เหยื่อนายครั่งรัก

ภายในตรอกซอย ที่มืดมิดและไม่มีผู้คนเดินผ่านไปมา มีเพียงความมืดและความเงียบ ทางเข้ามีแสงสว่างจากท้องถนนสาดเข้ามาเล็กน้อย ซอยที่ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดที่ทางเดินเนื่องจากถูกความมืดปกคลุมสถานที่แห่งนี้ กลับมีหญิงสาวที่เดินเข้ามาในตรอกซอกอันน่ากลัวนี้เพียงลำพัง โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เธอเข้ามาในซอยแห่งนี้เพื่อคุยมือกับเพื่อนสนิทเพียงเท่านั้น หารู้ไม่ว่ามีผู้ชายผู้หนึ่งสวมสูทและแมวเพื่อปกปิดใบหน้าของตน กำลังจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่อย่างจดจ่อราวกับรอคอยอะไรสักอย่าง

"ฮัลโหลแก"

"ว่าไง"

"เออ"

"กำลังกลับเนี่ย"

ตุ๊บ ราวกับมีเสียงอะไรสักอย่างตกลงมาจากที่สูง หญิงสาวตกใจเล็กน้อยจึงหันกลับไปมองก่อนจะพบเพียงแค่เแมวดำที่ยืนอยู่ข้างบนลังกระดาษเมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงไม่ได้สนใจอะไรมากและกลับไปคุยกับเพื่อนของเธอต่อ

เมื่อเธอเริ่มเดินลึกเข้าไปในซอยขึ้นเรื่อยๆเทอจึงชะงักเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนกำลังมีคนเดินตามเธอมันชัดขึ้นเรื่อยๆจนน่าแปลก

"ก..แก"

เธอรีบเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆเพื่อหวังที่จะเจอทางออกของซอยๆนี้

"ป..ป.ป่าวไม่มีอะไร"

หญิงสาวเสียงตะกุกตะกักและสั่นเทาเล็กน้อยเนื่องจากความกลัวแต่ก็ไม่กล้าที่จะกลับไปเส้นทางเดิมเช่นเดียวกัน

"ฮัลโหลๆ"

"ได้ยินมั้ย"

เมื่อยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ ยิ่งใกล้จุดอับสัญญาณจนทำให้สายนั้นถูกตัดไปในที่สุด เมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงกังวลเป็นอย่างมาก และความกลัวก็ก่อตัวขึ้นเพราะตัวเธอนั้นไม่สามารถกลับไปทางเดิมได้แล้วด้วย หญิงสาวกำลังครุ่นคิด ก่อนที่จะมีเสียง ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่หนักขึ้นราวกับว่ากำลังเดินมาหาเธออย่างช้าๆ และใจเย็น

เมื่อเป็นแบบนั้นหญิงสาวก็รีบเดินไปข้างหน้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงนั้นได้เงียบไป

"คงคิดไปเองสินะ" เสียงหญิงสาวพึมพำเบาๆ

"งั้นหรอ"

ชายลึกลับได้ปรากฏตัวขึ้นตรงข้างหลังหญิงสาว ทำให้หญิงสาวทั้งหวาดกลัว และตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก หญิงสาวเดินถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากชายที่โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้

"แกเป็นใคร!!"

"ออกไปนะ!!"

"ใจร้ายจังนะครับ"

"ไล่กันอีกแล้ว"

"คุณผู้หญิงไม่อยากเล่นกับผมหรอคับ"

"ไม่!!"

"ฉันไม่อยากเล่นอะไรกัยแกทั้งนั้น"

"ถอยไปนะ"

หญิงสาวเริ่มวิ่งหนีชายปริศนาไปเรื่อยๆ ด้วยความหวาดกลัว เธอวิ่งไปเรื่อยด้วยความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มปริศนากลับค่อยๆเดินตามหญิงสาวด้วยความใจเย็น พร้อมฮัมเพลงระหว่างทาง ก่อนที่จะเดินเลี้ยวเข้าซอยเพื่อไปดักข้างหน้าของหญิงสาวที่วิ่งหนีเขาอยู่นั้น

"จ๊ะเอ๋"

หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว พร้อมกับไม่รอช้าที่จะวิ่งไปอีกทางหนึ่งของตรอกซอก เธอวิ่งเท่าที่เธอจะวิ่งได้แม้จะเจ็บเพียงใดแต่เธอรู้สึกว่าจะหยุดวิ่งไม่ได้เช่นเดียวกัน ชายหนุ่มมองดูพร้อมกับเริ่มวิ่งตามเช่นเดียวกัน

"เอ้า รอด้วยสิ"

จนในที่สุดชายปริศนาก็ตามหญิงสาวทัน หญิงเริ่มตัวสั่นเทา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา หญิงสาวพยายามให้ชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวของเธอ

"ฮึก..ถอยไปนะ"

ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่ก็พยายามจะไปใกล้หญิงสาวเรื่อยๆ

"อ้าว ร้องไห้ทำไม"

"เล่นเกมต้องสนุกสิ"

"ต้องยิ้มสิ!!"

ชายหนุ่มเริ่มตวาดและเสียงดังใส่หญิงสาวที่กำลังสั่นเทาตรงหน้าเขา

"ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

"ฉันขอร้อง"

รอยยิ้มของชายหนุ่มหายไปทันที เมื่อได้ฟังคำพูดของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยปาก

"หว่า ยอมแพ้ง่ายจังนะ"

"งั้นเกมสุดท้าย.."

"เกมอะไร"

หญิงสาวที่เหมือนเห็นความหวังแม้จะเพียงน้อยนิดก็ตามแต่เธอคงไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้แน่นอนเพราะนี้เป็นเพียงทางรอดเดียวของเธอแล้ว

"ลูกอมปริศนา"

"ฮึก"

หญิงสาวกลืนน้ำลายเล็กน้อย

"เลือกไปหนึ่งเม็ด"

"แล้วกินซะ"

"ถ้าโชคดีก็รอด"

"แต่ถ้าไม่ก็ตาย"

"แล้วถ้าฉันไม่เลือกละ"

"กูบอกให้เลือก!!"

หญิงจำใจที่ต้องเอื้อมมือหยิบมา1เม็ด พลางคิดไปด้วยว่าต้องทำยังไงถึงจะรอดูกับสถานการณ์เช่นนี้ดี (มันก็แค่ลูกอม)หญิงสาวคิดในใจ ก่อนที่จะหยิบหนึ่งในสองมา

"อ่า เลือกแล้วๆ"

แต่ไม่ทันได้แกะลูกอมเม็ดนั้นก็มีเสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น จนทำให้ชายปริศนาไปสนใจจุดนั้นหญิงสาวไม่รอช้าที่วิ่งหนีทันที

"อารายย"

"ไม่ต้องพู๊ด"

"ก็คนมันหิว"

หญิงสาวได้วิ่งไปหาเด็กหนุ่มที่กำลังคุยมือถืออยู่และโวยวายเสียงดังมากๆ ชายหนุ่มที่ไหวตัวทันก็ตกใจไม่แพ้กัน

"โอ้ย ไม่นะเหยื่อของผม.."

ชายปริศนาตัดพ้อเล็กน้อย

ปึก! หญิงสาวชนชายหนุ่มคนนั้นอย่างจัง จนทำให้หญิงสาวล้มลงไปที่พื้น

ฮึก หญิงสาวยังไม่เลิกที่จะกลัวคนที่เธอเพิ่งหนีออกมา

"เป็นอะไรรึเปล่าคับ"

"คุณโอเคมั้ย"

หญิงสาวส่ายหัวไปมาเพื่อปฏิเสธ

"มาครับผมช่วย"

ชายร่างเล็กดึงหญิงสาวขึ้นมาจากพื้นถนน โดยที่มีสายตาของชายหนุ่มกำลังแอบมองดูการกระทำของทั้งสองอยู่ในมุมของตรอกซอย ทันทีที่ลุกขึ้นได้หญิงสาวก็วิ่งออกไปทันที

"โอ๊ย อะไรของเค้าเนี่ย"

"เป็นแผลเลย"

เนื่องจากชายหนุ่มยังไม่ได้วางสายกับเพื่อนของตนและเสียงเข้าไมค์โทรศัพท์เต็มๆจนทำให้เพื่อนอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

"ลม!!"

"มึงเป็นอะไรรึเปล่า"

"ไม่เป็นไรๆ"

สายลมตอบกลับเพื่อนเพราะกลัวเพื่อนเป็นห่วง

"มีคนมาชนเฉยๆ"

ชายปริศนาที่แอบมองอยู่นั้นพึมพำเล็กน้อย

"สายลม"

"ออกมาซื้อขนมอีกแล้ว"

"ไม่น่ารักเอาซะเลย"

"อื้อ จะกลับแล้ว"

เนื่องจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เพื่อนบอกให้ลมกลับทันที สายลมไม่รอช้าที่จะเดินออกจากบริเวณนั้นตามที่เพื่อนบอก

(เจอแล้วนะ)

(ที่รักของผม)

ชายหนุ่มยิ้มขึ้นอย่างคลั่งไคล้ชายร่างบางที่เพิ่งเดินออกไป

ห้องสายลม

สายลมที่ถึงห้องแล้ว ก็เกินไปที่โซฟาตัวโปรดก่อนที่จะหยิบนมสตอเบอรี่ที่ตนเพิ่งออกไปซื้อมา ออกมากินทันที

"อื้มม อร่อย"

"ดูซีรีส์ต่อดีกว่า"

สายลมดูซีรีส์จนสุดท้ายก็เผลอหลับไปในที่สุด แกร๊ก เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องสายลม ชายหนุ่มได้ลอบเข้ามาให้ห้องของสายลมอย่างเงียบๆและอย่างเบาที่สุดเพราะกลัวอีกคนตื่น

ชายร่างหนาได้มองไปที่เรือนร่างที่นอนอยู่บนโซฟา ก่อนที่จะไปสะดุดตรงหัวเข่าที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ชายหนุ่มค่อยไปเคลื่อนตัวไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาเพื่อทำแผลให้ชายร่างเล็กที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ ร่างหนาค่อยบรรจงทายาไปทีละนิด เพราะกลัวที่ฝ่ายจะตื่นขึ้นมา

"อืออ เจ็บ"

ร่างเล็กละเมอออกมาอย่างที่ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มเป่าแผลอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะแปะแผลด้วยพลาสเตอร์อย่างเบามือเป็นอันเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่จะลุกขึ้น มาหอมที่หน้าผากไปหนึ่งที จุ๊บ

"ฝันดีนะครับ องค์ราชินี"

พร้อมกับเดินออกไปจากห้องพร้อมล็อกประตูให้ร่างเล็ก

TBE