LOGINShare
Chapter 2.2
publish date:
2026-10-18 22:56:58รุ่งเช้า
ออกัสตื่นนอนตามปกติทั้งสดชื่นทั้งอารมณ์ดี เขารีบอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมไปมหาวิทยาลัย วันนี้คงเป็นวันที่ดี เพราะไม่มีแม่บ้านมาส่งเสียงปลุกให้รำคาญใจเหมือนวันก่อน ๆ เขาเดินออกจากห้องนอนก็เจอเข้ากับลุงโชคคนขับรถของสิงหา
“คุณหนูครับ คุณท่านเรียกไปพบที่บ้านใหญ่ครับ”
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับลุงโชค ถ้าไม่สำคัญผมค่อยกลับมาคุยตอนเลิกเรียน กลัวจะไปเรียนสายอีก”
“เรื่องคนขับรถของคุณหนูครับ”
ลุงโชคมารอออกัสตั้งแต่เช้า เพื่อแจ้งข่าวที่สิงหาเรียกพบ จริง ๆ ก็ยังมีเวลานิดหน่อยแต่เขาก็กลัวว่าถ้าไปสาย ต้องไปแย่งหาที่จอดรถอีก
“ฝากไปบอกป๊านะครับ ผมต้องรีบไปส่งงานอาจารย์แต่เช้า ถ้ายังไงเดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมาคุยด้วย แต่อันที่จริงให้คุณพ่อจัดการไปเลยก็ได้ครับ ผมยังไงก็ได้ครับ เพราะแค่คนขับรถเอง คงไม่น่าวุ่นวายอะไร” ออกัสฝากไว้แค่นั้นแล้วรีบขึ้นรถขับออกจากบ้านไป
ด้วยความที่วันนี้รถค่อนข้างติด อาจจะไปถึงมหาวิทยาลัยสาย ไข่มุกกับวายุก็เลยนัดเจอกันที่หน้าอาคาร แล้วค่อยขึ้นไปเรียนพร้อมกัน
แต่ปัญหาคือตอนนี้ออกัสติดอยู่แยกไฟแดงมาเกือบ ๆ 30 นาทีแล้วและยังไม่มีทีท่าว่ารถจะขยับเขยื้อนเลย ไม่รู้ว่ามีอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่า เพราะปกติเขาขับผ่านเส้นนี้เกือบทุกวัน รถก็ไม่ติดขนาดนี้
ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์ออกมาจากบ้านแต่เช้ากลับต้องมาติดแหง็กกลางสี่แยก ซึ่งถ้าภายใน 20 นาทีนี้เขายังหลุดออกจากแยกนี้ไปไม่ได้ ก็คงได้ไปเรียนสายอีกแน่ ๆ
ตื้ด…ตื้ด…ตื้ด เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น
“ว่า” ออกัสตอบรับเมื่อเห็นว่าเป็นวายุโทรเข้ามา
“ไอ้กัส อยู่ไหนแล้ว กูกับไข่มุกถึงแล้วนะ กูเห็นอาจารย์เดินขึ้นอาคารไปแล้วด้วย” วายุคงเห็นว่าเขาใช้เวลาเดินทางนานกว่าปกติ
“มึงขึ้นไปก่อนเลย รถติดไม่ขยับสักที กูฝากเช็กชื่อด้วย” สุดท้ายออกัสก็เลยต้องฝากเพื่อนจัดการวิชาภาคเช้านี้ไปก่อน เพราะดูท่าทางแล้ววันนี้คงไปไม่ทันอย่างแน่นอน
“เออ เค ๆ” วายุตอบกลับก่อนจะวางสายไป
ในที่สุดรถก็เริ่มขยับ ออกัสขับรถเข้ามาในเขตมหาวิทยาลัยกำลังมองหาที่จอดรถ
“เฮ้ย!!!!” เอี๊ยดดดดดด
ออกัสหักรถหลบก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหัน เมื่อจู่ ๆ มีรถจักรยานขับมาตัดหน้ารถ ถ้าไม่ใช่เพราะระบบเบรกของรถหรูที่มีประสิทธิภาพสูง นักศึกษาคนนั้นคงจะได้กลายเป็นผีเฝ้ามหาวิทยาลัยไปแล้ว แต่โชคร้ายคงเป็นตอนที่หักหลบ ทำให้รถหรูขูดกับฟุตบาทเข้าพอดี
ส่วนเจ้าของจักรยานตอนนี้นั่งอยู่บนพื้นถนนด้านหน้ารถ ไม่รู้ว่าบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน
“ขับรถภาษาอะไร นี่มันในเขตมหาวิทยาลัยนะ จะรีบไปตายห่าที่ไหน” จากที่ตั้งใจจะลงไปคุยดี ๆ แต่ดูท่าทางเจ้าของรถจักรยานคงจะหัวเสียไม่น้อย
ตัวเขาเองก็มั่นใจว่าไม่ได้เร็วขนาดนั้น อีกอย่างเจ้าของจักรยานมาตัดหน้ารถแบบกระชั้นชิดเองด้วยซ้ำ ออกัสเปิดประตูแล้วรีบลงไปดู
“เป็นอะไรมากไหมครับ”
“แหกตาดูสิคนเจ็บเนี่ย อ้าว!! ไอ้น้องภาคอินเตอร์”
เป็นทฤษฎีโลกกลมที่เกิดขึ้นจริง เพราะตอนนี้ออกัสต้องมาเจอรุ่นพี่คนที่เตะบอลใส่เขาเมื่อวานอีกครั้ง แถมครั้งนี้ดันเป็นตัวเขาเองที่ทำให้อีกฝ่ายต้องมาเจ็บตัว
“พี่เป็นอะไรมากไหมครับ ต้องไปหาหมอไหม ผมจะได้ให้เงินไป พอดีผมมีเรียนเช้า ผมรีบ”
“เดี๋ยวนะ นี่คือวิธีแสดงความรับผิดชอบของนายงั้นเหรอ”
“ก็ถ้าไม่รับผิดชอบด้วยการจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ พี่จะให้ผมรับผิดชอบอะไรครับ”
“ก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แต่ควรมีสำนึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดแล้วขอโทษก็พอ” ออกัสยืนนิ่งตัวชาเกิดมาไม่เคยถูกใครพูดจาแบบนี้ใส่มาก่อน
พูดจบรุ่นพี่คนนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินลากเศษซากของจักรยานออกไป พร้อมกับทำกระเป๊าสตางค์หนังสีดำใบเก่าตกอยู่ที่พื้น
“เดี๋ยวก่อน พี่ พี่ครับ” ออกัสพยายามตะโกนเรียก แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เขาก้มเก็บกระเป๊าสีดำใบเก่าขึ้นมา ก่อนที่จะเปิดออกดูหลักฐานของเจ้าของ ในกระเป๊ามีเพียงบัตรประชาชน บัตรนักศึกษา ใบขับขี่ แสดงชื่อ นายวันเวฬา ดำรงธรรม
ออกัสรู้สึกคุ้นกับนามสกุลนี้อยู่ไม่น้อย แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกเลยต้องละทิ้งความสนใจไปก่อน ของสำคัญอีกหนึ่งสิ่งในกระเป๊าที่มีคือเงินสดจำนวน 300 บาท
“คนเรามันจะใช้ชีวิตด้วยเงินวันละ 300 บาทได้จริง ๆ เหรอเนี่ยเหลือเชื่อ” ออกัสบ่นพึมพำก่อนจะก้มลงมองดูด้านข้างรถปรากฏรอยถลอกนิดหน่อย ผมจึงตัดสินใจต่อสายหาผู้เป็นพ่อ เพื่อส่งคนมาจัดการเรื่องนี้
ตู๊ดดด ตู๊ดดด ตู๊ด ต่อสายไม่นานผู้เป็นพ่อก็รับสาย
“ว่าไงลูก”
“ป๊าครับ ให้คนเอารถมาเปลี่ยนให้กัสที่คณะหน่อยครับ”
“มีอะไรหรือเปล่าลูก”
“พอดีเกิดอุบัติเหตุ แต่ไม่เป็นอะไรมากป๊าไม่ต้องห่วง”
“แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร เดี๋ยวป๊าให้คนจัดการให้”
“ครับ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนครับ ยังไงให้รีบมานะครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายกัสไม่มีรถไปหาอะไรกินช่วงพัก”
“โอเคลูก”
“ขอบคุณมากครับป๊า” เป็นอันเรียบร้อย ออกัสเก็บกระเป๊าเงินของรุ่นพี่เอาไว้แล้วขับรถไปที่อาคารเรียน
“สงสัยต้องหาเวลาไปทำบุญสักหน่อย ตั้งแต่ไปจอดรถผิดที่ผิดทางก็เจอแต่เรื่องซวย ๆ”
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 10
“พี่เป็นคนขโมยล็อตเต้มาเหรอครับ” วันเดย์ถึงกับหน้าเหวอ เมื่อออกัสเอ่ยถามจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วไหนจะความบังเอิญที่เราทั้งสองเจอกันบ่อย ๆ อีก“ที่ถามคือคิดมาแล้วใช่ไหม ถ้าจะขโมยจริงจะมานั่งอยู่ตรงนี้หรือไง” วันเดย์ถามกลับมา แทนการตอบคำถามของออกัส“ก็ไม่แน่ ล็อตเต้ค่าตัวไม่ใช่ถูก ๆ”“หมาตัวนี้มันมาจากไหนไม่รู้ มันโดนหมาเจ้าถิ่นใต้ตึกไล่หนีมานอนซึมอยู่ใต้ต้นไม้ พี่สงสารเลยอุ้มมันมาตรงนี้ กลัวว่าจะถูกหมาใหญ่กัดตาย” วันเดย์พยายามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ออกัสไม่ได้สนใจฟังเท่าไร“ผมเอาใส่กระเป๊าไว้อย่างดี มันจะมาเองได้ไงถ้าพี่ไม่ได้ขโมยมา”“นี่น้องครับ!!! คราวหน้า ถ้ารู้ว่าไม่มีปัญญาดูแลก็ควรเอามันไว้ที่บ้าน ในมหาวิทยาลัยหมาเจ้าถิ่นมันเยอะ แล้วดูตัวมันก็กระเปี๊ยกเดียว โดนกัดทีก็จมเขี้ยวตายแล้ว” วันเดย์สุดจะทนจึงตะโกนใส่ออกัสที่พูดกล่าวหาเขาไม่หยุด“หมาผม!! พี่ไม่ต้องยุ่ง ไปค่ะล็อตเต้กลับบ้านเรากันดีกว่า” ออกัสตรงเข้าไปอุ้มล็อตเต้ขึ้นมา เนื้อตัวลูกสาวเต็มไปด้วยฝุ่นจนน่าสงสาร“อย่าให้ผมรู้แล้วกันว่าพี่จงใจทำอะไรหมาผม เพราะคิดจะเอาคืนเรื่องที่ร้านไอศกรีม
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 9
ออกัสเลิกสนใจในตัวคนขับรถคนใหม่ก่อนจะเรียกให้คนไปยกของของลูกสาวขึ้นรถและขับออกมา วันนี้ฟ้าฝนเป็นใจ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง รถก็ไม่ติด เขาใช้เวลาไม่นานก็ถึงมหาวิทยาลัย“กัส ทางนี้” เสียงไข่มุกเรียกออกัสดังขึ้น“รอนานไหม พอดีตื่นสายไปหน่อย” ออกัสตอบไข่มุก เมื่อเห็นว่าตอนนี้เลยเวลานัดมา 15 นาทีแล้ว“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน นี่ก็รอวายุอยู่ ว่าแต่วันนี้พาลูกสาวมาด้วยเหรอ” ไข่มุกตอบออกมาตามจริงก่อนจะหันไปสนใจลูกสาวตัวน้อยที่เขาพามาด้วย“ล็อตเต้คิดถึงพี่มุกไหมคะ” เพื่อน ๆ ของออกัสต่างพากันเอ็นดูลูกสาวของเขาด้วยกันทั้งนั้นทั้งสองนั่งรอวายุกันอยู่พักใหญ่ ๆ ทันทีที่สมาชิกครบ เราทั้งสามก็รีบพากันไปหาหนังสือที่ต้องใช้ทำรายงานทันทีแต่ออกัสดันลืมคิดไปว่าห้องสมุดมีกฎห้ามพาสัตว์เลี้ยงเข้า เขาเลยจำเป็นต้องวางกระเป๊าที่ใส่ล็อตเต้เอาไว้ข้างนอก โชคดีว่ากระเป๊าใบนี้เป็นแบบสั่งทำพิเศษมีเครื่องปรับอุณหภูมิอัตโนมัติเลยตัดความกังวลเรื่องอากาศร้อนออกไปได้เราทั้งสามใช้เวลาไม่นานก็ได้หนังสือที่จะต้องใช้ครบตามต้องการและออกจากห้องสมุด เพื่อไปหาที่สงบ ๆ นั่งทำรายงานกัน“ไอ้กัส!!!! กระเป๊าลูกมึง” เสียงวาย
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 4.2
“นี่แม่ยังทำเรื่องลานจอดรถให้น้องอีกเหรอคะ เมนึกว่าแม่จะไม่เห็นด้วย”“ก็ไม่มีอะไรที่ต้องไม่เห็นด้วยนะลูก แค่ลานจอดรถเอง น้องอยากได้แม่ก็ไม่เห็นว่ามันจะใหญ่โตอะไร”“ป๊ากับแม่ก็แบบนี้ทุกที ตามใจจนน้องเสียนิสัยไปแล้ว”“ไม่เอาสิเมษา ไม่ว่าน้องนะลูก มาช่วยแม่เตรียมกับข้าวมา วันนี้แม่จะทำกับข้าวเองเลยนะ” ออกัสเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ก็ได้ยินเสียงเมษากำลังงอแงเรื่องลานจอดรถของเขาอยู่ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะทำให้คนในบ้านไม่พอใจสักเท่าไรพี่เมษานิสัยค่อนข้างคล้ายกับผู้เป็นพ่อ คือขี้สงสาร ขี้เห็นใจ จนมีหลายครั้งที่มักจะทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน เพราะความสงสารเหล่านั้นส่วนพี่จูนพี่คนรอง รายนั้นไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไร ยิ่งช่วงนี้เพิ่งเปิดธุรกิจใหม่ก็เลยวุ่นวายอยู่แต่กับงานของตัวเอง“พี่เมเลิกบอกให้แม่เปลี่ยนใจเลยครับ ทีตอนพี่ขอให้แม่ซื้อสนามกอล์ฟกัสยังไม่ขัดพี่เลย ฉะนั้นเรื่องลานจอดรถนี้กัสขอ” ออกัสมองคนเป็นพี่ด้วยสายตาอ้อน ๆ พร้อมกับเข้าไปเกาะแขน จนเมษาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว“อ้อนเก่งไปแล้วนะตัวแสบ” เมษาว่าพร้อมกับเอามือมายีหัวออกัสจนฟู“คริคริ” ออกัสหัวเราะออกมาด้วยความจั๊กจี้เมื่อพี่เ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 4.1 กรรมติดจรวด
“ฮะ!!! อะไรนะครับ” จากออเดอร์ลูกค้าอย่างออกัสเหมือนว่าตอนนี้วันเดย์จะหันมาสนใจเขาได้สักทีไอศกรีมชุดที่ออกัสสั่งถือว่าเป็นชุดที่ราคาสูงที่สุดในร้าน ใน 1 บ็อกซ์เซตจะมีทั้งหมด 4 กระปุก ซึ่ง 2 กระปุกแรกเป็นไอศกรีมที่ต้องตักสด ๆ ตามที่ลูกค้ารีเควสต์หน้าร้าน อีก 1 กระปุกเป็นท็อปปิงที่เป็นผลไม้สดและกระปุกสุดท้ายเป็นท็อปปิงขนมตกแต่งและแยม แน่นอนว่าเป็นใครก็คงต้องตกใจด้วยทั้งนั้นที่ได้ยินออกัสสั่ง“นี่นาย!!!!” วันเดย์ชี้หน้าออกัสทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าใครสั่งออเดอร์“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” ออกัสพยายามใช้เสียงให้เบาที่สุด ยิ่งได้เห็นสีหน้าหงุดหงิดของวันเดย์เขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจ เพราะตอนนี้คนตรงหน้าไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยปากเถียงได้ด้วยซ้ำ“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ”“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก”“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน”“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่งออกัสยืนกอดอกพลางหัวเราะกับท่าทางข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 3.2
“เดี๋ยวก่อน สิริโชคอำนาจ นี่ นามสกุลมึงใช่ไหม” เสียงของวันเดย์เอ่ยรั้งออกัสไว้“จะใช่หรือไม่ใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่”“กูก็แค่ไม่แปลกใจ ว่าต้องเป็นคนประเภทไหนที่จู่ ๆ ก็มาซื้อหอพักนักศึกษาเอาไปทุบทำลานจอดรถของตัวเอง”“ก็คนรวยแบบผมนี่แหละ แค่นี้ใช่ไหม ผมขอตัว” ออกัสรีบเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะเหนื่อยที่จะต้องไปเสียเวลาต่อปากต่อคำด้วย ยิ่งได้เห็นท่าทางคำพูดคำจาที่ไม่ดีของวันเดย์ ยิ่งทำให้เขาไม่ชอบหน้ารุ่นพี่กลุ่มนั้นมากขึ้นไปอีก“กัสคิดอะไรอยู่หรือเปล่า” ไข่มุกเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าขบคิดอะไรสักอย่างของเพื่อนตน“เกลียดขี้หน้าไอ้รุ่นพี่คนเมื่อกี้ เรากำลังคิดอยู่ว่าจะเอาคืนยังไงดี”“เราว่าอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยดีกว่านะ”“มุกคิดว่าคนอย่างเราจะยอมให้ใครหรือไง ไอ้รุ่นพี่วันเดย์อะไรนั้นต้องโดนเอาคืนสักวัน คอยดูนะ” ออกัสเดินมาส่งไข่มุกขึ้นรถ ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านวันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียวเลยตั้งใจว่าจะไปเดินซื้อขนมกับของเล่นให้ล็อตเต้สักหน่อย ส่วนรถคันที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อเช้า สิงหาได้ส่งรถคันใหม่มาเปลี่ยนให้เรียบร้อย เพราะไม่อยากให้ลูกชายต้องใช้รถที
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 3.1 หนีกันไม่พ้นจริง ๆ
ออกัสภาวนาว่าอย่าให้มหาวิทยาลัยแคบไปกว่านี้เลย…แม้จะไม่อยากเจอรุ่นพี่คนนั้นมากแค่ไหน แต่สุดท้ายคงหนีไม่พ้น เพราะเขามีความจำเป็นต้องตามหาเจ้าของกระเป๊าสตางค์ให้เจอในตอนนี้หลังจากที่เข้าเรียนเสร็จ ออกัสชวนไข่มุกกับวายุมาด้วย ตอนแรกตั้งใจว่าจะมากันสามคน แต่วายุดันมีธุระต้องรีบกลับบ้านด่วน เขาเลยต้องมากับไข่มุกแทนซึ่งพอข้ามมาฝั่งของเขตนักศึกษาภาคปกติ ออกัสชักเริ่มไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ชวนเพื่อนสาวคนสวยมาด้วย เพราะทันทีที่ไข่มุกปรากฏตัว สายตาหลายคู่ก็พากันจับจ้องมาที่ทั้งสองคนโดยอัตโนมัติ แต่สาเหตุสำคัญน่าจะมาจากคนที่เดินข้าง ๆ เขาเสียมากกว่า ไข่มุกเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งแถมมีตำแหน่งดาวคณะคอยการันตีอีกต่างหากจริง ๆ ไข่มุกควรเป็นดาวของหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เพราะเธอเกิดอุบัติเหตุเลยทำให้ประกวดไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความน่าสนใจของเธอลงเลย เธอเป็นผู้หญิงผิวขาวลูกเสี้ยว ไทย จีนและเยอรมัน ใบหน้าสวยคมได้จากไทยผสมเยอรมัน ผิวขาวเนียนแบบคนเชื้อสายจีนแท้ เส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติยาวสลวย เพราะได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี บวกกับความสูง 170 เซนติเมตรของเธอยิ่งน่าดึงดูดมากขึ
You May Also Like
ผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.6K viewsHappy Ghost Day คุณผีที่รัก
Jemust1.7K viewsโซนปราบคนเถื่อน
ชีริน2.8K viewsบินไปด้วยรัก(Fly with Love)
กัลปังหา1.1K viewsแกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI]
ณ ธารา517 viewsเพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]
Luffy.g1.5K viewsอัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้
สกุลอรวย211 viewsMaid เมดจำเป็น
Storytellers3.7K views
