ยั่วเพื่อนร่วมห้อง

บทที่ 1

ห้องล็อกเกอร์มีกลิ่นเหงื่อ เจลเย็น และอะดรีนาลีน Liam Lannister นั่งอยู่บนม้านั่ง ผูกรองเท้าสเก็ตด้วยการดึงที่คมและแม่นยำ คางกระตุกแน่นเมื่อเขาฟังเสียงเชียร์ของฝูงชนที่ดังผ่านอุโมงค์

Frostbite Wolves พบกับ Shadow Reapers ความเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในลีกฤดูกาลนี้ และแน่นอนว่าคนคนนั้นอยู่ฝั่งตรงข้าม

“Thorne คุยโวอีกแล้วในสื่อ” Marcus ปีกขวาของเขาพูดพร้อมยิ้ม “บอกว่าเรานุ่มนิ่ม บอกว่าเขาจะทำให้กัปตันเป็นของเขาคืนนี้”

มีคนสองสามคนหัวเราะ ปากของ Liam กระตุกเป็นรอยยิ้ม แต่ไม่ได้มีความสนุกอยู่ในนั้น

“ให้มันพูดไป” Liam พึมพำ ลุกขึ้นยืดไหล่ ด้วยความสูง 6 ฟุต 3 นิ้ว และน้ำหนักสองร้อยสิบห้าปอนด์ของกล้ามเนื้อฮอกกี้แท้ เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระของ Raphael Thorne

“เขาเล่นเสียงดังเพราะเขารู้ว่าเขาไม่มีทางชนะเงียบๆ” หนึ่งในรุ่นใหม่หัวเราะคิกคัก “ไอ้ผู้ชายคนนั้นก็เหมือนคนรักเพศเดียวกันชัดๆ หน้าตาหล่อขนาดนั้นแล้วยังชอบยั่วอีก ใครมันคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ?”  

เสียงหัวเราะของเลียมดังสั้นและแหลม “ไม่สำคัญหรอกว่าเขาเป็นอะไร คืนนี้เราจะปิดปากเขาบนสกอร์บอร์ดเอง”  

เขาไม่ชอบวิธีที่บางคนพูดจาแบบนั้น ไม่ใช่เพราะเขาสนใจเรื่องของคนอื่น แต่เพราะมันรู้สึก… อ่อนแอ. เป็นผู้หญิง ผู้ชายจริงเคลียร์ทุกอย่างด้วยหมัดและประตู ไม่ใช่มัวแต่บ่นเรื่องความรู้สึก และราเฟล ธอร์น? เขาเป็นสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจที่แย่ที่สุด ทั้งความเก่ง ทั้งปาก ชอบจะมาเล่นเอาอารมณ์เขา  

เลียมเกลียดเขา  

ทีมมุ่งหน้าออกไปที่อุโมงค์ เสียงเชียร์ของแฟนบ้านดังกระแทกพวกเขาเหมือนกำแพงเมื่อพวกเขาก้าวออกไปบนลานน้ำแข็ง สนามของวูล์ฟคืนนี้เต็มไปด้วยพลัง มีแฟนๆ 15,000 คนตะโกนเรียกหาความดุเดือด

เลียมสเก็ตออกไปวอร์มอัพ ถือไม้ฮอกกี้ในมือ สายตาสแกนไปยังปลายอีกด้านของลานน้ำแข็ง และนั่นไง เขาอยู่ตรงนั้น

ราฟาเอล ธอร์น

แม้จะอยู่ไกลเพียงฝั่งน้ำแข็งชายสารเลวนี้ก็โดดเด่น สูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมสีเข้มมองเห็นใต้หมวกกันน็อก เคลื่อนไหวด้วยความมั่นใจแบบนักล่าที่ทำให้เลียมกัดฟันแน่น ราฟาเอลจับตาเขาแทบจะทันทีและยิ้มเยาะอย่างช้าๆ และตั้งใจ

เกมเริ่มแล้ว ไอ้สารเลว

นกหวีดดังขึ้น เกมเริ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ราฟาเอลเข้ามาปะทะกับเขาตั้งแต่ครั้งแรก

พวกเขาชนกันตามแผงข้างลานในระหว่างการแย่งพัค ร่างของราฟาเอลชนเข้ากับเขาอย่างแรงและไม่ยอมถอย หายใจร้อนๆ ชิดข้างหมวกของเลียม

“คืนนี้ดูดีนะ แลนนิสเตอร์” ราฟาเอลพร่ำพึมพำ เสียงต่ำและเยาะขณะที่ทั้งสองต่อสู้ “ก้นนั้นยิ่งดูดีขึ้นเมื่อเธอก้มตัวไล่ตามเศษของฉัน”

เลียมผลักเขาออกด้วยคำราม “ไปตายซะเถอะ ธอร์น”

ราพาเอลแค่หัวเราะ เสียงเย้ยหยันและไม่ยี่หระขณะเล่นสเก็ตออกไป แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ทุกจังหวะปะทะ ทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ในระยะหกฟุตจากกัน ราพาเอลยังคงพูดหยาบๆ อย่างต่อเนื่อง 

“แกจะโค้งแบบนั้นให้ฉันอยู่เรื่อยเลยใช่ไหม หนุ่มหล่อ?” เขายั่วยุหลังจากพั่นเลียมไปแนบกับกระจก มือของเขาอยู่บนสะโพกของเลียมเกินไปหนึ่งวินาที “ฉันอาจจะชินกับวิวนี้ก็ได้นะ” 

เลียมเดือดดาล เขาผลักศอกกลับแรงกว่าที่ควรจะเป็น จนโดนลงโทษ แต่ก็คุ้มค่าที่ได้ยินเสียงครางเจ็บของราพาเอล เขารู้ว่าราพาเอล ธอร์นทำแบบนี้แค่เพื่อกวนประสาทเขา และมันได้ผลจริงๆ

ในช่วงเวลาที่สอง ลียามเล่นเหมือนคนมีวิญญาณครอบงำ ทุกคำหยามชั้นเต็มไปด้วยพลังให้เขา เมื่อราฟาเอลกระซิบว่า “ระวังนะกัปตัน เล่นแบบนั้นต่อไป ฉันอาจทำให้คุณต้องสัมผัสอะไรบางอย่างที่คุณชอบตอนแพ้ก็ได้” ลียามตอบกลับด้วยการวางผ่านบอลข้ามน้ำแข็งอย่างสวยงามซึ่งนำไปสู่ประตู  

ผู้ชมระเบิดความตื่นเต้น  

แต่ราฟาเอลไม่ได้หยุด ถ้าอะไร เขากลับกล้าหาญมากขึ้น  

ในช่วงเปลี่ยนตัวใกล้ม้านั่ง ราฟาเอลเลื่อนสเก็ตช้าๆ เสียงดังพอให้ลียามได้ยินว่า: “คุณฮึกเหิมเวลาที่คุณโกรธ อะไรนี่ร้อนเหลือเกิน ลานิสเตอร์ ทำให้ฉันสงสัยว่าปากนั้นจะทำอะไรได้อีก”  

ลียามเกือบปล่อยถุงมือของเขาตรงนั้น หน้าของเขาแดงด้วยความโกรธ ความกล้าหาญที่บ้าคลั่ง ความไม่เคารพอย่างสิ้นเชิง เขาอยากกระแทกหน้าหล่อราฟาเอลลงบนพื้นน้ำแข็ง  

แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น เขานำมันมามุ่งมั่นในเกม ในช่วงเวลาที่สาม คะแนนเสมอกันที่ 2-2 และความตึงเครียดในฝูงชนสามารถรับรู้ได้

เลียมชนะการเผชิญหน้าชัดเจน พุ่งผ่านโซนกลาง และส่งผ่านให้มาร์คัสที่ยิงเข้าไปตรงชั้นบนในเวลาเหลือสามสิบวินาที นาฬิกาสัญญาณดังขึ้น วูล์ฟชนะ 3-2

เลียมยกแขนขึ้นขณะที่เพื่อนร่วมทีมพุ่งเข้าหาเขา ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แฟนบอลในบ้านกำลังเชียร์ชื่อเขา เขาส่งรอยยิ้มอย่างชั่วร้ายไปยังม้านั่งของรีปเปอร์ส ราฟาเอลมองเขาอยู่แล้ว แม้จะแพ้ ปีศาจนั่นก็ยังยิ้มอยู่ เขาแล่นผ่านไปยังเส้นจับมือ น้ำเสียงต่ำและเป็นส่วนตัว “สนุกกับคืนนี้นะ หนุ่มหล่อ ครั้งหน้าคุณจะไม่มีโชคขนาดนี้หรอก”

เลียมกำหมัดในถุงมือของเขา “จะไม่มีครั้งหน้าให้คุณเดินจากไปพร้อมฟันของคุณหรอก ธอร์น” เสียงหัวเราะของราฟาเอลตามเขาไปจนถึงห้องล็อกเกอร์

งานเฉลิมฉลองนั้นวุ่นวายมาก ขวดน้ำถูกสาดดัน เพลงกระหึ่ม ผู้ชายหลายคนใส่เพียงครึ่งชุด ตบหลังกันและตะโกนถึงชัยชนะ ลิแอมนั่งอยู่บนม้านั่ง ยังคงล่องลอยไปกับความตื่นเต้น เหงื่อหยดลงหลังของเขา เมื่อโค้ชมุดหัวเข้ามา

“แลนนิสเตอร์ เข้าออฟฟิศฉัน ตอนนี้”

บางอย่างในน้ำเสียงของโค้มทำให้รอยยิ้มบนหน้าของลิแอมหายไป

เขาตามไป ผ้าขนหนูแขวนอยู่รอบคอ ยังใส่อุปกรณ์ครึ่งตัว โค้ปิดประตูด้านหลังพวกเขา

“ชนะใหญ่คืนนี้เลยนะ กัปตัน” โค้ชเริ่มพูด แต่ไม่มีรอยยิ้มฉลองที่มีความสุขตามปกติ

“ขอบคุณ” ลิแอมห muttered พร้อมกับรู้สึกวิตกกับการสนทนาที่กำลังจะมาถึง

โค้ชเอามือถูกรอบกราม ดูไม่สบายใจ “มีข่าวจากฝ่ายบริหาร การเทรดเกิดขึ้นประมาณยี่สิบนาทีที่ผ่านมา”

ท้องของลิแอมหดตัว “เราได้ใครมา?”

โค้ชถอนหายใจ “ราเฟล ธอร์น”

คำพูดนั้นเหมือนถูกตีเข้าที่หน้าอก

“ไม่” เหลียมพูดทันที “ไม่เอาเด็ดขาด บอกพวกเขาให้ยกเลิกดีลนั้นไป”

“ทำไม่ได้ มันเสร็จไปแล้ว เขาเป็นตัวเปลี่ยนเกมนะ Lannister เราต้องใช้ความเร็วและวิสัยทัศน์ของเขาถ้าเราจะทำการแข่งขันจริงจังปีนี้”

มือของเหลียมกำหมัดแน่นข้างลำตัว “เขาเป็นมะเร็งชัดๆ พวกนั้นพยายามจะเข้ามาอยู่ในหัวฉันสองฤดูกาลแล้ว เขา...”

“เขาอยู่ทีมเราแล้วนะ” โค้ชพูดเรียบๆ “และยังมีอีก เรื่องที่พักกลางฤดูกาลค่อนข้างตึง ห้องอื่นทั้งหมดต้องแชร์กัน ห้องเดี่ยวเดียวที่เหลือคืองของนาย”

เหลียมจ้องเขา พิศวงผสมกับความโกรธ

“นายบอกฉันว่าฉันต้องแชร์ห้องกับไอ้คนเลวคนนั้นเหรอ?”

โค้ชมองด้วยสายตาเห็นใจซึ่งไม่ช่วยอะไรเลย “แค่จนกว่าพวกเราจะแก้ปัญหาอะไรบางอย่างได้ อาจแค่เดือนหนึ่งหรือสองเดือน ถือว่าเป็นการสร้างความสัมพันธ์ของทีมก็แล้วกัน”

เหลียมหัวเราะ แต่ไม่มีความขำขันในนั้น เสียงดิบและเต็มไปด้วยความโกรธ

การสร้างความสัมพันธ์ของทีม กับ Raphael แห่ง Thorne น่ะเหรอ

ผู้ชายที่ใช้เวลาตลอดเกมกระซิบเรื่องสกปรกใส่หูเขา ผู้ชายที่เรียกเขาว่า “หนุ่มหล่อ” ราวกับว่ามันคือคำด่าทอ ผู้ชายที่ทำให้ผิวของไลแอ่มรู้สึกคลื่นไส้ด้วยความรังเกียจและสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า  

เขาจะต้องแชร์ห้องของเขา—พื้นที่ส่วนตัวของกัปตัน—กับคนที่เขาเกลียดที่สุดในลีกฮอกกี้ทั้งหมด  

ไลแอ่มเอามือสางผมที่เปียกชื้น กรามกัดแน่นจนเจ็บ  

นี่กำลังจะเป็นฝันร้าย  

ราฟาเอล ธอร์น ไม่มีอะไรนอกจากปัญหา และตอนนี้เขากำลังย้ายเข้ามา