1

สนามบินSW🛬

อาร์เดลใช้เวลาเดินทางมาจากเยอรมนีถึงสนามบิน sw ของประเทศไทยไปราว ๆ เกือบ 15 ชั่วโมง เป็นการตัดสินใจมาเรียนแลกเปลี่ยน 1 ปี เพราะต้องการอยากเปลี่ยนบรรยากาศ เขาเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวันเดิม ๆ ในเยอรมนี ประกอบกับที่เขามีญาติอยู่ประเทศไทยทำให้เรื่องเอกสาร ที่พัก สถานศึกษาลดภาระความยุ่งยากไปได้เยอะ

“ว่าไงไอ้น้องชาย หล่อขึ้นเยอะเลยว่ะ”

ลูเซียโน่อ้าแขนเตรียมกอดอาร์เดลลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกัน ถึงอาร์เดลจะมีอายุห่างกับเขาถึงเจ็ดปี แน่นอนว่าเขารู้นิสัยของน้องชายดีว่าไม่มีทางที่จะยอมให้เขากอดง่าย ๆ

“สบายดีใช่ไหม” อาร์เดลเดินหลบออกมายืนด้านข้างไม่ยอมให้ลูเซียโน่กอด หันหน้าเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชาย

“ก็ยุ่งดี แต่คิดถูกแล้วนะที่มึงมาพักผ่อนที่ไทย”

หมับ!

ลูเซียโน่ถอนหายใจเบา ๆ เปลี่ยนเอามือมาพาดบ่ากอดคอลูกพี่ลูกน้อง ชวนคุยเรื่องมาเรียนแลกเปลี่ยนกับพักผ่อนไปในตัว

“มีอะไรสนุก ๆ ให้มึงทำเยอะเลยล่ะน้องชาย”

“แค่ไม่ต้องเจอเรื่องวุ่นวายก็พอ” อาร์เดลเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“หึ”

“ต้องมาดูกันว่ามึงจะเผลอเอาตัวเองไปอยู่ในความวุ่นวายนั้นหรือเปล่า” ลูเซียโน่มั่นใจว่าการมาไทยหนึ่งปีของอาร์เดลต้องเปลี่ยนชีวิตลูกพี่ลูกน้องเขาอย่างแน่นอน

“.. แล้วจะอยู่กับผมทั้งวันเลย?” อาร์เดลเปลี่ยนเรื่องคุย

“ไม่ แล้วก็กูคงไปส่งมึงไม่ได้ด้วย”

ถึงมาเฟียหนุ่มจะไม่ค่อยมีเวลาแต่เขาก็ไม่ลืมจะแบ่งเวลาอันน้อยนิดของตัวเองมาเจอลูกพี่พี่น้องที่เขารักมากอีกคน

“อ่อไม่เป็นไร พี่ไปทำงานเถอะครับ”

อาร์เดลกำลังจะเดินไปลากกระเป๋าเพื่อออกจากสนามบิน แต่ต้องหยุดการกระทำนั้นลงหลังได้ยินประโยคต่อมาของลูเซียโน่

“แต่กูจะให้ไอ้เจฟกับไอ้ภูมิมาคอยดูแลมึง มึงใช้พวกมันได้เต็มที่ระหว่างที่อยู่ไทย” ลูเซียโน่ตบบ่าอาร์เดลเบา ๆ สองสามครั้ง

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ ผมดูแลตัวเองได้” อาร์เดลเพียงแค่อยากใช้ชีวิตสงบ ๆ ในประเทศไทย แต่ลูเซียโน่ไม่ได้คิดเหมือนกับเขา

“ไม่ได้ ยังไงมึงก็คนในตระกูลริซโซโต้”

“กูไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหน”

“เข้ามาแตะต้องคนในครอบครัวเราเป็นครั้งที่สอง”

มาเฟียหนุ่มกดเสียงพูดต่ำทำให้นึกถึงการสูญเสียครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นกับพ่อเขาและพ่ออาร์เดล เครื่องบินตกเมื่อหลายสิบปีก่อน ฟังดูเป็นอุบัติเหตุธรรมดาแต่มันไม่ใช่..

“ตามใจพี่ละกัน”

“อืม ไว้เจอกัน”

“ส่วนมึงสองคน ต้องดูแลน้องชายกูให้ดี!”

“จากนี้อาร์เดลคือเจ้านายพวกมึง”

ลูเซียโน่ออกคำสั่งอย่างชัดเจน บอดี้การ์ดทั้งสองคนโค้งก้มหัวลงน้อมรับคำสั่ง เมื่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยคำสั่งและร่ำลาเสร็จแล้ว จึงเดินออกไปกับกลุ่มบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันไม่ให้ผู้ปองร้ายเข้าถึงตัวเขาได้

“ไปเพนท์เฮ้าส์กันเลยไหมครับนายน้อย”

“หรืออยากไปที่ไหนก่อนไหมครับ”

เจฟเอ่ยถามมือข้างหนึ่งยกกระเป๋าเดินทางให้อาร์เดลนายน้อยตระกูลริซโซโต้ ไม่ต่างกับภูมิที่เตรียมลากกระเป๋าเดินทางอีกใบของอาร์เดลไปเก็บที่รถ

“พาไปมหาลัย อยากเช็กอะไรนิดหน่อย”

“ได้เลยครับ”

ฝากคอมเมนต์ให้นักเขียนตัวน้อยด้วยนะคะ

🌕พรหมลิขิตจะเริ่มทำงานยังน้า..🌕