One Night Stand with a Ruthless Billionaire

LIANA POV

Tahimik ang pasilyo ng marangyang hotel sa Makati habang naglalakad ako, mahigpit na yakap ang folder na naglalaman ng mga kontrata para sa pangunahing sponsor ng charity gala. Makinis ang sahig, maliwanag ang mga ilaw, at bawat hakbang ko ay tila mas maingay kaysa sa nararapat. Baguhan pa lamang ako sa kompanya, ilang buwan pa lang, at ngayon ay ako ang naatasang maghatid ng mahahalagang dokumento sa presidential suite.

Hindi dapat ako kabahan. Papel lang naman ang dala ko. Trabaho lang ito.

Pero hindi ko mapigilan ang bigat sa dibdib ko habang tinitigan ang pangalang nakasulat sa folder.

Vincent Devereux.

Kahit hindi ako bahagi ng executive level, alam ko ang pangalan niya. Sino bang hindi? CEO ng Devereux Holdings. Bilyonaryo. Malamig. Walang awa sa negosyo. Lalaking kayang sirain ang isang kompanya sa isang pirma lang.

Huminto ako sa tapat ng pintuan ng suite. Saglit kong ipinikit ang mga mata at huminga nang malalim.

Kaya mo ito, Liana. Isang minuto lang. Iabot ang papeles at umalis.

Marahan akong kumatok.

“Pasok.”

Mababa ang tinig. Malamig ngunit may bigat. Parang sanay masunod.

Binuksan ko ang pinto at agad akong sinalubong ng malawak na silid na naliligo sa ilaw ng lungsod. Malalaking bintana. Tahimik. Malinis. Halos walang bakas ng personal na gamit.

Sa tabi ng bintana ay may lalaking nakatayo.

Matangkad. Tuwid ang tindig. Nakatitig sa Makati skyline na parang sinusukat ang buong lungsod.

Siya iyon.

Hindi ko alam kung ano ang inaasahan ko, pero hindi ganito. May awra siyang mahirap ipaliwanag. Hindi maingay, pero ramdam. Hindi galit, pero mabigat. At sa likod ng maayos na suit, may pagod na hindi kayang itago ng mamahaling tela.

“Good evening po, sir,” mahina kong sabi.

Lumingon siya.

At doon ko naramdaman ang kakaibang higpit sa dibdib ko.

Madilim ang kanyang mga mata, matalim pero hindi galit. Saglit niya akong tinitigan, parang sinusuri, bago siya bahagyang tumango.

“Anong kailangan mo?”

Lumapit ako sa mesa at inilapag ang folder, pilit na pinatatatag ang boses ko.

“Ako po si Liana Cruz, mula sa events team. Ito po ang mga kontrata para sa signing bukas.”

Tumango siya muli at kinuha ang folder. Walang pasasalamat. Walang ngiti. Pero hindi rin bastos.

Habang binubuklat niya ang unang pahina, napansin ko ang pag-igting ng kanyang panga. Bumuntong hininga siya nang marahan, parang may pasan na bigat na hindi niya maibaba.

Hindi ko alam kung bakit ako nagsalita.

“Sir, kung okay lang po… maayos lang po ba kayo?”

Agad akong nagsisi.

Bakit mo tinanong iyan? Hindi mo siya kaibigan.

Napatingin siya sa akin, halatang nagulat. Akala ko magagalit siya o sasabihing hindi ko iyon saklaw. Ngunit sa halip, umupo siya sa sofa at isinara ang folder.

“Mahabang araw,” sagot niya. Mababa ang boses, pero pagod.

Nagulat ako nang ituro niya ang upuang kaharap niya.

“Maupo ka muna.”

Nanlaki ang mata ko.

“Sir, okay lang po. Aalis na rin po ako.”

“Hindi iyon utos,” sabi niya. “Pakiusap.”

May kung anong nagbago sa tinig niya. Hindi na ito boses ng CEO. Boses ito ng taong pagod.

Umupo ako, dahan dahan, parang natatakot mabasag ang katahimikan.

Sandaling tahimik ang silid.

“Maghapon akong nasa pulong,” wika niya, nakatingin sa sahig. “Investors. Lawyers. Mga taong gusto ng sagot agad, kahit hindi pa handa ang mundo para doon.”

Tahimik lang akong nakinig.

“Dito,” dagdag niya, bahagyang tinapik ang dibdib niya, “walang pahinga.”

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Kaya hindi ako nagsalita.

At parang iyon ang kailangan niya.

“Ikaw,” sabi niya, saka tumingin sa akin, “hindi ka natitinag.”

Napakunot-noo ako. “Sir?”

“Hindi ka nanginginig dahil sa pangalan ko,” wika niya. “Hindi ka rin nagpapakitang may hinahabol.”

Ngumiti ako nang bahagya. “Trabaho ko lang po ito.”

Sandaling natahimik si Vincent. Pagkatapos ay tumayo siya at naglakad patungo sa bintana.

“Bihira ang ganoon,” sabi niya. “Karamihan, may gusto.”

May init akong naramdaman sa pisngi ko, pero hindi ko alam kung bakit.

Nagtagpo ang tingin namin sa salamin ng bintana. Ang lungsod sa likod niya ay parang dagat ng ilaw, pero sa pagitan naming dalawa, may katahimikang mas malakas kaysa ingay sa labas.

“Salamat,” bigla niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya. “Para po saan?”

“Sa pakikinig.”

Tumayo ako. “Wala pong anuman.”

Naglakad ako papunta sa pinto. Ngunit bago ako tuluyang lumabas, huminto ako. Hindi ko alam kung bakit ako lumingon.

Nakatayo pa rin siya sa gitna ng silid, hawak ang folder, nakatingin sa akin na parang may nais pang sabihin.

Ngunit wala siyang sinabi.

Tumango lang siya.

Tumango rin ako.

Paglabas ko sa pasilyo, bumungad ang mahinang tugtog ng gala at ang ingay ng mga tao. Ngunit sa dibdib ko, malakas pa rin ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam kung ano ang nagsimula.

Pero alam kong may nagbago.

At hindi ko pa alam kung gaano kalaki ang magiging epekto ng gabing iyon sa buhay ko.