Chapter 4

Batanes

Caspian Louis Velasquez POV

Hindi na ako nagdalawang-isip na buksan ang pinto.

Si Papa.

Diretso ang tindig niya, malamig ang mga mata—walang kahit anong emosyon. Parang wala siyang planong makipag-usap. Parang may utos lang siyang kailangang ipatupad.

“You need to meet her,” malamig niyang sabi. “Alamin mo kung bakit niya nagawang bilugin ang ulo ko—at paniwalain akong patay na siya!”

Nanikip ang dibdib ko.

What the hell is he talking about?

Imposible. Alam kong patay na si Mom.

“Dad,” mariin kong sabi, “it’s late in the midnight. Hindi ka pa ba makamove on kay Mom? You’re already engaged with Aunt Claire—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Isang malakas na suntok ang tumama sa mukha ko. Umatras ako, ramdam ang hapdi. Pero okay lang. Sanay na ako.

“Gawin mo ang utos ko,” malamig niyang utos. “Make a show with your woman. Send an invitation sa mga Arguelles. Or else—” tumigil siya sandali, “—your inheritance will be passed on your sister.”

Parang may dinurog sa pagkatao ko.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil sa paraan ng pagsabi niya.

Wala naman akong pakialam sa mana. May iniwan naman ang Mother ko. Pero ang marinig iyon mula sa kanya—iyon ang masakit.

Napabuntong-hininga ako bago pumirma, walang gana.

Pagharap ko, nandoon si Camille.

At bago pa ako makapagsalita, niyakap niya ako.

Mahigpit.

Tahimik.

Sa mga bisig niya, may kakaibang katahimikan.

“We need to make a perfect plan for the show tomorrow morning,” sabi ko. “Ayokong ma-disappoint si Dad.”

Tumango siya bago haplusin ang mukha ko.

“Sure,” sabi niya. “Matulog na muna tayo.”

Naglakad siya papunta sa sofa, pero agad ko siyang hinila.

Ayokong doon siya.

“You better stay here sa kama,” sabi ko. “Ako na diyan sa sofa.”

Makalipas ang isang oras, mahimbing na ang tulog niya.

Ako naman, gising pa rin—nakaharap sa mga dokumentong kailangang pirmahan. New investors.

Pero biglang may ideyang sumagi sa isip ko.

Uncle Thorne.

Magkapareho kami ng pangalan. At base sa research ko, isa rin pala siyang chef. Marami siyang five-star restaurants dito sa Pilipinas.

Pero may kakaiba.

Secretly married siya.

Walang alam ang media kung sino ang bride.

Napahilamos ako sa mukha bago nag-type ng email.

Dear Uncle,

I was hoping to meet you tomorrow.

I will launch my newest restaurant sa Hillsa Villa.

Your presence matter.

Yours truly,

Caspian Louis Velasquez

Pagkasend ko, isinara ko ang laptop at humiga sa sofa.

Isang text ang pumasok.

From Simon:

Boss, I have the blueprint for my father’s next plan sa pamilya niyo.

I’ll attend tomorrow morning.

Prepare for some exciting stuff.

Napangiti ako nang bahagya.

Mukhang magiging masaya ito.

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Pagtingin ko sa kalendaryo, parang may humigpit sa dibdib ko.

August 19.

Birthday niya.

Handa na ang lahat. Naka-brown polo ako at khaki shorts.

Habang nagsisipilyo, nag-vibrate ang phone ko.

“Hello?” sagot ko.

“What?” napataas ang boses ko. “Kasama niya si Tito?!”

“Oo, boss,” sagot sa kabilang linya. “Sabi ni Dad wag daw akong makialam. But you deserve to know about her.”

Pinatay ko ang tawag.

Frustrated akong lumabas ng banyo. Wala akong gana kumain.

Naabutan kong nag-aalmusal si Camille.

“Bilisan mo kumain,” sabi ko, halos pasigaw. “Mahuhuli tayo sa flight!”

Hindi ako pwedeng maging kampante.

Sa mundong ito, konti lang ang totoo.

Hindi siya nagulat sa tono ko. Dapat lang—masasanay din siya.

Mabilis ang oras.

Airport.

Tahimik silang nakasunod sa akin ni Cassiane.

Pag-akyat namin sa eroplano, tahimik kaming umupo.

Tinawagan ko ang private butler ko.

“Hello boss,” sagot niya. “Need niyo na mag-disguise. Gamitin ang pangalang Luciano.”

“This is the start of the real war,” bulong ko.

“Yeah, got it. How about her? Anong pangalan ang gagamitin niya?”

Tahimik ang linya.

Biglang nag-disconnect.

“Fuck.”

Biglang tumayo si Camille.

“I’m ready na, love,” sabi niya. “Better prepare for a show today. New investors will probably like your cooking.”

Ngayon ko lang napansin—may suot siyang blue wig. Iba na rin ang outfit niya.

“Be grateful na may trabaho tayo,” malamig kong sabi. “Dahil hindi ko alam paano ko pipigilan ang sarili kong patayin ka sa sarap hanggang sa maubos ang katas mo.”

Umiirap lang siya bago umayos ng upo.

Hindi nagtagal, dumating kami sa Basco Airport.

Inalalayan ko siya sa pagkuha ng maleta.

Paglabas namin ng eroplano, nakaramdam ako ng hilo. Pinilit kong balewalain.

May nakaabang na itim na private van.

“Good morning, Mr. Luciano Moretti and Ms. Everett De Vega,” bati ng lalaking naka-pula.

Sila ang magga-guide sa amin.

“So tara na,” sabi ni Camille, iritado. “Pagod na ako sa byahe, Ryan.”

Kilala niya ang mga tauhan ni Tito?

Sa loob ng van, nagsend ako ng mensahe.

Give me the background paper of Camille. ASAP.

Hindi maganda ang kutob ko.

“Miss Everett,” sabi ko, “can we talk later after the event? Mukhang may hindi ka sinasabi bukod sa pagiging close mo sa tito ko.”

Iniwasan niya ang tingin ko. Namumuo ang luha sa mata niya.

“Caspian,” halos pasigaw niya, “hindi mo maiintindihan!”

“Then tell me,” nanginginig ang boses ko. “Para maintindihan ko ang mga kasinungalingan mo.”

Napabuntong-hininga siya.

“May mga taong hindi nakakalimot ng nakaraan,” sabi niya. “Kahit anong tahi ang gawin, hindi mabubura. And they used me to get revenge.”

Revenge?

Tumikhim ang driver.

“Ma’am, sir,” babala niya, “please hindi nila dapat malaman ang totoong pakay niyo. Mahirap kalaban si Mr. Arguelles.”

Napakuyom ang kamao ko.

Bigla kong binuksan ang pinto ng van at dire-diretsong naglakad papasok ng villa.

Tahimik lang si Camille sa likod ko.

Papasok na sana ako sa kusina nang humiwa sa hangin ang isang boses.

“You idiot! I told you—that’s not what I want for the preparation!”

Napahinto ako.

“I hate brown and gray.” May galit sa boses niya.

“It reminds me of someone I buried long ago.”

Nanlamig ang katawan ko.

Hindi iyon boses ni Papa.

Masyado akong pamilyar sa tinig na iyon.

Isa lang ang malinaw—

Hindi pa tapos ang digmaan.

Nang Tumingin siya sakin.

Hindi ko makubli ang kaba sa dibdib ko.

Her eyes was scared and annoyed.

Bakit ganito ang buhay niya?