Chapter 4

VALERIA POV

“Papa! Alam mo ang dahilan kung bakit lubog tayo ngayun? Kilala mo kung sino ang may kasalanan!” mataas din ang boses na sagot ko dito. Muli akong naluha habang matalim ang mga matang nakatitig ito sa akin

“Ako ang may kasalanan. Alam ko, kasalanan ko ang lahat-lahat! Kung hindi lang siguro ako niluko ng mga kaibigan ko at kung hindi lang siguro ako nalulong sa sugal, hindi naman mangyayari ito eh.” Mahina ang boses na sagot nito sa akin.

Muling tumitig ang malamlam nitong mga mata sa bintana. Sa pagkakataon na ito, kitang kita ko na sa mga mat ani Papa ang matinding lungkot kaya wala sa sariling dahan-dahan akong naglakad palapit dito

“Dumating na sila, Papa! Dumating na ang bagong may-ari ng mansion at Hasyenda Fuentes kaya kailangan na nating lisanin ang lugar na ito.” Seryosong wika ko dito

Sunod-sunod naman ang pag-iling na ginawa nito kasabay ng malakas nitong pag-iyak. Iyak ng isang ama na nagpapatunay na wala na itong laban sa hamon ng buhay

“Hindi! Hindi ako aalis dito. Valeria, dito ako tumanda. Naging tahanan ko ang mansion na ito at gusto kong dito ako mamamatay.” Lumuluha nitong sambit kasabay ng mahigpit na paghawak nito sa braso ko.

Para namang tinarakan ng punyal ang puso ko dahil sa narinig ko mula dito. Hindi ako makapaniwala at the same time, natatakot ako na baka hindi kayanin ni Papa ang pagpapalayas sa amin dito sa mansion.

Tama si Papa, naging tahanan na nito ang mansion sa loob ng ilang dekada at kung pipilitin ni Carlos na paalisin kami dito, baka ito pa ang ikamatay ni Papa.

‘Valeria, gumawa ka ng paraan. Hindi tayo pwedeng umalis dito. Maawa ka! Maawa ka, anak.” Umiiyak nang wika ni Papa. Sa mga sandaling ito, para itong isang batang inagawan ng candy. Hindi naman ako nakaimik.

Naawa ako kay Papa at the same time, nagagalit ako. Hangang ngayun, sariwa pa rin kasi sa isipan ko ang kung ano ang ginawan nito noon kay Carlos.

Kung hindi siguro ito naging malupit, siguro, hindi natapos ang masayang pinagsamahan namin ni Carlos. Siguro, hindi galit sa akin si Carlos at baka nga ikinasal na kami at masaya nang nagsasama.

Pero alam ko, hindi na maibabalik ang mga nangyari na. Hindi na pwedeng lingunin ang nakaraan dahil tapos na iyun. Ang buhay ay walang rewind at kung ano man ang mga consequences sa nagawang kasalanan ni Papa, kailangan naming harapin iyun

“Maawa ka, Valeria! Kung sino man ang nakabili ng hasyenda Fuentes, makiusap ka sa kanila na huwag muna. Siguro naman makikinig siya sa iyo diba? Anak, gamitin mo ang iyung ganda! GAmitin mo ang iyung charm. Kahit anong paraan, gawin mo para hindi tayo mapaalis dito. Ayaw kong umalis dito anak. Ayaw ko!” halos maghistirikal na bigkas ni Papa sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang mapahagulhol ng iyak dahil sa narinig.

“Don Juanico! May iba pa bang alam na paraan para hindi ka mapalayas ng mansion?” nasa ganoon kaming sitwasyon kami ni Papa nang bigla na lang pumasok si Carlos. Kung nagulat ako sa biglang presensya nito, alam kong mas nagulat si Papa dito

“I-ikaw?” mahina pero puno ng takot sa boses na tanong ni Papa kay Carlos nang makita niya ito.

“Yes..it’s me! Sabi ko naman sa iyo magkikita pa tayo eh at sa muling pagkikita natin, kukunin ko na ang lahat sa iyo, Don Juanico.” Nakangising sagot ni Carlos.

"Imposible! Patay ka na! Patay ka na!" halos naghistirikal ang boses na bigkas ni Papa.

Napansin ko din ang biglang panginginig ng katawan nito. Napahawak pa ito sa dibdib na para bang nahihirapang huminga.

“Pa-Papa? Papa!” natataranta kong bigkas. May sakit sa puso si Papa at ilang araw na itong hindi nakakainom ng gamot dahil wala kaming kapera-pera. Ubos talaga ang yaman namin at mas mahirap pa kami sa daga.

“Carlos…Carlos, si Papa! Maawa ka sa kanya! Tulungan mo kami.” Puno ng takot at pakiusap na wika ko dito. Blanko lang ang expression ng mukha ni Carlos na nakatitig sa akin at pagkatapos noon, sininyasan nito ang mga kasamahan nito na nasa may pintuan na pumasok.

“Ilabas mo ang mga basura na iyan. Ngayun din!” utos ni Carlos. Nagmistulang parang hari ang tono ng boses nito at kahit na sino ang makarinig, mangingilabot talaga

‘Carlos? Hindi! Huwag!” nakikiusap kong wika lalo na at napansin kong nahihinrapan ng huminga si Papa. Walang hiya-hiya....nilapitan ko si Carlos at hinawakan ito sa braso.

“ Maawa ka Carlos, alam kong galit ka! Alam ko din ang dahilan kung bakit ka nandito ngayun. Gusto mong maghiganti diba? Gusto mong ipamukha sa amin kung sino at ano ka na ngayun? Fine…okay, sige, panalo ka na. Pero sana, sana magkaroon ka naman ng kahit na kaunting habag sa puso mo. Matanda na si Papa, may sakit at ano mang sandali, maaaring mawala na siya sa akin.” umiiyak kong bigkas.

Napansin ko naman na kaagad na napangisi si Carlos. Matalim ang mga matang tinitigan ako bago muling nagsalita.

“Maawa? Nanghihingi ka ng awa sa akin ngayun? Valeria, sabihin mo sa akin, dapat ko ba kayong kaawaan sa kabila ng ginawa sa akin ng ama mo at sa mga magulang ko? Pinatay ng hayop na iyan ang mga magulang ko pagkatapos makikiusap ka sa akin na kaawaan ko siya? No! NOooo!” galit nitong sigaw.

Lalo naman akong napahagulhol ng iyak. Masakit sa akin ang makitang nahihirapan si Papa pero mas masakit sa puso ang mga katagang binitiwan ni Carlos ngayun sa akin

Tama ito, si Papa ang dahilan kung bakit namatay ang mga magulang ni Carlos. Ikinulong ni Papa ang mga ito sa kamalig at walang awang sinunog.

OO, alam kong hindi iyun gawain ng isang normal na tao pero ano ang pwede kong gawin ngayun? Anak ako at ayaw ko din na makitang mamatay ang ama ko gayung kung totoosin, may iba namang paraan para madugtungan ang buhay nito eh.

‘Carlos….ano ba ang pwede kong gawin para kahit kaunti, lumambot ang puso mo sa amin? Hindi ka naman dating ganiyan ah? Hindi na ikaw ang dating Carlos na nakilala ko.” Umiiyak kong sambit. Malakas na halakhak ang pumuno sa buong silid kasabay ng malakas na paghawak ni Carlos sa magkabilaan kong balikat

“Matagal nang patay ang dating Carlos na kilala mo, Valeria. Pinatay na siya ng sarili mong ama!” nanlilisik ang mga matang sagot nito sa akin. Lalo akong nakaramdam ng takot

“Now, it’s my turn. Ako naman ngayun. Ako naman ang magpapahirap sa inyo at sisiguraduhin kong pagsisisisihan ninyo ang lahat ng pang-aapi na ginawa niyo sa mga magulang ko!” galit nitong wika sa akin. "Gusto ko na pagbayaran niyo ang ginawa niyong pagpatay sa kanila!"