Chapter 3

Mainit sa Gabing Malamig

Camille De Vega POV

Bang.

Isang iglap—at bumagsak si Caspian.

Tumama ang bala sa likod niya.

He stepped in front of me.

He chose me.

“Caspian!” Agad ko siyang sinalo, yakap ko ang katawan niyang unti-unting bumibigat sa akin. Mainit ang dugo sa palad ko. Masyadong mainit para sa gabing ‘to.

“Shit…” nanginginig ang boses ko.

Hinugot ko ang dagger na nakaipit sa buhok ko. Isang kisapmata lang—tumilapon ito patungo sa lalaking umatras na parang asong tinamaan.

Hindi pa tapos.

Hindi pa siya titigil.

Dumating ang ambulansya. Nagkagulo ang paligid, sigawan, ilaw, utos. Si Cassiane—nakapirmi lang. Walang emosyon. Parang matagal na niyang alam na mangyayari ‘to.

Tumakbo ako.

Hinabol ko ang lalaki hanggang sa madamong bahagi ng airport. Humahabol ang hininga ko, pero mas mabilis ang galit ko.

Nakita ko siya—nakasandal, may sigarilyo sa kamay, parang walang nangyari.

Agad kong itinutok ang baril.

“Go ahead, love,” sabi niya, may mapait na ngiti. “Tutal, matagal mo na akong gustong burahin, ‘di ba?”

Napalunok ako.

Hindi fairy tale ang relasyon namin.

Hindi rin pantay.

Sa aming dalawa—ako lang ang nagmahal.

“‘Wag mo gagalawin si Caspian,” mariin kong sabi. “Kung gusto mo pang masilayan ang sinag ng araw.”

Tumawa siya. Mababa. Malungkot.

Humaharap siya sa akin—at doon ko nakita ang lungkot sa mga mata niya. Pero hindi ako tinamaan. Hindi ngayon.

Naglabas siya ng baril.

Magkaharap kami. Dalawang pusong ayaw sumuko.

Hanggang—

Bang.

Natumba siya.

Paglingon ko—isang babaeng nasa kwarenta. Matatag ang tindig. Pamilyar ang mukha.

Ngumiti siya sa akin.

“Mag-ingat ka next time, miss. Huwag kang mag-alala, buhay pa ‘yan.”

May kakaiba sa lambing ng boses niya.

Tumalikod siya bago pa ako makapagtanong.

At saka tumunog ang phone ko.

“Dad?” halos pabulong kong sagot. “Anong nangyari—”

Isang sarkastikong tawa ang sumagot.

“‘Wag kang mag-alala. Ligtas sila. Basta sumunod ka sa gusto namin.”

Nanikip ang dibdib ko.

“Who the fuck are you?”

Tumawa ako, pilit matatag. “Wala kang karapatang utusan ako. Hindi ako sumusunod kahit kanino.”

Huminto siya sandali. At ang sumunod niyang sinabi ang nagpatayo ng balahibo ko.

“Isa lang ang gusto namin—paikutin mo ang mga Velasquez. At isuko mo sa amin ang titulo ng empire nila.”

Pamilyar ang boses. Nakakairita.

Huminga ako nang malalim—pero biglang namatay ang tawag.

Bumuntong-hininga ako bago bumalik sa airport.

Kailangan kong magpokus.

Sa project.

Sa Pilipinas.

Pero paano… kung si Caspian ang kapalit?

Hindi ko kayang saktan siya. Hindi emotionally.

“Bruha!”

Si Cassiane. Halatang nag-aalala.

“Nandito ka lang pala! Tara na. Sa private hotel muna tayo. Sabi ni Kuya, magpapahinga muna bago mag-Zambales bukas.”

Tahimik akong tumango.

Sa hotel—binuksan ni Cassiane ang pinto ng kwarto.

“Dito ka na kay Kuya,” tukso niya. “Kanina ka pa hinahanap.”

Ngumiti ako nang pilit. “Sa couch na lang ako. Baka kung ano pa isipin niya.”

Pag-alis niya—lumapit ako sa kama.

Inaayos ko ang kumot ni Caspian.

At doon ko napagtanto—

Kamukha niya siya.

Akmang tatalikod na ako nang may yumakap sa akin mula sa likod.

“Saan ka pupunta, miss?” pabulong niyang sabi. “Hindi ba dapat panindigan natin ‘yung issue na sugar baby kita?”

Napatawa ako.

Mahal ko ba talaga ‘to?

Binuksan ko ang TV para takasan ang tensyon.

Pero huli na.

“Camille De Vega—hindi lang isang food critic. Siya rin ang sinasabing fling ng Congrego heir. Sugar baby ba, o may mas malalim na pakay?”

Pinatay ko agad.

Pagharap ko sa kanya—blangko ang mukha niya.

Hanggang sa dumilim.

May pagnanasa. May pag-angkin.

Hinawakan niya ang kamay ko. Hinalikan. Mabagal. Delikado.

Bumigat ang hangin.

Bawat galaw niya—parang apoy sa balat ko. Hanggang sa tuluyan na akong sumuko sa halik niya.

Sa mga sandaling ‘yon—wala nang plano. Wala nang banta.

Ako lang. Siya lang.

At kahit walang label…

Kahit pansamantala lang—

Sapat na.

Pero matapos ang lahat—tumalikod siya.

“Starting tomorrow,” malamig niyang sabi, “professional na lang tayo. Walang feelings. Trabaho lang.”

Napayuko ako.

Hindi pwede.

Dahil kapag hindi ko tinupad ang plano—

“Ligtas na ang pamilya mo,” dagdag niya. “Basta ikaw ang food critic ko. Ako na ang bahala sa lahat.”

Convenience.

Isang malakas na kalabog sa dibdib ko ang sumabog.

Bakit ngayon pa?

---

Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang tibok ng puso ko.

Pero bago pa man makausad ng isang hakbang, may kumislap na liwanag mula sa bintana ng hotel.

Isang anino ang dumaan sa lobby—mata ko lang ang nakakita.

“Who the—” bumulong ako, pero wala nang oras para mag-react.

Tumunog ang telepono ko. Walang caller ID.

“Miss De Vega,” malamig, mababang boses ang sumagot, halos nagbabadya ng bagyo,

“alam naming nandito ka. At alam din naming kasama mo ang… Congrego Heir.”

Napalunok ako.

Ang puso ko… tumigil sa isang iglap.

“Isa pa lang ang babayaran,” dagdag niya.

“Sa oras na mali ang galaw mo… hindi lang pamilya mo ang masasaktan.”

Bumaba ang telepono sa sandaling iyon.

Tumalikod ako, at doon ko nakita ang isang bagay sa lobby—isang pamilyar na mukha ng babae sa airport.

Ngunit iba ang aura niya ngayon.

Mas malamig. Mas mapanganib.

Parang ngumiti siya, pero alam kong hindi iyon tunay.

At sa puso ko, ramdam ko—**hindi ito ang huling laban namin.

---