Mag-log inพรีมพยายามดันผมออก แต่ยิ่งดันผมก็ยิ่งจูบเธอแนบแน่นขึ้น เพียงไม่นานพรีมก็ผ่ายแพ้ มือที่ดันอกผมไว้เปลี่ยนมาคล้องคอ ก่อนจะขยับปากเบา ๆ เหมือนจะจูบตอบผม “ยั่วจัง เธอกำลังทำให้ฉันไม่อยากอาบน้ำนะ” ผมกระซิบเสียงพร่าชิดกับริมฝีปากของพรีม พรีมค้อนให้ผมหนึ่งที ก่อนจะตอบเสียงเบา “นายก็ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาอาบ
Chris Part . ข้อดีของความรักที่ไม่ได้เริ่มจากร้อย คือเวลาผ่านไปมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด . เช้าวันเสาร์ วันนี้พอใจและพีทไปนอนที่บ้านพ่อและแม่ของพรีม ส่วนน้องพอร์ชก็ไปนอนที่บ้านของป๊ากับหม่าม้า เท่ากับว่าวันนี้เราสองคนจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันแบบที่ไม่มีลูกอยู่ด้วย ผมรักลูกมากนะ
เวลาเดินเร็วจนใจหาย เผลอแปปเดียวพอใจและพีทก็ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว คริสปรึกษากับพรีมค่อนข้างจริงจังสำหรับเรื่องนี้ ทั้งอายุที่ควรให้ลูกเข้าอนุบาลหนึ่ง หรือโรงเรียนที่จะให้ลูกเรียน แต่ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าช่วงสามถึงห้าขวบจะหาครูมาสอนเด็ก ๆ ที่บ้านเพื่อเตรียมตัวก่อนเข้าโรงเรียนจริง และให้ลูกเริ่มเข้าอ
“ขา ว่าไงคะลูก” พอใจไม่ตอบ แต่กลับซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของผมเหมือนจะอ้อน ไม่บ่อยนักที่พอใจจะทำแบบนี้กับผม ส่วนมากจะมีแต่พีทที่ชอบอ้อนป๊า พอใจอ้อนแค่แม่ของเขา วันนี้มาแปลกแหะ... ผมหรี่ตาลงด้วยความสงสัย แต่มือก็ยังลูบแผ่นหลังเล็กนั้นไปมาเบา ๆ “ป๊ะ” คราวนี้เป็นเสียงของลูกชาย ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะปร
ผมรับกระดาษแผ่นเล็กมาดู ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามันคืออะไร “พรีม...นี่มัน” “ฉันว่า นายคงต้องสั่งทำจี้เพิ่มแล้วล่ะ” “พรีม...” “หืม” หมับ! ผมดึงร่างของพรีมเข้ามากอดทันที น้ำตาคลอด้วยความดีใจเมื่อความฝันกำลังจะเป็นจริง พรีมกำลังจะมีลูกให้ผมอีกคนหนึ่งแล้ว “แต่ยังไม่รู้เพศหรอกนะ เพิ่งส
“ให้มันเพิ่มเดี๋ยวมันก็อ้วนตาย” “โฮ่ง!” “เอ๊ะ! บอกว่าอย่าเห่า พูดไม่รู้เรื่องหรือยังไง” “ก็นายไปว่ามันอ้วน มันเลยเห่าไง” ผมมองหน้าพรีมอย่างเหลือเชื่อ นี่ผมกำลังจะตกกระป๋อง กลายเป็นสามีและพ่อหัวเน่าเพราะหมานี่ใช่ไหมเนี่ย “ไปกันเถอะ” ผมมองพรีมที่เดินนำที่รถ ก่อนจะหันไปชี้หน้าหมานิสัยไม่ดีอย่าง
“...” นิโคลัสเงียบและตั้งใจฟัง ฉันเชื่อแล้วว่าเขาเป็นคนรับฟังที่ดีจริง ๆ “คริสยังกลับมาไม่ได้เพราะเรื่องงานที่ยังไม่เสร็จดี แต่บางทีอาจจะไม่ใช่ เขาอาจจะมีใครอยู่ที่ไทยก็ได้” “ทำไมถึงคิดแบบนั้น” นิโคลัสขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเขาจะคิดว่าฉันคิดมากไปหรือเปล่า ผู้ชายยังไงก็ต้องเข้าข้างผู้ชายด้วยกันมากกว่า
“ถ้ายังเหม็นอยู่ฉันคงยืนคุยกับนายไม่ได้” เรื่องเหม็นหน้านี่ฉันไม่ได้แกล้ง ไม่ได้แสดง แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกเหม็นหน้าคริสจริง ๆ เห็นหน้าแล้วรู้สึกพะอืดพะอม ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว “จริงเหรอ” “จริงสิ แต่ถ้านายไม่อยากเข้าไปก็นอนอยู่ตรงนี้แหละ” ฉันพูดจบก็เดินหนีท
Pream Part . หลังจากที่ไล่คริสออกไป ฉันก็ทิ้งตัวลงนอนด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้เหมือนกันว่าหงุดหงิดอะไร แต่มันรู้สึกหงุดหงิดจนไม่อยากเห็นหน้าคริส ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ ไม่อยากให้แตะเนื้อต้องตัวอีกต่อไป “พอนับดาวมาเรียกนะ รีบออกไปเหมือนหมาเจอเจ้าของ” ฉันบ่นระบายความหงุดหงิดในใจ เมื่อกี้อุตส่าห์ยอม
“น้องพีท ชื่อที่แม่ตั้งให้เพราะใช่ไหมลูก” ผมหันไปพูดกับลูก รู้ว่าเขาคงไม่ได้ยิน แต่ก็ยังอยากจะพูดคุยกับเขาอยู่ดี “รีบโตนะคนเก่ง หนูจะต้องเติบโตมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ เหมือนชื่อที่แม่ตั้งให้หนูรู้ไหม?” . . วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะได้อุ้มลูก ผมเป็นคนที่นอนเฝ้าพรีมอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนคนที่เหลือผ







