ฟาดรักนายน้อยตระกูลเฟิง

แสงแดดยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) แผดจ้าลงบนถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นฉิน ทว่าความร้อนแรงของดวงอาทิตย์กลับไม่อาจเทียบเท่ากับเสียงฝีเท้าขบวนม้าที่หวดตะบึงเข้ามาด้วยความเร็วสูง จนชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อของต้องแตกตื่นพากันหลบวูบเข้าข้างทาง“หลบไป! ใครขวางทางม้าข้า ข้าจะสั่งโบยให้หลังขาด!”เสียงใสทว่าทรงอำนาจตะโกนลั่น พร้อมกับร่างในชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นท่ามกลางฝุ่นคละคลุ้ง ผู้ที่ควบม้าอยู่หัวขบวนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เขาคือ เฟิงหลิงฉี คุณชายน้อยแห่งจวนเฟิงโหว บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจตัวน้อยแห่งเมืองหลวงใบหน้าของเขานั้นงดงามราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ ผิวพรรณขาวละเอียดราวก้อนหิมะที่ตัดกับชุดสีแดงเข้ม ดวงตากลมโตหางตาเชิดขึ้นอย่างถือดีนั้นวาววับไปด้วยความสนุกสนานบนความเดือดร้อนของผู้อื่น ในมือเล็กขาวบางนั้นสะบัดแส้หนังเส้นคมกริบ กรีดอากาศจนเกิดเสียง ขวับ!“คุณชาย! เบาแรงหน่อยขอรับ เดี๋ยวท่านโหวจะตำหนิเอาได้!” เสี่ยวฟู่เจ้าทาสทึ่มร่างกำยำที่วิ่งตามหลังมาตะโกนบอกด้วยสีหน้าซีดเผือด“ท่านพ่อไม่อยู่บ้าน ใครจะกล้าตำหนิข้าได้!” หลิงฉีหัวเราะร่า รอยยิ้มนั้นสวยงามดั่งบุปผาแย้มบาน แต่กา

จวนเฟิงโหวตั้งอยู่ทิศตะวันออกของเมืองหลวง พื้นที่กว้างขวางกินอาณาเขตนับร้อยไร่ กำแพงสูงตระหง่านและประตูสีแดงชาดบ่งบอกถึงอำนาจที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ ทว่าภายใต้ความสง่างามนั้น บรรดาบ่าวไพร่ต่างรู้ดีว่าการทำงานที่นี่เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนกองไฟ โดยมีเฟิงหลิงฉี เป็นต้นเพลิงเหตุผลหลักที่ทำให้หลิงฉีกลายเป็นเด็กเสียคน ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือฮูหยินผู้เฒ่าเฟิง ย่าแท้ๆ ของเขานั่นเอง ท่านย่ารักหลานชายคนนี้ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ เพราะหลิงฉีคือทายาทสายตรงเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ หลังจากที่พี่ชายของเขาเสียชีวิตในสนามรบเมื่อหลายปีก่อน..หลานข้าอยากได้ดาว ก็ต้องได้ดาว ใครกล้าทำให้หลานข้าขุ่นเคือง ใจร้ายกับคนแก่คนนี้เกินไปแล้ว! ..และนี่คือประโยคไม้ตายที่ทำให้ไม่มีใครในจวนกล้าหักหาญน้ำใจนายน้อย แม้แต่ท่านโหวผู้เป็นบิดาเองยามบ่าย ณ ลานหน้าเรือนรับรอง หลิงฉีนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้สลักลายมังกร ในมือมีแส้หนังเส้นเดิมที่เพิ่งแห้งจากน้ำในตลาด ใบหน้าสวยล้ำเลิศบัดนี้บึ้งตึงด้วยโทสะที่ยังค้างคาจากเรื่องของอวี้หาญ"พวกเจ้านี่มันโง่เง่านัก! แค่จับไอ้คนชั้นต่ำคนเดียวยังไม่ได้!" หลิงฉีตวาดใส่บ่าวชายสามคนที่คุก

ห่างไกลออกไปทางทิศเหนือที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี ณ ที่ยอดเขาเทียนซาน เป็นที่ตั้งของสำนักวิถีวารีสงบ คฤหาสน์หลังมหึมาที่สร้างขึ้นจากหินหยกขาวสลักเสลาอย่างประณีต ที่นี่คือบ้านของตระกูลอวี้ ตระกูลที่ไม่เคยข้องแวะกับทางโลกหากไม่จำเป็น ทว่ากลับทรงอิทธิพลจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจภายในห้องโถงหลักที่อากาศเย็นเยือกจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว ชายสูงวัยผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนแท่นไม้จันทน์ดำ เขาคือ อวี้เทียนหรง ผู้นำตระกูลอวี้คนปัจจุบันและเป็นบิดาของอวี้หาญ ใบหน้าของเขาราวกับหินแกะสลักที่ไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบดุจพญาอินทรี“หาญเอ๋อร์เดินทางไปถึงแคว้นฉินแล้วหรือ?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของอวี้เทียนหรงเอ่ยขึ้น“เรียนท่านเจ้าบ้าน คุณชายใหญ่ถึงเมืองหลวงแคว้นฉินมาได้สามวันแล้วเจ้าค่ะ และได้เริ่มทักทายนายน้อยตระกูลเฟิงไปบ้างแล้วตามรายงาน”ผู้ที่ตอบคือ อวี้หานเยี่ยน น้องสาวแท้ๆ ของอวี้หาญ นางเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามทว่าแฝงไปด้วยความแสบสันและเจ้าเล่ห์ ในมือของนางถือพัดขนนกยูงที่ขยับไปมาอย่างเป็นจังหวะ นางคือผู้ที่กุมเครือข่ายข่าวกรองของตระกูลอวี้ และเป็นคนเดียวที่กล้าหยอกล้อพี่ชายผู้เคร่งครัดอย่างอ

ณ ยอดเขาโชติช่วง ที่ตั้งของสำนักเทวะอัคคีผลาญ เปลวเพลิงในกระถางสำริดขนาดมหึมาโชติช่วงอยู่ตลอดทั้งวันคืน ราวกับจะประกาศศักดาความยิ่งใหญ่ของวิชาปราณเพลิงให้โลกรู้ ทว่าในห้องโถงกลาง เจ้าสำนักกงลั่วหมิง กลับกำลังขว้างจอกสุราลงบนพื้นจนแตกกระจาย"อีกแล้วหรือ.. ผลการประลองคัดเลือกสิบยอดฝีมือฝ่ายธรรมะ สำนักเทวะอัคคีผลาญของข้ายังคงเป็นรองสำนักวิถีวารีสงบอยู่อีกก้าวหนึ่งเสมอ!"เสียงตวาดนั้นเต็มไปด้วยโทสะ กงลั่วหมิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเพียรฝึกฝนวิชาเพลิงกัลป์ผลาญฟ้าจนถึงขั้นสูงสุด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอวี้หาญ เจ้าสำนักวิถีวารีสงบ ความร้อนแรงของเขากลับถูกสยบด้วยความเย็นเยียบที่นุ่มนวลแต่แข็งแกร่ง ราวกับกองไฟที่ถูกมหาสมุทรโถมทับ"ท่านเจ้าสำนัก โปรดระงับโทสะด้วย" มู่เฉิน กุนซือหนุ่มในชุดบัณฑิตสีเทาเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "ความแข็งกร้าวไม่อาจชนะความอ่อนโยนด้วยกำลังเพียงอย่างเดียวได้ ท่านก็ทราบดีว่าตราบใดที่อวี้หาญยังนั่งตำแหน่งนั้นอยู่ ยอดเขาแห่งความสงบนั่นจะยังคงขวางทางเดินของท่านเสมอ""เจ้าจะให้ข้านั่งรอให้มันแก่ตายไปเองหรือไง!" กงลั่วหมิงหันมาถลึงตาใส่มู่เฉินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มท

เฟิงหลิงฉีมาถึงลำธารตามที่คาดไว้ สายหมอกยามเช้ายังลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำ เงาไม้ทอดยาวราวภาพวาด ทว่าคนที่ยืนรออยู่ริมสระกลับไม่ใช่อาจารย์อวี้หาญ หากเป็นศิษย์พี่ใหญ่เฉินคุนผู้มีสีหน้านิ่งขรึมราวศิลานั้นต่างหาก“บทเรียนขั้นสามของเจ้า เริ่มได้แล้ว” เฉินคุนเอ่ยเสียงเรียบ พลางชี้ไปยังถังไม้สองใบที่วางอยู่ริมตลิ่ง “ตักน้ำจากลำธารนี้ไปเติมตุ่มอาบน้ำที่เรือนพักหลังเขาให้เต็ม ก่อนตะวันขึ้นตรงหัว”หลิงฉีชะงัก “ศิษย์พี่…ไยจึงเป็นท่าน?”คิ้วเข้มของเฉินคุนขยับเล็กน้อย “หากมิใช่ข้า เจ้าหวังให้เป็นผู้ใด?”“ผู้ที่ฝึกฝนข้าย่อมต้องเป็นอาจารย์อวี้หาญสิ” หลิงฉีโพล่งอย่างลืมตัว ก่อนจะชี้ไปยังทางคดเคี้ยวที่ไต่ขึ้นเขา “อีกอย่าง กระท่อมนั่นอยู่ไกลนัก ทั้งทางยังชันปานนั้น!”เฉินคุนทอดสายตามองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน “อาจารย์มีเรื่องเร่งด่วน ลงจากเขาไปตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้ข้ารับหน้าที่แทน และสิ่งใดที่ข้าสั่ง เจ้าย่อมต้องทำ หากยังมัวอิดออด ข้าจะเพิ่มเป็นสี่ถัง”คำขู่นั้นทำให้หลิงฉีได้แต่กัดฟันกรอด มือกำขอบถังไม้แน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน ในใจเดือดพล่านราวหม้อเดือดปุดปุดเจ้าปีศาจไร้ใจ…ตัวไม่อยู่ยังฝากคนมาทรมานข้าอีก!เข