gently inside, her tiny fists clutching at the air. "Sleep, my sweet," he whispered, kissing her forehead. "Daddy will keep you safe."

As he started to say the magic words that would take her to safety, an arrow flew past his ear and struck the wall behind him. He had hardly any time to react when another arrow hit him right in the chest. The sharp pain shot through his body like a lightning bolt, making him stagger backward.

Draven felt blood oozing from the wound. He fell to his knees but refused to give up. With every bit of strength he had left in him, he kept saying the spell, even though his voice was getting weaker with each word he spoke.

"Dekekrankem delenfoouud."

"Please," he cried out, his sight becoming fuzzy. "Please, just let her be safe."

Everything around him started to spin like a dizzying ride, and he felt his consciousness beginning to break apart. But he fought to stay focused, determined not to let go until he knew his baby daughter was out of danger. Finally, with one last push, he whispered the final part of the incantation.

In a bright flash of light, the baby vanished, leaving Draven all alone in the temple. He fell to the floor, his body shaking as blood continued to flow from his wounds. His vision dimmed, and he realized that his time was short.

"Elara," he managed to whisper, struggling to get the words out. "I'm coming."

With one final, shaky breath, Draven closed his eyes. He felt his life slipping away, but he held on tightly to the hope that he had saved her.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
23 챕터
1 ตายแล้วฟื้น
1ตายแล้วฟื้น เฮือก! ร่างร่างหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันแสนยาวนานในความรู้สึก น่าแปลกที่ความมืดมิดรอบด้านไม่เป็นอุปสรรคต่อสายตาของเขาเลยสักนิด ฝ่ามือเรียวยาวและเนียนนุ่ม เพราะการทำงานอยู่หน้าจอคอมแทบตลอดเวลา แปะป่ายไปสัมผัสยังฝาผนังไม้แข็งรอบตัวอย่างงงงวย ทั้งรูปร่างและสัมผัสแบบนี้... ใช่แน่ๆ เขาอยู่ในโลงศพ! แต่จำได้ว่าครั้งล่าสุดเขายังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยนี่นา ถึงเขาจะเป็นเบต้าธรรมดาทั่วไป แต่เขาก็มีสิทธิที่จะได้รับการรักษาเหมือนกันนะ จู่ๆ จะไม่ตรวจสอบให้ดี แล้วมาฝังกันทั้งเป็นเนี่ยนะ!? คิดอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้มือพยายามดันฝาโลงให้เปิดออก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยสักนิด หรือว่าเขาจะถูกฝังอยู่ใต้ดินไปแล้ว! ฉิบหาย! “ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย” ปังๆๆ ข้อสอบทั้งเคาะทั้งตะโกนเรียกให้คนช่วย เผื่อจะมีใครได้ยิน แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ แม่งเอ๊ย! เขาต้องถูกฝังทั้งเป็นอย่างงี้จริงๆ เรอะ แฟนก็ยังไม่มี แล้วลูกๆ ในเกมใครจะดูแลต่อ กุกกัก กุกกัก น่าแปลกที่เ
더 보기
2 ประสาทสัมผัสที่เปลี่ยนไป
2ประสาทสัมผัสที่เปลี่ยนไป ปีนี้เป็นปีคริสต์ศักราชสองพันห้าสิบ ดาวเคราะห์ดวงนี้ยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก โดยเฉพาะประเทศทีแอลที่เพศหลัก เพศรอง และระบบชนชั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ นอกจากเพศชายหญิง อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้าแล้ว ยังมีเพศรองแยกย่อยออกไปอีกตามการค้นพบของหมอและเหล่านักวิทยาศาสตร์ แต่สุดท้ายเพศย่อยๆ เหล่านั้นก็มีน้อยซะจนมีบรรจุไว้ในหนังสือเรียนแค่เพียงสองหน้าเท่านั้น และแทบไม่มีใครได้พูดถึงมันอีกเลย อัลฟ่ายังคงเป็นเพศที่มีจำนวนน้อยและมีอำนาจมากที่สุด ไม่ใช่เพียงแค่พลังกดข่มที่มีมาตั้งแต่กำเนิด หากยังรวมถึงอำนาจของตระกูลที่ถูกฝังรากลึกมาตั้งแต่ระบบการปกครองแบบกษัตริย์ทรงเป็นประมุข ทำให้อัลฟ่ามีอำนาจมากทั้งในแวดวงการเมืองและเศรษฐกิจ ความเหลื่อมล้ำทางรายได้ยังคงเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้ และดูเหมือนจะย่ำแย่มากยิ่งขึ้น ตราบใดที่ระบบเส้นสายและการผูกขาดสินค้าบางอย่างยังไม่หมดไป ปัญหาเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ ดังนั้นส่วนใหญ่แล้ว อาชีพที่อัลฟ่ามักทำจะเป็นพวกตำแหน่งระดับสูงในแวดวงทหาร ตำรวจ นักการเมือง หรือไม่ก็เป็นพวกนักลง
더 보기
3 ผู้บริจาคเลือด
3ผู้บริจาคเลือด พรึ่บ แสงไฟและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดับลงพร้อมกัน ส่งผลให้ห้องทั้งห้องมืดสนิทลงในทันใด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์เท่านั้นที่ยังสว่างไสวอยู่ ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีก็มีเหตุการณ์ไฟตกอยู่เช่นกัน แต่เพียงครู่เดียวไฟก็ติดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าของห้องเปิดประตูออกไปชะเง้อมองดูข้างนอก ก่อนจะพบว่าโถงทางเดินและอาคารอื่นก็ไฟดับเหมือนกัน ปกติแล้วทางตึกมีระบบไฟสำรองให้ตลอด ที่ไฟดับนานขนาดนี้แสดงว่ารอบเมื่อกี้เป็นการใช้ไฟสำรองจนหมดเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีการดับไฟเพื่อปรับปรุงระบบหรือซ่อมแซมอะไรสักอย่าง แต่เขาดันไม่เห็นประกาศนี่สิ Exam is coming: บ้านพวกนายไฟดับปะวะ ×เอ็กซ์×: เออ ดับ แต่เขาก็แจ้งนานแล้วนะ Exam is coming: อ้าวเหรอ ดับถึงกี่โมงวะ ×เอ็กซ์×: ถึงเช้าโน่นแหละ นอนไม่ลงว่ะ ร้อน 49ก็มีหัวใจ: วอร์ปะล่ะ ลางานหนึ่งวัน งดทัก: +1 ปอนด์แฟนมิ้งค์: +++ Exam is coming: ขอผ่านว่ะ ไม่มีอารมณ์ กลุ่มแชทที่ข้อสอบพิมพ์ถามลงไปคือกลุ่มของเพื่อนสมัยปริ
더 보기
4 ดูดเลือดครั้งที่สอง
4ดูดเลือดครั้งที่สอง “หลบจ้า หลบ” “กระเทียมหนึ่งพวงสามสิบ สองพวงอม เอ้ย กินกำลังพอดีจ้า เอาไปเลยห้าสิบพอ” “เนื้อจ้าเนื้อ เนื้อสดๆ อ้าว พ่อหนุ่ม มาดูเนื้อมั้ย หรือจะดูเอ็น แต่ต้องไปดูร้านโน้นนะ ที่คนขายหล่อๆ น่ะ” “ขอบคุณครับป้าใจ มาดูเอ็นได้ทางนี้เลย เครื่องในก็มีเพียบ ตับไตไส้พุง หรือจะเอาหัวใจผมไปก็ได้นะ” “ทางนี้จ้าทางนี้ ซื้อเยอะแถมเยอะ ซื้อน้อยก็แถมเยอะอีกเหมือนกัน แจกจ้าแจก อยากกลับบ้านแล้ว ป่านนี้ไอ้แก่ที่บ้านแอบไปหาเมียน้อยแล้ว” โครม! “อุ้ย ตาเถร” “บัดสีบัดตาเซิ้ง” “บัดเถลิง!” คนแทบทั้งตลาดตบมุกพร้อมๆ กัน ให้กับคุณยายคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์รถเข็นผักชนกับคน และใช้คำได้แบบผิดๆ ไม่ใช่แค่พูดผิดธรรมดา แต่ใช้ผิดความหมายไปเลย เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจและความครึกครื้นของตลาดสดแห่งนี้ ทำให้ข้อสอบที่ออกมาเดินหาซื้อของที่น่าจะพอกินได้ รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด เพราะส่วนใหญ่แล้วเขามักจะเข้าแต่ซูเปอร์มาเก็ต แต่พอเจอเหตุการณ์ถูกคนบ้ายิงเข้าไป เขาก็ไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้ห้างแห่งนั้นอีกเลย
더 보기
5 ถุงเลือดส่วนตัว
5ถุงเลือดส่วนตัว บรรยากาศอันร่มรื่นเงียบสงบของวัดขนาดเล็ก ช่างจรรโลงใจเป็นที่สุด หลังจากนอนกับพื้นและในตู้เสื้อผ้ามาครึ่งเดือน เขาก็ได้แวะไปตรวจสอบและคอนเฟิร์มว่าโลงศพที่สั่งทำเป็นที่ถูกใจ ได้ฟังก์ชันครบถ้วนตามต้องการ จากนั้นก็จ่ายเงินส่วนที่เหลือและเปลี่ยนที่อยู่ในการจัดส่งให้เขานำไปส่งในค่ายทหารแทน ไหนๆ วันนี้ก็ได้หยุดงานแล้ว เขาก็เลยแวะมาวัดที่อยู่ข้างๆ ร้านโลงศพเสียหน่อย ของที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บเยอะ เพราะเขาไม่มั่นใจว่าหากทำโปรเจกต์ลับนั่นเสร็จแล้ว จะโดนไล่ออกกลับมาอยู่ที่พักเดิมหรือเปล่า ก็เลยจะเอาไปแต่ของใช้จำเป็นเท่านั้น หากถามว่าผู้พันอาชวินจะรู้มั้ยว่าเขาเป็นคนที่แอบดูดเลือดอีกฝ่ายไป... เขามั่นใจว่าไม่ เพราะปฏิกิริยาของอัลฟ่าตนนั้นเมื่อตอนเจอกันวันก่อนดูปกติดีทุกอย่าง ดูเหมือนคนที่เคยเจอเขาครั้งเดียวตอนตกจากระเบียงห้อง แต่ถามว่าเจ้าของเลือดหอมหวานนั่นรู้สึกระแคะระคายอะไรบ้างมั้ย เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ได้แต่พยายามทำตัวปกติ เพราะยังไงเขาก็คงไม่ได้เจอเจ้านายคนใหม่บ่อยนัก ชั้นลบหนึ่งกับชั้นบนส
더 보기
6 หาเหยื่อใหม่
6หาเหยื่อใหม่ ทำไมวันนี้มีแต่คนมองเขาเยอะแปลกๆ หรือเพราะเลือดคุณภาพดีเมื่อคืน ทำให้เขาดูแข็งแรงขึ้น ดูหล่อขึ้น? ตั้งแต่ข้อสอบเดินเข้ามาในอาคารทำงาน ไล่ตั้งแต่ชั้นหนึ่งลงไปยันชั้นลบหนึ่งแล้ว ที่ใครต่อใครต่างก็มองมาทางเขา ไม่รู้ว่ามองด้วยเรื่องอะไร แต่ไม่ใช่การมองเหยียดหรือมองในแง่ร้ายแน่ๆ “นายไม่ได้สายตาสั้นหรอกเหรอ” คำทักทายจากเพื่อนร่วมห้องทำงานเดียวกันวันนี้แปลกไปกว่าทุกที ทำให้ชายหนุ่มรู้สาเหตุทันที เอ้า! เขาลืมใส่แว่นเสียสนิท แต่ถึงไม่ได้ใส่แว่น ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้กลับงดงามสดใสชัดเจนไปซะหมด มิน่าตอนเช้าตอนเขาตื่นขึ้นมาในโลงศพถึงได้ลืมควานหาแว่นมาใส่ตามความเคยชิน ก็ทุกสิ่งทุกอย่างมันชัดเจนซะขนาดนี้ เขาก็นึกว่าตัวเองใส่แว่นอยู่น่ะสิ “ขี้เกียจใส่แว่นน่ะ” ตอบกลับไปแบบกลางๆ ให้อีกฝ่ายไปเดาเอาเองว่าเขาใส่คอนแทคเลนส์อยู่หรือเป็นคนสายตาปกติที่ใส่แว่นเล่นๆ กันแน่ ไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเขาทำแว่นหล่นทิ้งไว้ไหน เพราะหลังจากดื่มเลือดเสร็จ เขาก็แวะไปที่อาคารศูนย์วิจัยต่อ กว่าจะได้กลับบ้านมานอนก็ตีสองแล
더 보기
7 กรีดเลือดเสนอตัว
7กรีดเลือดเสนอตัว “นี่ครับ อาหารที่พี่สั่ง” พนักงานร้านข้าวต้มโต้รุ่งหยิบจานอาหารจำนวนมากบนถาด วางลงบนโต๊ะที่มีผู้ชายนั่งกันอยู่สองคน “ขอสั่งยำสามกรอบ กับไชโป๊ผัดไข่เพิ่มด้วยนะ” “คุณจะกินเพิ่มอีกเหรอครับ” เพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับหันขวับไปถามคนที่สั่งอาหารเพิ่ม ทั้งที่บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยยำไข่เค็ม ผัดผักบุ้ง ผัดหอยลาย หมูมะนาว ใบเหลียงผัดไข่ ยำกุนเชียง และปลาราดพริกแล้ว “ฉันสั่งมาให้เธอ” “แต่ผมไม่หิว” “ไหนบอกมาหาของกินไง” ของกินที่เขาหมายถึงน่ะ คือเลือดต่างหากเล่า “...” ข้อสอบบุ้ยปากอย่างเซ็งๆ โดนหลอกยังไม่พอ ต้องโดนพามาเจอกับอาหารที่เขาไม่ได้กลิ่น แถมยังกินไม่ได้อีก นี่มันจะบังคับกันเกินไปแล้ว! “อะ กินเยอะๆ” นอกจากจะไม่เข้าใจลูกน้องของตนแล้ว ยังตักกับข้าวใส่ถ้วยข้าวต้มกุ๊ยเล็กๆ จนล้นทะลักอีก “คุณมีความคิดเห็นยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้บ้างครับ” นักวิจัยหนุ่มเขี่ยข้าวต้มไปมา “ไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ” ปึก! “ใช่มะ ผมก็คิดแบบ
더 보기
8 รสนิยมประหลาด
8รสนิยมประหลาด อาชวินมองสัตว์ตัวจ้อยที่กำลังหาทางบินหนีออกจากห้องทำงานด้วยสีหน้าสงบ แต่ข้างในจิตใจนั้นเหลวเป๋วสิ้นดี ใจอ่อนยวบยาบไปหมดเมื่อได้เห็นสัตว์ขนปุกปุย แถมยังตัวเล็กจิ๋วแบบที่ตนชอบนักชอบหนา ไม่มีใครเคยรู้มาก่อนว่าเขามีรสนิยมชอบสัตว์ตัวเล็ก และไม่คิดที่จะเลี้ยงแมวป่า เสือ หรือสิงโตเหมือนญาติคนอื่นๆ แต่ต่อให้เขาจะคลั่งไคล้และแอบเล่นกับลูกแมว นก หนูแฮมสเตอร์มามากแค่ไหน เจ้าค้างคาวตรงหน้ากลับขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งในใจ มาแรงแซงทางโค้งบดเบียดสัตว์อื่นหล่นตุ้บไปอย่างง่ายดาย ไม่ต้องอาศัยพละกำลังอันมากล้นของอัลฟ่าเพื่อพยายามกดพลังของผีดูดเลือดอีกต่อไป เพราะเขาสามารถใช้เพียงอุ้งมือเดียวรวบสองเท้าของค้างคาว จับห้อยหัว หิ้วไปมาได้อย่างสะดวกสบาย “เป็นค้างคาวไปตลอดเลยก็ดีนะ” “จี๊ดๆๆๆ” เสียงประท้วงของค้างคาวดังขึ้น “โอ้ ยังฟังรู้เรื่องอยู่สินะ” เพียงขยับตัวนิดเดียว กรงนกขนาดใหญ่อันว่างเปล่าที่ถูกตั้งอยู่ในห้องมาเนิ่นนานก็ถูกเติมเต็มไปด้วยร่างของค้างคาวที่พยายามจะพุ่งหนี แต่ก็ไม่ทันประตูกรงที่ถู
더 보기
9 กลับสู่จุดเริ่มต้น
9กลับสู่จุดเริ่มต้น “ถ้าช่วย แล้วผมจะได้อะไร” “...” “เลือด ผมจะไปหากินที่ไหนก็ได้ เงิน ผมก็มีพอใช้อยู่แล้ว” “เธอคิดว่าเธออยู่ในจุดที่ต่อรองได้อย่างงั้นเหรอ?” คนที่หลงลืมไปว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกรู้ความลับเข้า เริ่มวิตกกังวล “นี่คุณคิดจะแบล็กเมล์ผมหรือไง” อาชวินไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นเดินโทงๆ ไปหยิบเสื้อผ้าขนาดเล็กที่สุดในตู้มาโยนลงตรงหน้าคนที่ผิวกายทำให้เขารู้สึกไม่มีสมาธิจะคุยด้วยเท่าไหร่ จากนั้นก็เดินไปหยิบกุญแจมาปลดโซ่ที่ล็อกข้อเท้าอีกฝ่ายออก คนที่จู่ๆ ถูกปล่อยตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมปกปิดเรือนร่างของตนอย่างรวดเร็ว “เอาเถอะ ฉันอยากบังคับคนที่ไม่ยินยอมหรอกนะ” คนฟังแอบรู้สึกเฟลอยู่หน่อยๆ โธ่เอ๊ย ไม่น่าอวดเก่งเลยเรา ดันถามถึงของแลกเปลี่ยน แล้วสุดท้ายเขาก็ไม่สนใจ ไม่เอาด้วยสักอย่าง รู้สึกเสียศักดิ์ศรี ที่เอ่ยปากจะทำให้ แล้วอีกฝ่ายดันไม่เอา ข้อสอบไม่อยากจะยอมรับเลยว่า ถึงแม้เขาจะมีตัวเลือกอื่นๆ อีกมากมาย แต่การได้ดูดเลือดผู้พันเสียหลายครั้ง มันทำให้เขาติดใจและ
더 보기
10 ตับๆ ตับๆ
10ตับๆ ตับๆ บรรยากาศการทำงานเป็นไปอย่างเคร่งเครียด “เขาจะปักหลักอยู่ที่นี่ถาวรเลยเหรอ” “มีแววว่าจะใช่ว่ะ” เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นเบาๆ จากเหล่าทหารในชั้นลบหนึ่ง ถึงแม้จะย้ายมาทำงานอีกที่ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยคือเสียงพูดคุยถึงเรื่องคนอื่นอย่างคนคันปาก ไม่เว้นแม้กระทั่งจากปากของทหารหาญตัวใหญ่ยักษ์ ผ่านเหตุการณ์อันน่าอัปยศอดสูของการเผยร่างค้างคาวหกเต้าและเรือนร่างเปลือยเปล่าให้พันตรีอาชวินได้เห็นมาก็หลายวันแล้ว แต่ไม่มีวันไหนที่เจ้านายจะกลับไปทำงานยังห้องทำงานชั้นบนสุดของตน วันๆ เอาแต่นั่งในห้องทำงานที่ชั้นลบหนึ่ง จนข้อสอบรู้สึกเหมือนมีเจ้ากรรมนายเวรมาตามเฝ้า “อะแฮ่มๆ ฉันมีเรื่องจะแจ้ง” และแน่นอนว่านาที เลขาหน้าห้องก็ต้องคอยเดินไปเดินกลับระหว่างชั้นล่างสุดและบนสุดอยู่บ่อยๆ เพราะความเอาแต่ใจของเจ้านายตน โอเมก้าหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้กล่าวประกาศ “วันนี้ท่านผู้พันจะพาทุกคนไปเลี้ยงอาหารเย็น ใครมีธุระอะไรให้ยกเลิกซะ” “โอ้โห ลาภปาก” “เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรเหรอ”
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status