2

Genesis University 🏫

บอดี้การ์ดส่วนตัวของลูเซียโน่ซึ่งในตอนนี้มารับหน้าที่คอยดูแลนายน้อยของตระกูลริซโซโต้ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีในประเทศไทย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเลี้ยวรถเข้าไปในมหาวิทยาลัย อาร์เดลสั่งให้เจฟไปจอดฝั่งตรงข้ามของมหาวิทยาลัยเจเนซิส

“เจฟไปจอดตรงนั้นก็พอ”

“อ้าว.. นายน้อยไม่ให้ผมเข้าไปส่งด้านในเหรอครับ”

“ไม่ต้อง พวกนายสองคนรอข้างนอก”

อาร์เดลอยากเดินเข้าไปสำรวจมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองคนเดียวเงียบ ๆ และไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของนักศึกษาที่อยู่ข้างในด้วย ที่เขาต้องคอยมีบอดี้การ์ดเดินตามไปทุกที่

“เสร็จแล้วจะออกมา”

“รับทราบครับ”

ก่อนลงจากรถอาร์เดลเลือกหยิบหมวกแก๊ปกับแว่นตาYSLมาสวมใส่เพื่อปิดบังใบหน้า หยิบแจ็คเก็ตหนังสีดำมาสวมทับเสื้อยืดสีขาว ขณะที่เขากำลังจะเดินข้ามทางม้าลาย ก็มีนักศึกษาสาวตัวเล็กวิ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็วดูเธอรีบร้อนมาก

ระหว่างเดินอาร์เดลมองตามคนตัวเล็กที่วิ่งตรงไปหาชายกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังยืนล้อมเด็กนักเรียนผู้หญิง และเมื่ออาร์เดลเดินเข้าไปใกล้ก็ทำให้ได้ยินบทสนทนา ฟังยังไงก็เหมือนว่ากลุ่มนักศึกษาชายกำลังใช้คำพูดลวนลามคนตัวเล็กทั้งสองอยู่เลย

“ก็แค่อยากชวนน้องไปกินไอติม..แท่งโปรดของพวกเรา หึ หมายถึงรสชาติที่พวกฉันชอบน่ะ”

“ไอ้พวกทุเรศ!”

“ปากดีจังนะ”

อาร์เดลที่ข้ามถนนมาถึงเดินไปหยุดยืนพิงกำแพงมหาวิทยาลัย ห่างจากพวกเขาประมาณสองเมตรเพื่อเฝ้าดูสถานการณ์ ถ้าหากบานปลายเขาจะได้เข้าไปช่วย ทั้งที่ตัวเขาเกลียดความวุ่นวายที่สุด แต่ก็ทำใจปล่อยเหตุการณ์ตรงหน้าไปไม่ได้

‘ให้ตายเถอะ’

‘ถ้าปล่อยผ่านไปเฉย ๆ เราคงเป็นผู้ชายที่เหี้ยมาก’

ส่วนทางด้านใยไหมที่วิ่งข้ามจากถนนอีกฝั่งวิ่งตรงมายืนขวางแก๊งอันธพาลที่กำลังใช้คำพูดแทะลมน้องนักเรียนหญิงตัวเล็กจ้ำม่ำที่น่าจะมางาน Open house At Genesis University

ซึ่งในปีนี้เปิดให้เข้ามาชมมหาวิทยาลัยเร็วขึ้นก่อนเปิดเรียนในปีการศึกษาใหม่ ทั้งที่พึ่งจะประกาศรายชื่อนักศึกษาปีหนึ่งไปสามเดือนที่แล้วนี้เอง ในงานวันนี้ก็จะมีตัวแทนแต่ละคณะมาจัดบูทให้ความรู้แนะนำให้น้องนักเรียนมีแรงบันดาลใจอยากมาสอบเข้าคณะที่ใฝ่ฝัน

“นี่! พวกนายคิดจะทำอะไรน้อง!!”

“ก็แค่อยากชวนน้องไปกินไอติม..แท่งโปรดของพวกเรา หึ หมายถึงรสชาติที่พวกฉันชอบน่ะ”

“พวกเราก็แค่อยากชวนน้องไปกินไอติม..แท่ง”

“ไอ้ทุเรศ!” ใยไหมตะเบ็งเสียงด่ากราดลั่นหน้ามหาวิทยาลัย

“พี่สาวช่วยหนูด้วยค่ะ” แคลร์นักเรียนโรงเรียนเจเนซิสสาธิตที่กำลังศึกอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ยืนจับเสื้อนักศึกษาสาวใจดีที่เข้ามาช่วย

“ไม่ต้องกลัวนะพี่จะช่วยเอง เดี๋ยวพาไปแจ้งตำรวจด้วย”

“ปากดีจังนะเธอ”

“เย็นไว้ภัทร” หนึ่งในนั้นเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ แต่เพื่อนของเขาก็ยื่นมือมากันไว้

“ไม่เห็นเหรอว่าน้องกำลังกลัว” ใยไหมดันน้องนักเรียนส่วนสูงพอ ๆ กับเธอแต่จ้ำม่ำกว่าไปยืนด้านหลัง

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ ไปไกล ๆ” ดิมยกมือโบกให้ใยไหมออกไปจากเรื่องนี้ เพราะยังไงวันนี้พวกเขาก็จะจีบน้องนักเรียนให้ได้

“หรือว่าอยากมาร่วมวงด้วย หน้าตาก็น่ารักดีนะเด็กปีหนึ่งใช่ปะ” ปีเตอร์ยื่นมือไปบีบคาง ใยไหมรีบสะบัดหน้าหนี

“อุบาทว์ หน้าตาก็แย่สันดานพวกแกยังต่ำอีก”

“เอ้า! อยากโดนตบปากเหรอคนสวย” ภัทรอยากตบสั่งสอนความปากดีของใยไหม

“กล้าก็ลองสิไอ้พวกหน้าตัวเมียรังแกผู้หญิง ไม่พอพวกแกยังมาพูดจาลวนลามเด็กต่ำกว่าสิบแปด”

“แม่คงภูมิใจมากสิคลอดหมาอย่างพวกแกออกมา”

“ฉันทนฟังความปากดีของเธอมานานมากพอแล้ว!”

ใยไหมหลับตาปี๋เตรียมรับแรงตบจากภัทรชายอันธพาล โดยที่เธอยังยืนบังคับน้องนักเรียนเอาไว้ไม่หนี เธอรู้ดีว่าน้อยคนที่จะเข้ามาช่วยเพราะพวกเขาเป็นลูกหลานไฮโซ ต่างจากเธอที่ไม่มีใครหนุนหลังแต่ก็พร้อมจะปกป้องผู้หญิงด้วยกัน

หมับ!

“ใครวะ!” แต่เมื่ออันธพาลหันไปมองถึงกับอึ้งในความสูงและร่างกายล่ำสันของชายแปลกหน้าคนนั้นบีบแขนเขาแทบแหลก

ใยไหมมองแผ่นหลังกว้างที่มายืนขวางปกป้องเธอจากการถูกตบ จากตอนแรกหัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความกลัว แต่ตอนนี้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

“ไม่เห็นเหรอว่าพวกเธอรังเกียจไม่อยากคุยด้วย”

“อย่าทำตัวเหมือนเป็นพวกเศษสวะที่ไร้การศึกษา”

“ต่อให้จะไม่ใช่สุภาพบุรุษแต่ถึงขั้นจะทำร้ายผู้หญิง”

“เปรียบเทียบกับสัตว์ก็สงสารสัตว์” อาร์เดลเพียงใช้น้ำเสียงเย็นยะเยือกด่านิ่ง ๆ แต่แทงลึกถึงหัวใจพวกเขา

“ไอ้เหี้ย! แล้วมึงเสือกอะ..”

ผั๊วะ! ตุบ!

อาร์เดลปล่อยกำปั้นตรงเข้าใส่ที่หน้าจนชายหนุ่มคนนั้นล้มหงายหลังสลบลงไปนอนกองอยู่กับพื้น เพื่อนในแก๊งรีบหามตัววิ่งหนีไปทางอื่น เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางสู้อาร์เดลได้เลย ขนาดแค่หมัดเดียวเพื่อนเขายังไปนอนเฝ้าพระอินทร์

“ไม่เป็นอะไรกันแล้วนะ”

“ตัวแค่นี้..เก่งมากเลย”

อาร์เดลยกมือมาลูบหัวใยไหมเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูถึงจะตัวเล็กแต่ความกล้าหาญของเธอนั้นยิ่งใหญ่กว้างผู้ชายบางคน พูดจบเขาก็เดินจากไป

“ขอบคุณนะคะ.. เจ้าชายหมวกแก๊ป”

ใยไหมมองตามชายหนุ่มที่มีแผ่นหลังกว้างเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย เขาเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยเธอเหมือนในนิทาน เพียงแค่เปลี่ยนจากม้าเป็นหมวกแก๊ปกับแว่นตาดำสุดหรู

“เสียดายจังที่ไม่ได้เห็นหน้า..”

“จะได้เจอเขาอีกหรือเปล่านะ..”

กรี๊ด ได้เจอกันแล้วว แต่ยัยน้องอดเห็นหน้าหล่อ ๆ ของพี่อาร์เดล ส่วนตาพี่ก็เอ็นดูน้องตั้งแต่แรกเห็นเลยน้าา

คอมเมนต์ กดหัวใจ กดติดตาม

ไม่พลาดตอนใหม่