Mag-log inทุกท่านคิดว่านิยามของคำว่า"อาการครั่งรัก"เป็นแบบไหนกัน มันคืออะไรกันนะ อาจจะเป็นอาการที่รักใครมากๆหรืออาจจะเป็นอาการที่ชอบใครมากๆจนเกือบครั่ง เป็นอาการชื่นชอบปกติที่ใครๆก็เป็นได้ คนทั่วไปอาจจะมองเป็นเช่นนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับผม สำหรับตัวผมนั้น "อาการครั่งรัก" คืออาการที่ชอบใครคนหนึ่งมากๆจนไม่สามารถปฎิเศษคนๆนั้นได้ จะยอมทุกอย่างให้กลับคนที่ชอบ ยอมได้ทุกอย่าง และจะทำตามคำของผู้นั้นอย่างไม่มีเงื่อนไขแม้จะสั่งให้ไปตายก็ย่อมได้ เปรียบเสมือนข้ารับใช้ที่ถวายตนให้กับ"องค์ราชินี" แล้วทุกท่านคิดว่าพวกคนเหล่านี้นอกจาก นายเหนือหัวแล้วเขาเคยสนใจผู้คนที่ขอร้องอ้อนวอนหรือขอความเมตตาความเห็นใจบ้างหรือไม่ ผู้คนเหล่านี้ไม่เคยสนใจผู้อื่น ไม่มีความเห็นใจ ไม่มีความเมตตา มีแค่นายเหนือหัวเท่านั้น "ทั้งชีวิตมีแค่องค์ราชินีเพียงผู้เดียวเท่านั้น" ทุกท่านอยากรู้จักกันบ้างมั้ยละ ผมอยากลองให้ทุกคน"รอชม"เรื่องราวต่อจากนี้ เปิดเรื่อง เหยื่อนายครั่งรัก
view moreMaagang dumating si Mira sa Primera Hotel event’s place, suot ang puting corporate dress at nakatali ang kanyang buhok. Tulad ng dati, organized siya at kalmado, siya ang ever reliable assistant ni Kyle Alvarado, ang CEO ng Megawide Corporation sa loob ng limang taon. Pati kasal ng boss ay siya ang nag-asikaso sa sobrang busy nito.
“Okay, flowers arranged, catering checked, music is ready,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa checklist.
Isa-isa nang nagsidatingan ang mga bisitang pawang kilalang personalidad, investors, at mga business partner. Elegante ang ayos ang lugar, mga puting bulaklak, gintong dekorasyon, at magarbong mesa. Lahat ay excited makita ang pag-iisang dibdib ni Kyle at Sofie, isang modelo.
Pero may isang problema. Wala pa si Sofie.
“Where is the bride?” tanong sa kanya ng wedding coordinator, palihim na nagpa-panic.
“Nasaan na ba siya? Hindi ba dapat nandito na siya kanina pa?” usisa ng makeup artist.
Mabilis na kinuha ni Mira ang kanyang phone at tinawagan si Sofie. Tatlong beses. Wala pa ring sagot.
Nakakunot ang noo ni Kyle habang papalapit. Suot ang classic black tuxedo, gwapo at makisig. Tila ito Greek god na nakalabas sa libro. Ipinilig niya ang ulo. Ikakasal na ang boss niya, dapat na niyang tigilan ang lihim na pagtingin dito.
“Mira,” malamig ang tono ni Kyle. "Anong nangyayari?”
“S-Sir, hindi pa po dumarating si Miss Sofie. I’ve tried calling her, multiple times, pero hindi po siya sumasagot.”
Suminghap si Kyle. Tumalikod saglit, tumingin sa altar, saka bumaling kay Mira.
“She’s coming, baka na-traffic lang.”
Tumango siya. He’s very particular with time. Wala ni isang empleyado ng Megawide ang nale-late. Pero pagdating kay Sofie, talagang nagiging soft ang cold-hearted na CEO.
Lumipas pa ang isang oras. Nasa altar na din ang pari. Nakahanda na ang lahat. Nagsisimula na ang bulungan ng mga tao sa paligid. Sino ba naman kasing matinong babae ang hindi sisipot sa kasal kung si Kyle Alvarado ang groom? Ito ang pinakamayamang business tycoon sa bansa bukod sa napakagwapo at kisig nito.
Tumunog ang cellphone nitong hawak niya. Nakita niya ang notification. Mensahe mula kay Sofie. Tila napugto ang hininga niya ng makita ang message.
“I’m sorry, Kyle. I can’t give up my career. Please forgive me,” nanginig ang kamay niya sa nabasa.
Nakita niyang palapit ang binata.
“Sir, m-may message po galing kay Ms. Sofie. Sir, huwag po kayong --”
Hindi na siya pinatapos ni Kyle. Bigla nitong hinablot ang cellphone at binasa ang message. Nakita niya ang paggalaw ng panga nito.
Humakbang ito palapit at marahas siyang hinila sa pulso. Halos mabitawan niya ang cellphone sa gulat.
“S-Sir?!” sigaw ni Mira habang binabagtas nila ang red carpet.
“Well, ngayon, kailangan ko ng bride. Inuutusan kitang pakasalan ako,” malamig pero nag-uutos ang tinig ni Kyle
“H-Ha? Sir, ano pong sinasabi ninyo?”
“Ikaw na ang ikakasal sa akin.”
Tila gusto niyang kurutin ang sarili dahil baka ang lahat ng ito ay panaginip lamang. Kagabi lang ay nasa delulu land siya at ini-imagine na siya ang bride ni Kyle. Mukhang nakinig ang universe sa kahilingan niya!
“Ano?! Sir, hindi po, hindi puwede tayong ikasal,” aniyang malapit ng himatayin.
“Wala akong bride, I need one,” matigas nitong sabi na tila nauubusan na ang pasensya. Ayaw pa naman nito ng makulit.
“Pero, Sir, ako po ay isang hamak na assistant lang,” aniyang napayuko. Nawala ang puso niya sa kinalalagyan.
“Exactly. Kasal lang ‘to sa papel. Babayaran kita ng malaking halaga. Sofie will come back sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Hindi na siya nakapagsalita pa at tumango na lamang. Payag siya kahit kasal-kasalan lamang ito. Hindi na niya namalayan kung paano siya nakarating sa room upang isuot ang wedding gown.
Nilamon siya ng kaba, takot, at excitement. Tulala siyang sumunod sa glam team.
Nagsimula na ang seremonyas sa hudyat ni Kyle. Tumutugtog ang klasikong instrumental wedding song habang unti-unting nagbukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Napalingon ang lahat sa dulo ng aisle, at halos sabay-sabay ang bulungan ng mga bisita sa gulat at pagtataka.
At sa harap ng daan-daang bisita, siya ang biglang naging bride. Umepekto na ang pagtutulos niya ng kandila sa simbahan. Pati ang prayer request niya sa log book ng chapel at Simbang gabi tuwing Disyembre. Wishes do come true.
Dahan-dahang lumakad si Mira, suot ang wedding gown na orihinal na para kay Sofie. Ang damit ay bumagay sa kanya sa paraang ni hindi niya naisip na posible, elegante ang damit na sakto ang sukat sa kanya. May kakaibang alindog siya na hindi niya sinasadyang maipamalas sa mamahaling gown. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bouquet, at halos hindi siya makahinga. Ni hindi alam ng pamilya niya na ikinakasal siya.
Hindi ito dapat mangyari. Pero sinungaling siya kung sasabihin niyang ayaw niya ang makasal sa CEO na matagal na niyang iniibig na nasa sa dulo ng altar, nakatayo nang matikas at gwapo sa kanyang tuxedo. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kanya at doon siya nakahanap ng lakas upang ipagpatuloy ang bawat hakbang. Kailangan siya ng boss.
Pagdating niya sa altar, inabot ni Kyle ang kamay niya. Init ng palad nito ang pumawi sa nanlalamig at naginginig niyang katawan.
Tahimik ang buong bulwagan. Pati ang pari ay sandaling natigilan, bago sinimulan ang seremonya. Walang nakakaalam kung ano ang nangyari kay Sofie. Walang paliwanag ngunit walang tumutol.
Lahat ay tulalang nakamasid sa bagong bride. Nagsimula ang pari na magsalita.
“Sa hirap at ginhawa…Sa sakit at kalusugan…Hanggang kamatayan...”
Isa-isang binigkas ni Kyle ang mga salita. Diretso ang tinig at walang alinlangan.
Ngunit nang siya na ang kailangang magsalita, sandali siyang namutla. Nanginginig ang boses niya habang inuulit ang mga salita ng pari.
“...tatanggapin kita… sa hirap at ginhawa…”
Napatingin siya kay Kyle. Nalunod na naman siya sa kulay tsokolateng mata ng kanyang boss.
“...at mamahalin habambuhay.”
“By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife.”
Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Legal na asawa na siya ng CEO ng Megawide Corporation. Parang panaginip. Parang eksena sa pelikula at nobela.
“You may now kiss the bride,” anang pari.
ในตอนที่สายลมกำลังนอนดูซีรี่ย์เรื่องโปรดพร้อมกับกินขนมที่ตนเพิ่งออกไปซื้อมาอย่างสบายใจนั้น เห้อออ ยังไม่ง่วงเลย แถมพรุ่งนี้ก็วันหยุดด้วย ทำอะไรดี เนื่องจากความเบื่อหน่ายที่มีในตอนนี้ทำให้สายลมได้รุ้ตัวว่าเขาเหงาขนาดไหน ไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนจากดทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง ติ้ง สายลมที่กำลังๆอยู่พอดี ก็หันมองมือถือที่เพิ่งมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เพราะนั้นแปลว่าเพื่อนเขายังไม่นอนนั้นเอง "อีลม""ช่วยกูด้วยยย"ทรานเพื่อนของสายลมเปิดแชทมาพร้อมกับโวยวายอะไรก็ไม่รู้ สายลมไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามเพื่อนตนว่าเกิดอะไรขึ้น "มีอารายย""มีอะไรว่ะ" เนื่องจากเป็นกลุ่มใหญ่ไม่วายโดนเพื่อนคนอื่นโวยตามกันมีติดๆ เพราะนี้เป็นเวลาหลับเวลานอนแล้ว"กูจะเล่นเกม!!"แซนที่หัวร้อนเนื่องจากโดนทักมากวนในตอนที่เล่นเกมพอดี แถมยังทำให้แพ้ในตานั้นด้วย ก็คงหัวร้อนเป็นธรรมดา"กูจำได้ว่าเรียกอีลมคนเดียวนะ""ก็มันเด้งหมดมั้ย""ใช่!!""สรุปมีเรื่องอะไร"ลมที่เห็นนอกเรื่องมากเกินไปแล้วก็ไม่รอช้าที่จะดึงกลับเข้าประเด็นที่ทราน เรียกชื่อเขาเป็นการเปิดแชท "มึงพี่ซีบอกให้มึงไปช่วยอะ""ตอนนี้อะนะ""เออดิ""เห็นว่าพรุ่งนี้ม
ณ เวลา 22.30 น.สายลมกำลังนั่งกินขนมอยู่ในคอนโดของตน พร้อมกับดูซีรีส์เกาหลีบนโซฟา จนกระทั่งตัวสายลมได้หยิบขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากและกินมันไปในที่สุด สายลมพยายามควานหาขนมจากซองที่ว่างเปล่าไปเป็นที่เรียบร้อย สายลมพยายามหาขนมอยู่นานสองแม้กระทั่งยกขึ้นมาเทใส่ปาก จึงรู้ว่ามันหมดไปแล้วจริงๆ"หมดอีกละ เห้อออ"สายลมก้าวเท้าออกจากโซฟาของเขา ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องครัวของตน เพื่อหาขนมซองใหม่ สายลมพยายามควานหาอยู่นานสองนาน ค่อยๆเปิดชั้นวางไปทีละชั้น ชั้นแล้วชั้นเหล่าจนกระทั่งเปิดตู้เย็นก็เจอเพียงแค่ความว่างเปล่าที่รออยู่ "เฮ้ย หมดจริงดิ"สายลมทำหน้าเซ็งเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าขนมาที่ตัวเองตุนไว้นั้นหมดไปแล้ว สายลมไม่รอช้าที่จะเดินไปที่ห้องนอนหาชุดใหม่และอาบน้ำที่ไม่ได้อาบตั้งแต่หัวค่ำจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลานี้ เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยพร้อมออกจากบ้านสายลมหยิบกระเป๋าตังค์จากห้องตนแล้วรีบเรียกลิฟต์อย่างใจร้อน จนลืมสิ่งที่ตนเพิ่งกลัวเนื่องจากความหิวได้ครอบงำจิตใจของสายลมไปแล้ว คงไม่มีใครหยุดสายลมได้นอกจากขนมเพราะตัวเขารีบกลับมาดูซีรีส์ที่ค้างคาไว้ ไม่นานนักลิฟต์ก็มาถึงชั้นของสายลม สายลงเดินออกมาจากคอนโด
รุ่งสร่าง มีแสงเล็ดลอดผ่านจากม่านเล็กน้อย ปรากฏร่างของสายลมที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง มีแสงกระทบมาที่หน้าของสายลมเล็กน้อยก่อนที่จะมีเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง จนทำให้ร่างเล็กต้องลืมตาตื่นขึ้นมาดูข้อความที่ถูกส่งมาหาตน"ฮายย ทุกคน""อะไรของมึงอีก"เมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนนั้นก็คงไม่พ้นโดนเพื่อนในกลุ่มโวยแน่นอน"แต่เช้าเลยนะมึง""แหมม กูอุตส่าห์ช่วยปลุก""ใครขอไม่ทราบ"สายลมที่เพิ่งตื่น ก็โมโหเล็กน้อยเพราะปกติไม่มีใครมากวนเวลานอนของเขายกเว้นเพื่อนตัวเอง"อ่ะ อีคนสวย""ตบกะกูมั้ยคะ!!""จะเอาไหม""อุ้ย~ ไม่จ่ะๆ"สายลมที่เห็นเพื่อนตนห้าวแต่เช้า ก็ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่จะส่งอิโมจิลงในแชท"แล้วมีอะไร""กูจะบอกว่ากูเหงามาก!!!""พวกมึงรีบมามอที""อ้าวแล้วมึงรีบทำไม""กูพ่อกูอะดิมีงานเช้า""กูเลยต้องติดรถพ่อมาแบบนี้ไง""เออๆ""รอแป๊บเดียวกูรีบไป""กูน่าจะสาย""ไอ้ลม""ว่า""ข้าวเหนียวหมูปิ้ง"สายลมคิ้วขมวดขึ้นเมื่อเพื่อนพิมพ์แบบนี้ ก็รู้เลยว่าต้องฝากเค้าซื้อไปให้อีกแน่นอน "หมู4เหนียว1""กูหมู8เหนียว2""อีอ้วน!!""เดี๋ยวกูตบ""คนละ100"สายลมที่เห็นช่องทางการเงินก็รีบยื่นข้อเสนอให้เพื่อนตนท
ภายในตรอกซอย ที่มืดมิดและไม่มีผู้คนเดินผ่านไปมา มีเพียงความมืดและความเงียบ ทางเข้ามีแสงสว่างจากท้องถนนสาดเข้ามาเล็กน้อย ซอยที่ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดที่ทางเดินเนื่องจากถูกความมืดปกคลุมสถานที่แห่งนี้ กลับมีหญิงสาวที่เดินเข้ามาในตรอกซอกอันน่ากลัวนี้เพียงลำพัง โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เธอเข้ามาในซอยแห่งนี้เพื่อคุยมือกับเพื่อนสนิทเพียงเท่านั้น หารู้ไม่ว่ามีผู้ชายผู้หนึ่งสวมสูทและแมวเพื่อปกปิดใบหน้าของตน กำลังจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่อย่างจดจ่อราวกับรอคอยอะไรสักอย่าง "ฮัลโหลแก" "ว่าไง" "เออ" "กำลังกลับเนี่ย" ตุ๊บ ราวกับมีเสียงอะไรสักอย่างตกลงมาจากที่สูง หญิงสาวตกใจเล็กน้อยจึงหันกลับไปมองก่อนจะพบเพียงแค่เแมวดำที่ยืนอยู่ข้างบนลังกระดาษเมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงไม่ได้สนใจอะไรมากและกลับไปคุยกับเพื่อนของเธอต่อ เมื่อเธอเริ่มเดินลึกเข้าไปในซอยขึ้นเรื่อยๆเทอจึงชะงักเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนกำลังมีคนเดินตามเธอมันชัดขึ้นเรื่อยๆจนน่าแปลก "ก..แก" เธอรีบเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆเพื่อหวังที่จะเจอทางออกของซอยๆนี้ "ป..ป.ป่าวไม่มีอะไร" หญิงสาวเสียงตะกุกตะกักและสั่นเทาเล็กน้อยเนื่องจากความ