Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง

บทนำ

House of Book Cafe

ช่วงบ่าย...

“สวัสดีค่ะพี่เพลง” เสียงใสของเด็กวัยรุ่นใบหน้าน่ารักกำลังเอ่ยทักทาย ขณะที่ฉันกำลังเหม่อมองวิวด้านนอกร้าน

“สวัสดีจ้ะน้องออม”

“ขอโทษที่ออมมาช้านะคะพี่เพลง พอดีระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุบนถนน รถติดยาวเลยค่ะพี่” เธอรีบลากเก้าอี้ด้านหน้าออกพร้อมหย่อนตัวนั่งลง และดึงสมาร์ตโฟนหน้าจอขนาดสิบสองนิ้วคู่ใจออกมา ระหว่างนั้นก็ไม่ลืมที่จะอธิบายสิ่งที่เธอไปเจอมาพร้อมเหตุผลว่าทำไมถึงมาสาย

“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่...น้องออมไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม?” ระหว่างที่ถามสายตาคมของฉันก็มองสำรวจเด็กตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง แต่พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็เลยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ออมสบายดีค่ะ” เมื่อเธอจัดแจงทุกอย่างเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ฉันใจเต้นเล่น ไม่ว่าเราสองคนจะเจอกันกี่ครั้งแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กคนนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน

“งั้นเรามาเริ่มกันเลยเนอะ”

ฉันชื่อ ‘บทเพลง’ หรือจะเรียกสั้น ๆ ว่าเพลงก็ได้ คงกำลังสงสัยกันอยู่ใช่ไหมว่าเหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร เอาเป็นว่าฉันจะเล่าให้ฟังคร่าว ๆ นะ

ฉันไม่ได้มีงานเป็นหลักเป็นแหล่งเท่าไร ส่วนใหญ่ทำงานอิสระมากกว่า และงานที่ฉันกำลังทำอยู่ก็เป็นงานที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิตนั่นก็คือ ‘การวาดรูป’

แน่นอนว่าหากเปิดรับคอมมิชชั่นเพียงอย่างเดียวก็คงพอกินพอใช้แหละ แต่เพราะฉันไม่ได้ดังเหมือนนักวาดคนอื่นที่มีลูกค้าเข้ามาจองคิวเต็มทุกเดือน หรือเต็มทั้งปี เพราะงั้นทางเลือกอีกทางก็คือการเป็นติวเตอร์สอนวาดรูป

และเด็กตรงหน้า หรือที่ฉันเรียกเธอว่า ‘น้องออม’ ก็เป็นหนึ่งในนักเรียนอันน้อยนิดที่หลงเข้ามาจ้างฉันติวให้

เพราะความที่ฉันไม่มีคิวงานให้ทำการสอนพิเศษก็เลยสามารถทำได้ทุกวัน หรือตามที่น้องออมต้องการให้สอน ซึ่งแต่ละอาทิตย์ก็จะสอนอยู่ที่กี่วันฉันไม่สามารถบอกแบบเจาะจงได้เลยสักวัน อย่างเมื่ออาทิตย์ก่อนฉันสอนน้องไปเลยทั้งอาทิตย์ แต่ถ้านับก่อนหน้าสอนเพียงแค่สามสี่วันต่ออาทิตย์เอง

เรื่องราวของฉันก็มีเท่านี้ ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไรเลยใช่ไหม...นั่นแหละคือฉันเอง ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรให้ใครต้องมาสนใจ แต่เชื่อหรือเปล่าว่าฉันชอบตัวตนแบบนี้ที่สุดแล้ว

ตกเย็น

“ยังไงเดี๋ยวหนูทักไปบอกนะพี่เพลง” เด็กตรงหน้าเก็บของลงกระเป๋าหลังจากที่เราสองคนใช้เวลาในร้านนี้ไปเกือบครึ่งวันก็ถึงเวลาที่ต้องบอกลาเมื่อการเรียนการสอนจบลง

“โอเค ว่าแต่น้องออมกลับยังไง พี่ชายมารับใช่ไหม?” เท่าที่จำได้เหมือนว่าพี่ชายของน้องออมมักจะมารับมาส่งตลอด ท่าทางคงเป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวน่าดู แต่ก็เข้าใจแหละ น่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันก็คงไม่ปล่อยให้ไปไหนมาไหนคนเดียวเช่นกัน

“ใช่ค่ะ งั้นออมไปก่อนนะพี่เพลงไว้เจอกันค่ะ” น้องออมยกมือไหว้ฉันพร้อมเดินไปอีกทางด้วยความรีบเร่ง คงเพราะไม่อยากฟังเสียงบ่นจากพี่ชาย เธอถึงได้รีบแบบนั้นตามที่น้องมักจะบ่นให้ฉันฟังเสมอว่าพี่ชายของเธอชอบดุ ทั้งที่ฝ่ายนั้นก็เป็นคนเสนอตัวที่จะมารับมาส่งเองแท้ ๆ

เอาจริงฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นพี่ชายของน้องออมเลยทั้งที่ก็สอนเธอมาหลายเดือนแล้ว แต่เพราะไม่ได้สำคัญอะไรฉันก็เลยปล่อยผ่านไปดีกว่า

จะว่าไปแล้วฉันก็อยากให้พี่ตัวเองลองทำแบบนี้บ้างจังอยากรู้ว่ามันจะรู้สึกแบบไหนนะ แต่...มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก

RrrrrRrrr

เพราะเผลอคิดถึงเรื่องบางอย่างเข้าก็เลยทำให้ฉันรู้สึกแย่นิดหน่อย แต่พอเห็นว่ามีสายของคนสำคัญโทร. เข้ามา อารมณ์ด้านลบก็หายไป และแทนที่ด้วยร้อยยิ้มหวาน

“เลิกเรียนแล้วเหรอคลื่น” ไม่รอให้คนโทร. เข้ามาได้พูดอะไร ฉันก็โพล่งพรวดออกไปเองด้วยน้ำเสียงที่ดีใจเกินเบอร์

“ใช่ครับ แล้วนี่พี่เพลงสอนเสร็จหรือยัง?”

“เสร็จแล้ว ๆ” ระหว่างที่คุยฉันก็มองบรรยากาศรอบร้านด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไป ทีแรกรู้สึกเบื่อเวลาที่ต้องออกมาเจอผู้คนมากมาย ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกต่างออกไป และมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่แฟนของฉันหรือ ‘คลื่น’ โทร. มาหา

“ถ้างั้น...เดี๋ยวคลื่นไปรับนะ วันนี้คลื่นมีซ้อม เลยอยากให้พี่เพลงไปดูด้วย ถือว่าไปเฝ้าคลื่นก็ได้” ฉันอมยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเหมือนจะเอาแต่ใจ แต่ทำไมฉันกลับมองว่าน่ารักยังไงไม่รู้

“ได้สิ เพลงรอที่ร้านเดิมนะ”

‘คลื่น’ คือชื่อแฟนที่คบกันมาสามปีกว่าของฉันเอง และอีกไม่กี่เดือนก็จะครบรอบสี่ปีที่เราคบกันแล้ว พวกเราคบกันมานานมาก แต่ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือเขา เราสองคนก็ยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่วันแรกไม่มีใครเปลี่ยน