تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 11
تاريخ النشر:
2026-10-23 20:50:19วันแรกที่ได้คนขับรถคนใหม่…ให้ตายเถอะ!!!!
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหนู”
“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เดี๋ยวนะ ลูกลุงโชค คือพี่งั้นเหรอ” ดูเหมือนว่าคนขับรถคนใหม่ เป็นคนที่ออกัสเองก็คิดไม่ถึง คนมีเป็นร้อยเป็นล้านให้ตายเถอะ
“ครับ เชิญครับ เดี๋ยวจะไปมหาวิทยาลัยสาย”
“ไม่ ไม่ไป ผมต้องคุยกับป๊าเรื่องนี้” พูดจบออกัสก็หันหลังจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน
“ทำไมครับ หรือว่าคุณหนูกลัวผมจนต้องรีบไปฟ้องคุณท่านเลยหรือไงครับ ที่แท้ก็ป๊อดนี่เอง”
“พี่ว่าใครป๊อด!! ผม…ไม่เคยป๊อด” มีเหรอที่ออกัสจะยอม คนอย่างเขาไม่ชอบให้ใครมาดูถูก คนที่มีทั้งเงิน อำนาจ ชื่อเสียง หน้าตาดีแถมบ้านรวย กับแค่คนขับรถไม่มีอะไรที่คนอย่างเขาต้องกลัว
ออกัสหันกลับมาก่อนจะรีบเดินขึ้นรถ เดี๋ยวจะหาว่าเขาป๊อดอีก จากนั้นวันเดย์ก็ตามขึ้นรถมาในตำแหน่งคนขับรถ ก่อนจะขับออกไปมหาวิทยาลัยทัน
“สรุปพี่เป็นลูกลุงโชคเหรอ”
“…”
“ผมก็ว่าทำไมตอนเห็นบัตรประชาชนพี่ ผมถึงคุ้นนามสกุลจัง แล้วทำไมถึงมาเป็นคนขับรถให้ผมเหรอครับ” ออกัสเอ่ยถามอีกครั้ง
“…” วันเดย์ไม่ได้ตอบกลับมาเลยสักคำ นอกจากขับรถไปเงียบ ๆ
“นี่พี่เดย์ ผมถามพี่อยู่นะ” ออกัสพยายามจะลองผูกมิตรกับวันเดย์ดูสักครั้งเผื่ออะไร ๆ มันจะดีขึ้น
“…” ท่าทางคงจะไม่ช่วยอะไร เพราะวันเดย์ทำเหมือนว่าเบาะหลังว่างเปล่าและเห็นเขาเป็นเพียงอากาศ ที่ไม่มีตัวตน
“พี่เดย์ จู่ ๆ ก็เป็นใบ้เลยหรือไง”
“นี่คุณหนูคุยกับผมเหรอครับ กระผมก็ไม่ทราบว่าคุณหนูคุยด้วย ใครจะไปคิดว่าฐานะอย่างคุณหนูจะมาคุยกับคนขับรถต่ำต้อยอย่างผม”
“หยุดกวนประสาทได้ไหม ผมถามพี่ดี ๆ” เรื่องยั่วโมโหคงต้องยกให้วันเดย์เลยจริง ๆ เพราะเขาสามารถทำให้คนอย่างออกัสหงุดหงิดในทุกบทสนทนาที่เกิดขึ้นได้ขนาดนี้
“สรุป ทำไมพี่ถึงยอมมาเป็นคนขับรถให้ผม ผมว่าพี่ต้องรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะต้องมาทำงานให้ใคร”
“รู้ครับ กระผมแค่ไม่มีทางเลือกครับคุณหนู” คำตอบช่างสมกับเป็นคนขับรถสุด ๆ น้ำเสียงประชดประชันแดกดันของวันเดย์มันทำให้ออกัสเริ่มรู้สึกเกลียดการถูกเรียกว่าคุณหนูขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“จริง ๆ ผมก็ไม่ได้อยากมาหรอกครับ แต่พอดีหอพักเก่ามีคนบ้ามาสั่งทุกตึกไปทำลานจอดรถโง่ ๆ นั่น หออื่นก็แพง ไอ้ที่ไม่แพงก็ไกลอีก ผมไม่อยากจะรบกวนพ่อเลยขอทำงานไปด้วยดีกว่า” ออกัสรู้ได้ทันทีว่าวันเดย์กำลังหมายถึงใคร
“…” ออกัสถึงกลับพูดไม่ออกเลยทีเดียว
“แต่โชคดีว่าลูกชายบ้านนั้นเขาเกิดขี้เกียจขับรถไปเรียนเอง ผมเลยได้มาขับรถอยู่นี่แหละครับ คุณหนูว่าไหมครับ คนรวยบางคนคิดแต่จะทำอะไรที่ตัวเองสบาย ไม่เคยคิดถึงคนที่เขาลำบากกว่า วันหนึ่งถ้าตัวเองลองเจอแบบนั้นบ้าง คงจะคิดได้”
พอได้ฟังวันเดย์พูดออกัสก็ไม่อยากถามหรืออธิบายอะไรต่อ เพราะคนมันไม่ชอบขี้หน้ากัน จะชวนคุยอะไรไปสุดท้ายก็ทะเลาะกันอยู่ดี เขาเลยเลือกที่จะนั่งเงียบ ๆ มองไปนอกหน้าต่างจนรถหรูเข้ามาในเขตมหาวิทยาลัย
วันเดย์ขับรถมาจอดที่โรงจอดรถข้างตึกคณะภาคอินเตอร์เรียบร้อยพร้อมกับร่างอวตารของเขาที่กลับเข้าร่างมา เพราะทันทีที่ก้าวลงจากรถ ทั้งบุคลิกและคำพูดของพี่มันก็กลายเป็นผู้ชายกวนประสาทปากเสียที่ออกัสเคยเจอมาตลอดหลายวัน
أحدث فصل
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 37
“มึงฝันเหรอวายุ” ออกัสเลยกวนกลับ“อะไรวะ แค่นี้ต้องหวงด้วย” วายุแกล้งบ่นอุบอิบออกมา“หวงอะไรของมึง พูดมาก เดี๋ยวถ้ามึงเอารถมาจอด กูจะคิดวันละพันเลย” ออกัสเอ่ยแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุหลังจากที่เดินสำรวจจนพอใจ พวกเขาก็เตรียมตัวกันแยกย้าย วันนี้วายุไม่ได้ขับรถมา ตอนแรกออกัสตั้งใจว่าจะไปส่ง แต่วายุยืนยันว่าจะกลับเอง“เดี๋ยวมึงแวะให้กูลงที่ห้างแล้วกัน กูว่าจะแวะซื้อไอศกรีมไปฝากแม่หน่อย เห็นวันก่อนบ่นอยากกิน” วายุบอกกับออกัสในขณะที่เดินไปที่รถ“ไอศกรีม” คนขับรถของออกัสพูดขึ้นอย่าง งง ๆ“ไปร้านที่พี่ทำงานอยู่ก็ได้ครับ” ออกัสเอ่ยขึ้น วันเดย์ทำหน้างง ๆ แต่ไม่พูดอะไรก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่เขาบอกเย็น ๆ แบบนี้ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมาใช้บริการมากทำให้ที่จอดรถดูแน่นไปหมด วันเดย์พาวนอยู่สักพักถึงจะได้ที่จอดรถ“มึง นั่นรถบ้านไข่มุกไม่ใช่เหรอ” วายุสะกิดออกัสก่อนจะชี้ให้เขาดู“คงจะมาทำธุระกับที่บ้าน” ออกัสตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนนะ ไปก่อนนะครับพี่เดย์” วายุเดินแยกไปอีกทาง ส่วนออกัสกับวันเดย์ก็พากันเข้าไปในห้าง จุดมุ่งหมายคือร้านไอศกรีมที่
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 36
ออกัสพาเจ้าล็อตเต้มาไว้ที่ห้องนอน ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน‘แค่ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดีที่รู้ว่าตัวเองเกิดวันเดียวกับหมา’ จู่ ๆ ประโยคที่วันเดย์พูดก่อนจะแยกกัน ก็ดันแวบเข้ามาในหัว อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นช่วงสายของอีกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณผู้หญิงให้ผมพาคุณไปดูที่ทำลานจอดรถ เผื่อว่าอยากต่อเติมอะไรเพิ่ม”“เมื่อวานก็บอกไปกับทางสถาปนิกแล้วนะ มีอะไรต้องเพิ่มอีก”“ก็ใช่ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าอยากให้คุณไปดูจากสถานที่จริง จะได้ชัวร์ว่าอยากได้อะไรยังไง เพราะเดี๋ยวถ้าทำไม่ถูกใจ ต้องมาเสียเวลาทุบทิ้งสร้างใหม่อีก”“ก็ตามนั้นแล้วกันครับ เดี๋ยวเลิกเรียนผมไป ผมก็ไม่อยากมานั่งแก้ไขบ่อย ๆ เหมือนกัน” ตั้งแต่หอถูกทุบไป ตอนนี้ทีมก่อสร้างเข้าเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเป็นที่โล่ง ๆ จนเกือบหมด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำลานจอดรถออกัสเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ามันพอจะทำอะไรได้อีก“ทั้ง 2 คนวันนี้เลิกเรียนไปไหนกันไหม ว่าจะชวนไปดูลานจอดรถที่กำลังจะทำ” ออกัสเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว“เรามีไปทำธุระกับแม่ ไว้คราวหน้านะกัส” ไข่มุกปฏิเสธออกมาก่อนจะเดินออกไป ออกัสมองเธอเดินไปจนลับตา แล้วจึงห
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 35
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส” พ่อของออกัสเอ่ยชมวันเดย์ก่อนที่จะหันมามองหน้าเขา“ยิ้มอะไรของพี่” ออกัสเงยหน้ามองคนที่โดนพ่อเขาชมกำลังยืนยิ้มแล้วหันหน้ามาทางเขาอยู่ก่อนแล้วเลยถามขึ้น“เปล่าครับ คุณหนู” วันเดย์จงใจเน้นคำว่าคุณหนู เพราะเขารู้ว่าออกัสไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกแบบนั้น“กัสอิ่มแล้ว ยังไงขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบไปทำงานส่งอาจารย์” ออกัสเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ธันวาเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่กัส เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้พี่กัสเอาล็อตเต้ไปนอนด้วยได้ไหมครับ ช่วงนี้น้องซึม ๆ สงสัยเพราะพี่ไม่ค่อยมาหา” ธันวาบอกกับออกัส“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปรับเอง” ออกัสเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อรับลูกสาวสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลามาหา เจ้าหมาตัวน้อยเลยอาจจะมีอาการเหงา คิดถึงเขาเลยทำให้ซึม ๆ ไป เป็นธรรมดาของหมาที่ค่อนข้างติดเจ้าของทันทีที่ได้ยินเสียงลิฟต์เปิด เจ้าลูกสาวแสนรู้ก็รีบวิ่งมาหาออกัสทันที เขาอุ้มล็อตเต้ขึ้นมาแนบอก แล้วกดลิฟต์ลงกลับมาชั้นล่าง ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนขับรถของเข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 34
“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง“...”“พี่กัส!!”“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา“
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
قد تعجبك أيضًا
ผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย
ณ ธารา1.8K وجهات النظرLove Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า
พลอยแก้ว3.1K وجهات النظرคุณหนูเดียร์อยากได้เกียร์พี่เดือนสิบ
ปามาลี4.8K وجهات النظرชะตาชีวิตพลิกผันทะลุมิติมาปลูกแตงกวา
วริษา2.9K وجهات النظرเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี460 وجهات النظرเมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์
สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor809 وجهات النظرจอมขมังเวทย์ตัวร้ายคือประธานบริษัทคนนั้นน่ะเหรอ!
มารินญา/Malynya344 وجهات النظرเปลือกไหมแก้ว (The Illusion of Us)
Tohailao189 وجهات النظر
