chapter 2: Fire burning..

Camille De Vega — POV

Sinundan ko si Caspian hanggang sa dulo ng penthouse.

Mahigpit ang hawak niya sa baril. Nakatuon ang tingin niya sa lalaking nasa harap niya—isang aninong halos hindi gumagalaw. Mabigat ang hangin, parang anumang ingay ay puwedeng magpasabog ng lahat.

At doon ko siya nakita.

Nanlamig ang balat ko.

Anong ginagawa ng pinsan ko dito?

Lumapit ako nang dahan-dahan, pilit kinokontrol ang paghinga ko.

“Sinabi ko nang manatili ka doon,” biglang sabi ni Caspian nang mapansin niya ako.

“Bakit ba ang tigas ng ulo mo, miss?”

Galit ang tono niya, pero mas malinaw ang takot. Para sa’kin.

Hindi ako sumagot.

Itinaas ko ang baril ko.

Isang putok.

Bumagsak ang katawan ng pinsan ko sa sahig. Walang sigaw. Walang drama. Isang iglap lang—at tapos na.

Humigpit ang hawak ko sa baril.

Damn this heart.

Hindi ito ang unang beses na nakita ko si Caspian.

Sa New Zealand, nagkabanggaan na ang mga mundo namin—

hindi bilang magkaibigan, kundi bilang mga pangalan na may inaagawang trono.

Lumapit ako sa kanya at hinila ang kamay niya.

“Let’s go, Caspian,” sabi ko, pilit pinapakalma ang boses.

“We probably need to get to the airport bago ka pa mahanap ng mga gustong pumatay sa’yo.”

Sumunod siya, pero ilang hakbang pa lang, bigla siyang huminto.

Tumingin siya sa’kin—nakakunot ang noo, puno ng pagdududa.

“Wait, miss,” sabi niya.

“Paano ko malalaman na hindi mo ako niloloko?”

Napasinghap ako.

Damn this man.

“Do you think I’m manipulative like your father?” singhal ko.

“Ikaw na nga ’tong ililigtas—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Hinalikan niya ako.

Hindi marahas. Hindi minadali.

Parang sagot sa tanong na pareho naming kinatatakutan.

Matagal iyon—hanggang sa—

“Wow naman!” sigaw ng isang pamilyar na boses.

“Pwede ba ipagpabukas na lang ’yang landian niyo? Masakit sa eyes, duh!”

Ang kambal niyang kapatid.

Napatawa ako, bahagyang humiwalay sa yakap ni Caspian.

Sumakay kaming tatlo sa Ferrari ko.

Umungal ang makina habang tinatahak namin ang madilim na daan papuntang airport. Tahimik ang loob ng sasakyan—walang gustong unang magsalita.

Pagdating namin, may nakaabang na mga tauhan ng Daddy ko.

“Good evening, ma’am. Bakit niyo po kasama ang anak ni—”

Sinamaan ko siya ng tingin.

Hindi na niya tinapos ang tanong.

Pumasok kaming tatlo sa main entrance. Tahimik lang ang magkapatid sa likod ko, parang pareho nilang nararamdaman na may paparating na mas malaki pa sa gabing ’to.

Sa boarding gate—

Biglang hinawakan ni Caspian ang kamay ko.

“Ngayon ko lang napagtanto,” mahina niyang sabi,

“na maganda ka pala pag wala kang maskara. You should be proud of yourself.”

Parang may kuryenteng dumaloy sa dibdib ko.

Mahina ko siyang hinampas sa balikat.

“Stop giving me compliments, dude. Baka masanay ako,” biro ko.

Ngumiti siya at kinuha ang isa kong maleta.

Pero nagbago ang tingin niya.

“I know your family well, miss,” dagdag niya.

“De Vega, right?”

Nanikip ang dibdib ko.

Hindi na kailangang magpaliwanag. Alam na niya kung sino ako.

Sa loob ng eroplano, uupo na sana ako nang bigla niya akong hilahin—paupo sa kandungan niya.

“Tomorrow,” bulong niya sa tenga ko,

“I’ll ask you about everything running on your head, Camille. At gusto ko maging honest ka sa’kin.”

Hindi ako sumagot.

Hinaplos ko ang pisngi niya, bago ko diniin ang labi ko sa kanya.

Hindi iyon halik ng init lang.

May pangungulila.

May matagal nang hinihintay.

Kung alam mo lang kung gaano na kita katagal gusto…

“Miss,” sabi niya kalaunan,

“you should sleep. Bukas na tayo mag-usap about our setup.”

Tumango ako.

“Yeah. You’re right. Goodnight.”

Pero sa isip ko—

Talaga bang hanggang dito lang tayo?

FLASHBACK

Kakatapos lang ng klase ko.

Pinagsuot ako ni Dad ng formal para sa meeting ng mga pamilya.

Naupo ako sa itim na couch sa opisina niya, nagbabasa ng magazine, nang bumukas ang pinto.

Isang binata ang pumasok.

Matangkad.

Green ang mata.

Mukhang sanay masaktan—at manakit pabalik.

Nahuli niya akong nakatitig.

“You’re the daughter of my father’s best friend, right?” tanong niya.

Tumango ako.

Pero ang ibinigay niya lang ay malamig na tingin.

“I don’t need your sympathy, Velasquez,” sabi ko.

“Pareho lang tayong kinasusuklaman ng angkan.”

Sinipa niya ang glass marble table.

“I don’t need a lecture from a woman,” malamig niyang sabi.

“So don’t you ever get on my nerves again.”

Dapat nagalit ako.

Pero doon nagsimula ang lahat.

Mula sa malayo.

Tahimik.

PRESENT

Nagising ako sa tunog ng cellphone.

Si Dad.

“Yes, hello, Dad?”

“—Ano?! Shit!”

Naputol ang linya.

Inalog ko si Caspian.

“Fuck, woman! Ano ba problema mo?” inis niyang tanong.

Hindi ko na napigilan ang luha.

“Si Dad,” sabi ko, nanginginig.

“Nakidnap daw sila ng isang powerful organization. I need your help.”

Hindi siya agad nagsalita.

Niakap niya ako.

“I’ll do everything for you,” sabi niya.

“Pero sa Batanes muna tayo. We need to change our identity.”

Tama siya.

Hindi ako natatakot—

pero alam kong may digmaang paparating.

Sa almusal, tahimik kaming tatlo.

“So, Ate Camille,” tanong ni Cassiane,

“anong plano niyo ni Kuya?”

“Sa Batanes muna,” sagot ko.

“New identity. Para makabuo ng plano laban sa kalaban ng pamilya.”

Tumawa si Caspian.

“Miss,” sabi niya,

“pinoprotektahan ko lang sarili ko. Pero dahil kasama kita—responsibilidad na rin kita.”

Masakit.

Pero ngumiti lang ako.

Paglapag namin sa NAIA—

Ramdam ko ang mga bulungan.

Hinapit ni Caspian ang bewang ko.

“Kalat na sa balita ang issue na binuo ng boyfriend mo.”

Napamura ako sa isip.

“Hayaan mo siya. Matagal na kaming tapos.”

Inayos niya ang buhok ko.

Ngumiti siya—isang ngiting ngayon ko lang nakita.

“Camille,” sabi niya,

“let’s just enjoy habang nandito tayo sa Pilipinas.”

Tumango ako.

Ngunit—

May lalaking papalapit sa amin.

Mahaba ang hakbang. Diretso ang tingin.

May hawak na baril.

Huminto ang mundo ko.

Itinaas niya ang sandata.

Pero hindi sa amin.

Sa likod ni Caspian.

May pamilyar na boses ang sumambit—

“Miss De Vega… matagal ka naming hinintay.”

Nanikip ang dibdib ko.

Dahan-dahang lumingon si Caspian sa’kin.

At sa unang pagkakataon,

ako ang hindi nakasagot.