Chapter 5

VALERIA POV

"Pasalamat ka nga dahi hindi ko na ipapakulong ang ama mo eh. Kriminal siya at alam kong useless na din kung ipakulong ko pa siya lalo na at isang bulate na lang ang hindi pumipirma at mamamatay na din siya." muling bigkas ni Carlos.

Lalo naman akong napahagulhol ng iyak kasabay ng pagluhod ko sa harapan nito. Napansin ko pa nga a ng pagkagulat sa mga mata ni Carlos ng ginawa ko iyun pero wala na akong pakialam pa.

Lahat kaya kong gawin alang-alang kay Papa. Matanda na ito at sa buhay na ito, si Papa lamang ang naging kakampi ko. Hindi man ito naging mabuting Ama pero alam kong pinipilit din nito noon na ibigay ang buhay na maayos para sa akin.

Lahat din ng masasakit na salita mula dito ay handa akong tangapin iyun. Para kay Papa. Para sa request ni Papa.

Hindi man ito naging mabuting ama sa akin pero hangang sa huli, gusto ko pa rin ibigay ang nais nito.

“Carlos, maawa ka! Maawa ka, sabihin mo sa akin, ano ang pwede kong gawin para hayaan mo kaming manatili dito sa hasyenda? Ha? Sabihin mo!” umiiyak kong wika. Isang nakakatakot na pagngisi ang ibinigay nito sa akin bago ito nagsalita

“Lahat kaya mong gawin para sa criminal mong ama? Fine, okay, I will give you a chance, Valeria. Kung gusto mo talagang manatili dito sa Hasyenda, gawin mo ang lahat ng gusto ko!” seryoso nitong wika kasabay ng mariin na pagpisil nito sa aking pisngi. Masakit iyun pero may karapatan ba akong magreklamo?

“Sabihin mo sa akin, handa ka bang gawin ang lahat-lahat ng gusto mo manatili lang kayo dito sa mansion?” Muling tanong sa akin ni Carlos. Walang pag-alinlangan na kaagad naman akong tumango

“OO! Oo Carlos, as long as pumayag kang manatili kami dito sa mansion, lahat gagawin ko. Pangako, magiging sunod-sunuran ako sa lahat ng nais mo. Basta-basta ang kapalit noon ay manatili kami dito sa mansion at---at kung pwede…kung hindi kalabisan, pwede bang tulungan mo din ako na maipa-check-up si Papa? Iyun lang? Iyun lang ang nais ko, Carlos.” Seryoso kong sambit.

Talagang nilubos-lubos ko na. Kasing liit na lang ng langgam ang tingin sa akin ni Carlos ngayun kaya naman kailangan ko na ding pakapalin ang mukha ko. Para kay Papa. Para maging maayos ulit ang kalagayan ni Papa hangang sa kahuli-hulihang sandali ng buhay nito

“hahahaha! Hahaha! Funny! You’re so funny, Valeria.” Natatawang wika ni Carlos sa akin. Pagkatapos noon, matiim akong tinitigan nito sa mga mata at muling nagsalita

“Deal..pero..hindi lahat ng gusto mo, ibibigay ko. Pwede kayong manatili dito sa mansion pero sa likod kayo titira. Sa quarters ng mga katulong kung saan kayo nababagay.” Nakangisi nitong sambit

Dismayado man sa naging pasya nito pero kailangan kong tangapin iyun. Kaysa naman sa paalisin kami dito na hindi ko alam kung saan kami pupulutin ni Papa. Tiyak kasi akong sa paglabas namin ng mansion, magiging homeless kami. Walang matakbuhan at walang willing na magbigay ng tulong sa amin

“And---hindi pa ako tapos sa mga kondisyones ko, Valeria.” Dagdag pa ni Carlos. Tulala akong napatitig dtio kasabay ng kaba na kaagad na nararamdaman ko sa puso ko

"Hindi ganoon kadali na ibigay ang pabor na hinihingi mo sa akin. Lahat ng bagay ay may kapalit kaya naman may isa pa akong gustong mangyari bago ko kayo tuluyang payagan na tumira dito sa mansion.” Seryoso nitong muling wika. Mariin kong naipikit ang aking mga mata bago ako sumagot

“A-ano iyun? Carlos, ano iyun?” kinakabahan kong tanong dito. Napatitig ako kay Papa na noon ay mukhang nahimasmasan na. Kalmado na ito pero kitang kita ko sa mga mata nito ang pag-aalala habang palipat-lipat ang tingin sa akin at kay Carlos

“Be my prostitute girl. Habang nandito ako sa mansion, kailangan ko ng babaeng parausan at ikaw itong nandito, kaya ikaw na lang.” nakangisi nitong sambit.

Walang sabi-sabing mabilis akong napatayo. Hindi kayang tangapin ng dignidad ko ang isa sa mga kondisyones na gustong hilingin ni Carlos sa akin ngayun.

"Ikaw ang nandito sa harapan ko, so, ikaw na lang! Tutal naman, may pinagsamahan naman tayo before diba? Isa pa, sa naalala ko, masyado ka ding nag-enjoy sa patago nating ginagawa noon at sobrang na-miss ko din ang bagay na iyun....." muli nitong bigkas. Pakiramdam ko bigla akong kinilabutan sa mga sinabi nito ngayun.

“A-ano? Anong sabi mo? Gusto mo akong gawing babaeng parausan?” mahina pero puno ng pait sa boses na tanong ko dito

“Ca—Carlos! Hi-hindi! Valeria, anak ko huwag kang-----.

Hindi ko na pinatapos pa ang sasabihin ni Papa dahil alam kong tutol ito. Bagkos, seryoso kong tinitigan si Carlos sa mga mata bago ako muling magsalita.

“Okay, sige, payag ako.” Mahina pero puno ng takot sa boses na wika ko dito.

Wala eh. Pikit mata na lang ang lahat dahil wala talaga akong choice. Bahala na…sa pagpayag kong ito bahala na siguro ang kapalaran sa akin.

Para kay Papa, kaya kong gawin ang lahat-lahat. Hindi man ito naging mabuting ama sa akin pero nagsusumigaw naman ang katotohanan na anak ako nito at may mga bagay akong dapat gawin para mabayaran ng kahit na kaunti ang pagpapalaki nito sa akin.

Hindi man naging perpektong ama sa akin si Papa pero pinalaki naman ako nito ng maayos

Tsaka, kung gustong gumanti ni Carlos sa amin at kung ito man ang magbibigay ng kasiyahan at satisfaction kay Carlos, handa akong maging sacrificial lamb para sa lahat ng kasalanan ni Papa dito at sa mga magulang nito.

Isa pa, alam kong kahit na katiting, may natitira pa rin namang kabaitan sa puso ni Carlos eh. Siguro, ang tanging pag-asa ko na lang ngayun ay sana-sana dumating ang oras na mapatawad ni Carlos si Papa. Sana-sana dumating din ang oras na muling maalala ni Carlos ang masasaya naming nakaraan. dahil sa puso at isipan ko, alam kong mananatili ang mga alaala na iyun habambuhay......

Kahit kailan, hindi ko hinusgahan noon si Carlos. Totoong minahal ko ito pero may mga bagay na mahirap kontrolin lalo na at daisy otso pa lang ako noon.

Mariin kong naipikit ang aking mga mata. Muling dumaloy sa alaala ko ang masayang nakaraan naming dalawa ni Carlos. Mga nakaraan na alam kong mahirap nang ibalik pa....