ตามรักเติมเต็ม

ตามรักเติมเต็ม

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-23
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
78Bab
671Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น... นำมาซึ่งพันธะที่เธอต้องแบกรับเพียงลำพัง" พุดพิชชา หญิงสาวที่เชื่อมั่นในความรัก กลับต้องเผชิญกับความจริงอันเจ็บปวด เมื่อชายที่เธอรักอย่าง รัญภาคย์ กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับผู้หญิงที่คู่ควร ทิ้งให้เธอต้องเดินจากมาพร้อมกับ 'ความลับ' ในครรภ์ที่เขาไม่มีวันได้รับรู้ ห้าปีผ่านไป... โชคชะตานำพาให้เขากลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ในฐานะเจ้านายและชายหนุ่มที่ยังคงโหยหาอดีต แต่สำหรับพุดพิชชา เขาคือคนแปลกหน้าที่พรากความเชื่อใจของเธอไปจนหมดสิ้น ทว่าสายใยบางๆ อย่าง 'ต้นน้ำ' ลูกชายตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ กลับกลายเป็นโซ่ทองคล้องใจที่ทำให้เขาและเธอไม่อาจตัดขาดจากกันได้ เมื่อความลับถูกเปิดเผย และความรักที่เคยขาดหายเริ่มถูกเติมเต็ม รัญภาคย์จะทำอย่างไรเพื่อพิสูจน์ตัวเองและทวงคืนหัวใจของแม่ลูกคู่นี้กลับมา? และพุดพิชชาจะกล้าเปิดใจยอมรับผู้ชายที่เคยทำให้เธอเสียน้ำตาได้อีกครั้งหรือไม่? ร่วมสัมผัสเรื่องราวความรักที่ต้องใช้เวลาและการให้อภัยเป็นเครื่องพิสูจน์ ใน "ตามรักเติมเต็ม"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ออกเดินทาง

Luisa adalah seorang istri cantik dari pria kaya bernama Edmun. Apapun yang ia minta, selalu dituruti oleh suami tercinta. Hidupnya bergelimang harta sejak ia masih kecil, hingga ia menjadi istri Edmun. Namun, suatu hari, semua berubah. 

"Sayang, ada apa ini? Kenapa tiga mobilku tidak ada di garasi? Lalu, brangkas perhiasan dan uang di kamar ini ada di mana?" Luisa begitu terkejut saat ia pulang dari jalan-jalan ke Singapore dan melihat rumah mewahnya dalam keadaan kosong. Mobil dan brangkas tidak ada di tempatnya. Begitu juga beberapa perabotan mahal lainnya. 

"Sayang, ada apa?" Luisa bertanya lagi dengan lembut sambil menghampiri suaminya. Menyentuh pundak pria tampan itu dengan hati-hati. 

"Luisa, bukan hanya mobil dan brangkas. Kita bisa kehilangan rumah ini juga kalau kamu tidak segera menolongku." Edmun meraih tangan Luisa, menggenggamnya dengan erat. Matanya begitu merah dan tubuhnya sangat bau. Luisa menahan mual setengah mati karena aroma menjijikkan dari suaminya yang tengah mabuk berat. 

"Aku, memangnya aku bisa apa, Sayang? Katakan, aku akan menelepon papa untuk membantu kamu mengurus.... " Edmud menutup  bibir Luisa dengan telunjuknya. Lalu mengganti jari telunjuk itu dengan bibirnya. 

Siang hari, suami istri itu bergelut penuh cinta diantara bau alkhol dan keadaan kamar yang amat berantakan. 

"Sayang, kenapa selimutnya dilempar? Ya ampun, lebih baik kamu mandi agar mabuk kamu hilang." Luisa merona, mencoba meraih bajunya yang ada di lantai untuk menutupi tubuhnya yang polos, tetapi gerakan Edmun lebih cepat, pria itu kembali melempar jauh setiap helai pakaian istrinya. Membiarkan wanita itu berpenampilan polos di atas ranjang. 

"Sayang, aku butuh foto kamu. Tolong pose yang menantang ya." Edmun mengambil ponsel pintarnya dan sudah mengarahkan kamera ponsel itu pada Luisa. 

"Edmun, kamu gil4! Aku gak mau!" Luisa mencoba turun dari ranjang, tetapi ditahan oleh suaminya. 

"Luisa, dengar! Hanya dengan foto kamu polos seperti ini, maka harta kita bisa selamat, Sayang. Tolong aku ya. Kamu sayang sama aku kan? Lelaki itu gak minta banyak. Dua pose cukup katanya."

Bersambung

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
78 Bab
ตอนที่ 1 ออกเดินทาง
เงาตะคุ่มๆ ภายในร้านกาแฟกรุกระจกสูงจากพื้นถึงเพดานที่ตกแต่งอย่างสวยงามเวลาเที่ยงคืนดูจะไม่ปกติเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่มีใครมาสนใจเพราะเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่จะเข้านอนกันหมดแล้วหญิงสาวคนหนึ่งเปิดขวดโหลบรรจุเมล็ดกาแฟสีเข้มสามโหลที่มีชื่อชนิดกาแฟต่างกันตามสายพันธ์จากนั้นเททั้งหมดลงในกะละมังใบใหญ่แล้วใช้พายพลาสติกผสมเมล็ดทั้งสามชนิดให้เข้ากันก่อนจะตักเมล็ดกาแฟทั้งหมดลงไปในขวดโหลทั้งสามอีกครั้ง แล้ววางให้เข้าที่อย่างเดิมจากนั้นเธอเปิดขวดโหลบรรจุน้ำตาลสีขาวแล้วเทผงสีขาวเล็กๆ ลงไปเพียงเล็กน้อย ต่อด้วยการเขย่าผงสีขาวให้กลืนไปกับน้ำตาลหญิงสาวร่างสูงระหงคนเดิมเดินไปถอดปลั๊กไฟที่เสียบอยู่กับตู้เย็นและตู้แช่เค้กที่มีเค้กอยู่เต็มตู้ออกอย่างไม่กลัวว่าของที่แช่อยู่ข้างในจะเสีย ใครจะสนกันล่ะในเมื่อพรุ่งนี้คนที่จะต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เธออีกต่อไปแฟ้มใส่สูตรชงเครื่องดื่มและสูตรเบเกอรี่รวมถึงสมุดโน้ตปกแข็งสีน้ำตาลที่มีรอยเปื้อนเต็มไปหมดถูกยัดใส่เป้สีดำอย่างทะนุถนอมจากนั้นเครื่องคอมพิวเตอร์แบบออลอินวันถูกวางคว่ำให้ด้านจอสัมผัสกับพื้นแล้วเธอก็เธอใช้ไขควงเล็กหมุนน็อตออกจากฝาด้านหลังแล้วใช้ปิ๊กกีต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ออกเดินทาง 2
พอออกจากประตูวิหารหญิงสาวเดินอ้อมไปด้านหลังเพื่อไหว้พระอัฏฐารส พระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ จากนั้นก็นั่งลงบนม้าหินอ่อนที่อยู่บริเวณด้านข้างทางเดิน ความเงียบสงบทำให้เธอนั่งคิดอะไรเพลินอยู่นานติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ดังขึ้น หญิงสาวรีบเอามือล้วงกระเป๋าออกมาทันที“พุดแกถึงไหนแล้ว” เสียงเรียกอย่างสนิทดังมาตามสายทันทีที่หญิงสาวกดรับ พุดพิชชาคือชื่อเต็มของหญิงสาวที่ถูกเรียกว่า"พุด"หญิงสาววัย 25 ปี เธอเรียนจบคณะบริหารธุรกิจส่วนเพื่อนที่โทรศัพท์มาตามเธอนั้นชื่อว่าปราณติญาหรือที่เธอเรียกติดปากว่าป่าน หรือป่านแก้วนั้นเป็นเรียนจบคณะคุรุศาสตร์และตอนนี้ก็มาเป็นครูอยู่ที่นี่“ถึงพิด’โลกแล้ว ไหว้พระพึ่งเสร็จกำลังจะออกจากวัดแล้วล่ะ” หญิงสาวหมายถึงจังหวัดพิษณุโลกซึ่งตั้งอยู่ตอนบนของภาคกลางและตอนล่างของภาคเหนือ “อ้าว! แทนที่จะมาหาเพื่อนก่อนจะได้ไปไหวพระด้วยกัน”ปราณติญาต่อว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังมากนัก“ฉันพึ่งมาถึงก็ต้องไปไหว้พระเพื่อเป็นสิริมงคลก่อนสิ ส่วนแกอยู่มาตั้งแต่เกิดจะไปไหว้ตอนไหนก็ได้นี่ป่าน” เธอรีบอธิบาย “ก็จริงของแกนะ งั้นรีบเข้ามาที่บ้านเลยนะ ฉันอยากเจอจะ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 เพื่อนเก่า
“แล้วแกหนีมาอย่างนี้แม่เลี้ยงแกมายิ่งได้ใจเหรอ” ปราณติญาอดสงสัยไม่ได้“คนอย่างยายผกาชงกาแฟทรีอินวันยังไม่ได้เรื่อง รับรองไม่นานลูกค้าได้หายหมด” เธอตอบอย่างมั่นใจ“มันก็จริงนะ ของอย่างนี้มันต้องใช้ฝีมือ แต่เด็กที่ร้านแกก็ชงเป็นไม่ใช่เหรอ”ความสงสัยยังไม่หมดไป“อือ ชงเป็นกันทุกคนแหละ เพราะฉันมีสูตรให้ แต่ฉันเอาสูตรทั้งหมดมาด้วย” พุดพิชชาเล่าให้เพื่อนฟังทั้งหมดว่าก่อนออกมาจากร้านเธอทำอะไรไว้บ้างพอปราณติญาได้ยินก็หัวเราะด้วยความสะใจในความแสบของเพื่อน “สุดยอดเลยแก แล้วนี่จะมาเปิดร้านกาแฟที่นี่จริงๆ เหรอ” “อือ คิดไว้อย่างนั้น แต่คงต้องขับรถสำรวจก่อนสักสองสามวัน หาทำเลด้วย”แม้จะมั่นใจว่าตัวเองชงกาแฟและทำขนมอร่อยแค่ไหน แค่ทำเลร้านก็เป็นสิ่งสำคัญ“อือ ตามใจแกเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปให้ทั่วเมืองเลย ส่วนวันจันทร์แกต้องไปคนเดียว” “ไม่เป็นไรเมืองไม่ใหญ่มากฉันไม่หรอก จีพีเอสก็มีจะกลัวอะไร”พุดพิชชามักจะมั่นใจในตัวเองเสมอ“แกเข้มแข็งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย แล้วนี้ได้บอกพี่กรของแกหรือยัง”“เค้าไม่ใช่พี่กรของฉันอีกต่อไปแล้ว” เสียงเศร้าของเพื่อนทำให้คนฟังต้องรีบนั่งลงข้างๆ“ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น ไหน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ละทิ้งบางอย่าง
เสียงร้องอย่างมีความสุขของคนสองคนในห้องเหมือนมีดกรีดมาตรงกลางใจของพุดพิชชาเธอเดินออกมาจากบ้านอย่างหมดแรงและกลับขึ้นมาที่รถนับตั้งแต่วันนั้นเธอก็ตัดเขาออกไปจากชีวิตแม้เขาจะพยายามตื้อแค่ไหนแต่หญิงสาวก็มองว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุเท่านั้น..“แล้วพี่กรไม่สงสัยเหรอว่าทำไมแกถึงเปลี่ยนไป”“ก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ฉันบอกว่าที่ร้านมีปัญหาเลยไม่ค่อยมีเวลา”“แล้วเค้ามาที่บ้านอีกไหม” ปราณติญาซัก“ก็มาหา แต่พอฉันไม่ยอมคุยด้วย เค้าก็ขับรถออกไป ก็คงไปมีอะไรกันที่อื่นแหละ เพราะยัยลิลลี่ก็ขับตามออกไปอีกคน”“ผู้ชายนี่มันเป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่านะแก”ปราณติญาเองก็เคยเลิกกันแฟนเพราะเธอเองก็หัวโบราณเหมือนกับพุดพิชชา“ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นแล้ว”“แกโชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เสียตัวให้คนพรรคนั้น” ปราณติญาปลอบใจเพื่อน“ฉันเองก็คิดแบบนั้นและตอนนี้ก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่ฉันต้องทำฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องราวในอดีต ขอบใจแกนะที่คอยรับฟังฉันในทุกๆ เรื่อง”“ก็แกเป็นเพื่อนรักของฉันนี่” ปราณติญาโอบไหล่เพื่อนแล้วเขย่าอย่างให้กำลังใจวันนี้ผกามาที่ร้านคอฟฟี่แอนด์เบเกอร์รี่ฟอร์ยูแต่เช้าเพราะเป็น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 มองหาสิ่งใหม่
“คุณต้องจัดการให้ผกานะคะ”ผกาโทร. ไปบอกสามีถึงเรื่องที่เกิดขึ้นภายในร้านกาแฟวันนี้เพราะมันทำให้เธอเสียเวลาและเสียเงินเป็นอย่างมาก ไหนจะต้องซื้อโปรแกรมขายหน้าร้านใหม่เนื่องจากพุดพิชชาแกะเอาฮาร์ดดิสก์ออกไปด้วย อีกทั้งข้อมูลการซื้อขาย รายการสั่งสินค้าที่จำเป็นทั้งหมดก็อยู่ในนั้น“แล้วลองโทร. ถามหรือยัง”“ถ้าโทร. ได้ผกาจะมารบกวนคุณเหรอคะ อีกอย่างผกาว่าหนูพุดของคุณคงจะหนีไปแล้วแน่ๆเพราะผกาให้หนูลิลลี่ไปดูในห้องเหมือนเธอจะขนเสื้อผ้าออกไปจากบ้านแล้ว”“อะไรนะ”ปรีชาตกใจที่ได้ยินอย่างนั้น แม้เธอกับลูกสาวจะไม่สนิทสนมกันมาก แต่เขาก็ยังเป็นห่วงว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน“ผกาว่าไม่ยังไม่ต้องตามหรอกค่ะเดี๋ยวพอไปไม่รอดก็คงกลับมาเองลูกสาวคุณน่ะ วันๆ อยู่แต่ร้านกาแฟกับทำขนมคงหนีไปไหนได้ไม่ไกลหรอกค่ะอย่ากังวลเลย เดี๋ยวผกาจะให้พรรคพวกที่เป็นตำรวจช่วยตามหาอีกทีนะคะ”“ขอบใจมากนะ ผมฝากเรื่องนี้ด้วย ผมเองก็งานยุ่งเหลือเกิน”“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ผกาจะช่วยตามเองค่ะ”บรรยากาศยามเช้าที่บ้านของปราณติญาทำให้พุดพิชชาตื่นนอนแต่เช้าก่อนเจ้าของบ้าน เธออาบน้ำแต่งตัว จากนั้นก็ไปยังห้องครัวเล็กที่อยู่หลังบ้านหญิงสาวต้มน้ำร้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 มองหาสิ่งใหม่ 2
“นั่งน่ะนั่งได้นะ แต่แกคงไม่บ้าชิมทุกร้านนะพุด” ปราณติญารีบบอกเพราะกลัวว่าเพื่อนจะกินกาแฟเยอะเกิน“อือ ขืนฉันไปชิมทุกร้านมีหวังได้ตาแข็งไม่ต้องหลับกันพอดี” แล้วเธอก็หัวเราะไปกับคำพูดของตัวเองพอทานก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จปราณติญาก็พาเพื่อนขับรถไปเรื่อยๆ“ทำไมแถวนี้เด็กเยอะจัง” พุดพิชชาถามขึ้น “อ๋อ แถวนี้มีที่เรียนพิเศษเยอะ สถาบันกวดวิชาจากรุงเทพฯ ก็มาตั้งสาขากันที่นี่ ลูกเพื่อนครูที่โรงเรียนฉันก็มาเรียนที่นี่เหมือนกัน บางทีมาส่งตั้งแต่เช้าแล้วมารับอีกครั้งก็ตอนเย็น” ปราณติญาบอกเพื่อนตามที่เธอรู้มา “แถวนี้ไม่ค่อยมีร้านกาแฟเลย คงเพราะมีแต่เด็กๆ ไม่ค่อยมีวัยทำงาน”คนช่างสังเกตบอกเพื่อน “อือฉันเห็น มีแต่ร้านอาหารตามสั่งเต็มไปหมด ขนาดร้านสะดวกซื้อยังมีตั้งสองร้านทั้งๆ ที่ห่างกันแค่ซอยเดียว” “ลองจอดหน่อยได้ไหม แกนั่งรอในรถก็ได้ ฉันว่าจะลองเดินแถวนี้สักหน่อย” พุดพิชชาบอกเพื่อนให้จอดข้างทางพอดีกับมีที่ว่างปราณติญาจึงรีบเข้าไปจอด “ไม่เป็นไรฉันลงไปเดินด้วยจะได้ดูด้วยว่าโรงเรียนกวดวิชาอะไรบ้าง เผื่อเป็นข้อมูลให้เด็กมาเรียนช่วงปิดเทอม” พุดพิชชาลงมาจากรถเป็นคนแรก หญิงสาวถ่ายรูปบริเวณรอบๆ ไว้เผ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 เพื่อนบ้าน
“ฉันก็ว่าดีนะ เพราะตอนนี้กระแสชาไขมุกเริ่มมาอีกแล้ว”“แล้ว แกคิดว่าจะซื้อแฟรนไชส์เจ้าไหนดีล่ะ เอาที่ดังๆ หน่อยนะ”“ยิ่งดังก็คงจะยิ่งแพงน่ะสิ ฉันว่าฉันจะทำเองดีกว่า ฉันเคยช่วยแม่ทำอยู่ แล้วฉันก็มีสูตรเครื่องดื่มอยู่เยอะเลย คงเอามาประยุกต์เข้ากันได้”“ก็ดีนะ ไม่ต้องเสียค่าแฟรนไชส์ แต่คงต้องหาวิธีที่จะให้ลูกค้าสนใจ”“ที่ป่านพูดมาก็ถูกนะ คงต้องหาอะไรที่ดึงดูดใจ ฉันว่าก่อนคงต้องตกแต่งร้านให้มีจุดเด่นที่หน้าสนใจแล้วเปิดวันจัดโปรโมชั่นซื้อ 1 ฟรี 1 ไปเลย จะได้ลูกค้าทีเดียว 2 คน จากนั้นก็จัดโปรโมชั่นซื้อ 2 ฟรี 1 ต่ออีกสักเดือน”“แล้วแกจะได้กำไรเหรอพุด”“ช่วงแรกคงต้องแบบรับต้นทุนที่แพง แต่ก็แลกกับจำนวนลูกค้าก็คงต้องยอมไปก่อน”“ก็ดีนะ แล้วที่พูดมาได้ทำเลหรือยังล่ะ” ปราณติญารู้สึกตื่นเต้นไปกับเพื่อน เพราะชีวิตการทำงานของหญิงสาวนั้นเรียบง่ายจนบางครั้งดูหน้าเบื่อ“ก็พอมีอยู่บ้างนะ ที่ฉันไปดูมาวันนี้ มีอยู่ห้องหนึ่งติดป้ายให้เช่า” เธอรีบเปิดรูปในโทรศัพท์ที่มีรูปหน้าร้านให้เพื่อนดู “จะเช่าที่นี่เลยเหรอ” ปราณติญา“ยังหรอกคิดว่าคงจะวนดูแถวๆ นั้นอีกรอบ ระหว่างนี้คงต้องเริ้มเตรียมอุปกรณ์ไว้ให้พร้อมเสียก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 พบเจอ
“คงอยู่อีกสัก 2 วันครับ ให้บ้านเรียบร้อยแล้วจะเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท จากนั้นก็คงกลับมาอยู่กับแม่ได้ยาวเลย ผมว่าจะลองดูแถวๆ ในเมืองสักหน่อยว่ามีทำเลพอจะเปิดสาขาที่นี่อีกไหม เพราะลูกค้าที่เช่าและซื้ออุปกรณ์กับผมบอกว่าจังหวัดนี้ยังไม่ค่อยมีฟิตเนสฯ ผมว่าจะลองบุกเบิกดู เผื่อไปได้ดี จะได้อยู่กับแม่ทีนี่ตลอด”“แล้วจะเอาตึกของเราเองไหม แม่จะได้คุยกับผู้เช่าให้” “ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่อยากให้ใครลำบาก”รัญภาคย์คิดว่าถ้าต้องให้คนอื่นย้ายออกเพื่อให้ตัวเองได้เปิดธุรกิจของตัวเองก็คงดูไม่เป็นมืออาชีพสักเท่าไหร่ พุดพิชชาวุ่นวายกับการหาทำเลเปิดร้านเกือบทั้งสัปดาห์เพราะเธออยากได้ร้านที่มีพื้นทีให้เธอได้ทำครัวด้านในด้วย เพราะจะได้สะดวกในการเตรียมของและเผื่ออนาคตเธออยากทำอะไรเพิ่มจะได้ไม่คับแคบมากนัก แม้ตอนนี้จะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรแต่ก็ยังดีกว่าเช่าร้านแล้วขายได้เพียงอย่างเดียว แต่พอทราบราคาเช่าแล้วหญิงสาวก็ต้องขอคิดดูอีกทีเพราะราคาค่าเช่าของร้านที่มีความลึกด้านในนั้นแตกต่างจากราคาห้องเดียวเกือบเท่าตัวทั้งๆ ที่หน้าร้านกว้างเท่ากัน ระหว่างที่กำลังเดินดูไปเรื่อยๆ นั้นเธอก็เจอประกาศเซ้งร้าน เธอเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 เพื่อนบ้าน 2
ปราณติญาขับรถออกไปทำงาน เพียงไม่นานพุดพิชชาก็ขับรถตามไปหญิงสาวไปเพื่อไปซื้อของมาเพิ่มเพราะคิดว่าที่มีอยู่อาจจะไม่พอกับจำนวนครูที่ปราณติญาแจ้ง เธอเลือกซื้อขนมจีนที่จัดใส่ตะกร้าพลาสติกใบเล็กๆไว้หลายตะกร้าเพราะคิดว่าดีกว่าซื้อตะกร้าใหญ่แค่ตะกร้าเดียว เพราะจะได้สะดวกในการแบ่งกันทาน จากนั้นหญิงสาวก็ไปซื้อถั่วงอกและถั่วฝักยาวรวมถึงผักกาดดองเพื่อเป็นเครื่องเคียงพอกลับถึงบ้านก็ลงมือทำโดยไม่รอช้า กลิ่นของน้ำพริกขณะที่ผัดกับกะทินั้นหอมไปทั่วบริเวณบ้านแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงจากอีกฝั่งหนึ่งของผนังกำแพงของบ้านที่ติดกัน ตะโกนแว่วมา“หนูป่าน วันนี้ไม่ไปโรงเรียนหรอทำอะไรทานคะกลิ่นหอมมาถึงบ้านป้าเลย” เสียงที่ทักทายมานั้นไม่ได้ตำหนิ หากแต่เป็นเสียงทักทายอย่าเป็นกันเองมากกว่า“ขอโทษนะคะ ที่กลิ่นไปปรบกวน” “ไม่ได้รบกวนหรอกจ้ะเพียงแต่ป้าแปลกใจที่หนูป่านไม่ไปทำงาน” “หนูเป็นเพื่อนของป่านค่ะกำลังทำแกงเขียวหวานคุณป้าอยากลองชิมฝีมือหนูไหมคะ” “ไม่เป็นไรจ้ะ ป้าเกรงใจ” “หนูทำเยอะเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวถ้าทำเสร็จแล้วหนูจะตักแบ่งไปให้นะคะ หนูพึ่งมาอยู่ใหม่อยากฝากเนื้อฝากตัวกับคุณป้าด้วยค่ะ” แม้ว่า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ทักทาย
รัญภาคย์กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบจะ 6 โมงเย็นทั้งบ้านเงียบเชียบเหมือนไม่มีคนอยู่ พอเดินเข้าไปยังห้องรับแขกที่มักจะเห็นมารดานั่งดูทีวีอยู่ก็ไม่เจอใคร เขาเดินไปดูในครัวก็ยังไม่เจอทั้งมารดาและเด็กสาวที่เขาจ้างให้มาอยู่เป็นเพื่อนมารดา ชายหนุ่มรับวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนเพราะคิดว่าบางทีมารดาอาจจะไม่สบายและขึ้นไปนอนพักแต่ห้องนอนก็ว่างเปล่า "แม่ แม่ครับ” ร่างสูงใหญ่เดินไปรอบๆ บ้านพร้อมตะโกนเรียก "อ้าวคุณรัญกลับมาแล้วเหรอะคะ” ลียาตกใจที่เห็นเจ้านายหนุ่ม"ลียา แม่อยู่ไหน” เขาถามเด็กสาวชาวพม่าที่เพื่อนเขาเป็นคนฝากมาให้ทำงานด้วยเมื่อครั้งที่เขาบอกว่าจะมาอยู่พี่พิษณุโลก ลียาเป็นชาวพม่าแต่พูดไทยชัดเพราะมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่นั้นก็ทำงานที่บ้านของเตวิชเพื่อนของเขาซึ่งอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนี้ "คุณผู้หญิงไปทานข้าวที่บ้านนู้นค่ะ” ลียาชี้ไปยังบ้านหลังเล็กที่มีรั้วกำแพงติดกัน "อะไรนะ แล้วทำไมลียามาตามไป” "คุณป้าดาเธอบอกว่าไม่ต้องตามไปค่ะ เพราะเดี๋ยวตอนกลับคุณป่านจะมาส่ง” รัญภาคย์ได้ยินชื่อแล้วก็คลายความกังวล เพราะเขาเคยเจอกับปราณติญาหลายครั้งแล้วตอนที่มาอยู่บ้านหลังนี้ใหม่ เธอเองก็พึ่งย้ายม
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status