ตามรักเติมเต็ม

พอออกจากประตูวิหารหญิงสาวเดินอ้อมไปด้านหลังเพื่อไหว้พระอัฏฐารส พระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ จากนั้นก็นั่งลงบนม้าหินอ่อนที่อยู่บริเวณด้านข้างทางเดิน ความเงียบสงบทำให้เธอนั่งคิดอะไรเพลินอยู่นานติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ดังขึ้น หญิงสาวรีบเอามือล้วงกระเป๋าออกมาทันที“พุดแกถึงไหนแล้ว” เสียงเรียกอย่างสนิทดังมาตามสายทันทีที่หญิงสาวกดรับ พุดพิชชาคือชื่อเต็มของหญิงสาวที่ถูกเรียกว่า"พุด"หญิงสาววัย 25 ปี เธอเรียนจบคณะบริหารธุรกิจส่วนเพื่อนที่โทรศัพท์มาตามเธอนั้นชื่อว่าปราณติญาหรือที่เธอเรียกติดปากว่าป่าน หรือป่านแก้วนั้นเป็นเรียนจบคณะคุรุศาสตร์และตอนนี้ก็มาเป็นครูอยู่ที่นี่“ถึงพิด’โลกแล้ว ไหว้พระพึ่งเสร็จกำลังจะออกจากวัดแล้วล่ะ” หญิงสาวหมายถึงจังหวัดพิษณุโลกซึ่งตั้งอยู่ตอนบนของภาคกลางและตอนล่างของภาคเหนือ “อ้าว! แทนที่จะมาหาเพื่อนก่อนจะได้ไปไหวพระด้วยกัน”ปราณติญาต่อว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังมากนัก“ฉันพึ่งมาถึงก็ต้องไปไหว้พระเพื่อเป็นสิริมงคลก่อนสิ ส่วนแกอยู่มาตั้งแต่เกิดจะไปไหว้ตอนไหนก็ได้นี่ป่าน” เธอรีบอธิบาย “ก็จริงของแกนะ งั้นรีบเข้ามาที่บ้านเลยนะ ฉันอยากเจอจะ

เสียงร้องอย่างมีความสุขของคนสองคนในห้องเหมือนมีดกรีดมาตรงกลางใจของพุดพิชชาเธอเดินออกมาจากบ้านอย่างหมดแรงและกลับขึ้นมาที่รถนับตั้งแต่วันนั้นเธอก็ตัดเขาออกไปจากชีวิตแม้เขาจะพยายามตื้อแค่ไหนแต่หญิงสาวก็มองว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุเท่านั้น..“แล้วพี่กรไม่สงสัยเหรอว่าทำไมแกถึงเปลี่ยนไป”“ก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ฉันบอกว่าที่ร้านมีปัญหาเลยไม่ค่อยมีเวลา”“แล้วเค้ามาที่บ้านอีกไหม” ปราณติญาซัก“ก็มาหา แต่พอฉันไม่ยอมคุยด้วย เค้าก็ขับรถออกไป ก็คงไปมีอะไรกันที่อื่นแหละ เพราะยัยลิลลี่ก็ขับตามออกไปอีกคน”“ผู้ชายนี่มันเป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่านะแก”ปราณติญาเองก็เคยเลิกกันแฟนเพราะเธอเองก็หัวโบราณเหมือนกับพุดพิชชา“ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นแล้ว”“แกโชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เสียตัวให้คนพรรคนั้น” ปราณติญาปลอบใจเพื่อน“ฉันเองก็คิดแบบนั้นและตอนนี้ก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่ฉันต้องทำฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องราวในอดีต ขอบใจแกนะที่คอยรับฟังฉันในทุกๆ เรื่อง”“ก็แกเป็นเพื่อนรักของฉันนี่” ปราณติญาโอบไหล่เพื่อนแล้วเขย่าอย่างให้กำลังใจวันนี้ผกามาที่ร้านคอฟฟี่แอนด์เบเกอร์รี่ฟอร์ยูแต่เช้าเพราะเป็น

“นั่งน่ะนั่งได้นะ แต่แกคงไม่บ้าชิมทุกร้านนะพุด” ปราณติญารีบบอกเพราะกลัวว่าเพื่อนจะกินกาแฟเยอะเกิน“อือ ขืนฉันไปชิมทุกร้านมีหวังได้ตาแข็งไม่ต้องหลับกันพอดี” แล้วเธอก็หัวเราะไปกับคำพูดของตัวเองพอทานก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จปราณติญาก็พาเพื่อนขับรถไปเรื่อยๆ“ทำไมแถวนี้เด็กเยอะจัง” พุดพิชชาถามขึ้น “อ๋อ แถวนี้มีที่เรียนพิเศษเยอะ สถาบันกวดวิชาจากรุงเทพฯ ก็มาตั้งสาขากันที่นี่ ลูกเพื่อนครูที่โรงเรียนฉันก็มาเรียนที่นี่เหมือนกัน บางทีมาส่งตั้งแต่เช้าแล้วมารับอีกครั้งก็ตอนเย็น” ปราณติญาบอกเพื่อนตามที่เธอรู้มา “แถวนี้ไม่ค่อยมีร้านกาแฟเลย คงเพราะมีแต่เด็กๆ ไม่ค่อยมีวัยทำงาน”คนช่างสังเกตบอกเพื่อน “อือฉันเห็น มีแต่ร้านอาหารตามสั่งเต็มไปหมด ขนาดร้านสะดวกซื้อยังมีตั้งสองร้านทั้งๆ ที่ห่างกันแค่ซอยเดียว” “ลองจอดหน่อยได้ไหม แกนั่งรอในรถก็ได้ ฉันว่าจะลองเดินแถวนี้สักหน่อย” พุดพิชชาบอกเพื่อนให้จอดข้างทางพอดีกับมีที่ว่างปราณติญาจึงรีบเข้าไปจอด “ไม่เป็นไรฉันลงไปเดินด้วยจะได้ดูด้วยว่าโรงเรียนกวดวิชาอะไรบ้าง เผื่อเป็นข้อมูลให้เด็กมาเรียนช่วงปิดเทอม” พุดพิชชาลงมาจากรถเป็นคนแรก หญิงสาวถ่ายรูปบริเวณรอบๆ ไว้เผ

“คงอยู่อีกสัก 2 วันครับ ให้บ้านเรียบร้อยแล้วจะเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท จากนั้นก็คงกลับมาอยู่กับแม่ได้ยาวเลย ผมว่าจะลองดูแถวๆ ในเมืองสักหน่อยว่ามีทำเลพอจะเปิดสาขาที่นี่อีกไหม เพราะลูกค้าที่เช่าและซื้ออุปกรณ์กับผมบอกว่าจังหวัดนี้ยังไม่ค่อยมีฟิตเนสฯ ผมว่าจะลองบุกเบิกดู เผื่อไปได้ดี จะได้อยู่กับแม่ทีนี่ตลอด”“แล้วจะเอาตึกของเราเองไหม แม่จะได้คุยกับผู้เช่าให้” “ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่อยากให้ใครลำบาก”รัญภาคย์คิดว่าถ้าต้องให้คนอื่นย้ายออกเพื่อให้ตัวเองได้เปิดธุรกิจของตัวเองก็คงดูไม่เป็นมืออาชีพสักเท่าไหร่ พุดพิชชาวุ่นวายกับการหาทำเลเปิดร้านเกือบทั้งสัปดาห์เพราะเธออยากได้ร้านที่มีพื้นทีให้เธอได้ทำครัวด้านในด้วย เพราะจะได้สะดวกในการเตรียมของและเผื่ออนาคตเธออยากทำอะไรเพิ่มจะได้ไม่คับแคบมากนัก แม้ตอนนี้จะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรแต่ก็ยังดีกว่าเช่าร้านแล้วขายได้เพียงอย่างเดียว แต่พอทราบราคาเช่าแล้วหญิงสาวก็ต้องขอคิดดูอีกทีเพราะราคาค่าเช่าของร้านที่มีความลึกด้านในนั้นแตกต่างจากราคาห้องเดียวเกือบเท่าตัวทั้งๆ ที่หน้าร้านกว้างเท่ากัน ระหว่างที่กำลังเดินดูไปเรื่อยๆ นั้นเธอก็เจอประกาศเซ้งร้าน เธอเ

รัญภาคย์กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบจะ 6 โมงเย็นทั้งบ้านเงียบเชียบเหมือนไม่มีคนอยู่ พอเดินเข้าไปยังห้องรับแขกที่มักจะเห็นมารดานั่งดูทีวีอยู่ก็ไม่เจอใคร เขาเดินไปดูในครัวก็ยังไม่เจอทั้งมารดาและเด็กสาวที่เขาจ้างให้มาอยู่เป็นเพื่อนมารดา ชายหนุ่มรับวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนเพราะคิดว่าบางทีมารดาอาจจะไม่สบายและขึ้นไปนอนพักแต่ห้องนอนก็ว่างเปล่า "แม่ แม่ครับ” ร่างสูงใหญ่เดินไปรอบๆ บ้านพร้อมตะโกนเรียก "อ้าวคุณรัญกลับมาแล้วเหรอะคะ” ลียาตกใจที่เห็นเจ้านายหนุ่ม"ลียา แม่อยู่ไหน” เขาถามเด็กสาวชาวพม่าที่เพื่อนเขาเป็นคนฝากมาให้ทำงานด้วยเมื่อครั้งที่เขาบอกว่าจะมาอยู่พี่พิษณุโลก ลียาเป็นชาวพม่าแต่พูดไทยชัดเพราะมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่นั้นก็ทำงานที่บ้านของเตวิชเพื่อนของเขาซึ่งอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนี้ "คุณผู้หญิงไปทานข้าวที่บ้านนู้นค่ะ” ลียาชี้ไปยังบ้านหลังเล็กที่มีรั้วกำแพงติดกัน "อะไรนะ แล้วทำไมลียามาตามไป” "คุณป้าดาเธอบอกว่าไม่ต้องตามไปค่ะ เพราะเดี๋ยวตอนกลับคุณป่านจะมาส่ง” รัญภาคย์ได้ยินชื่อแล้วก็คลายความกังวล เพราะเขาเคยเจอกับปราณติญาหลายครั้งแล้วตอนที่มาอยู่บ้านหลังนี้ใหม่ เธอเองก็พึ่งย้ายม