ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น

ประเทศญี่ปุ่น ปรเมศวร์ยืนเหม่อลอยออกไปนอกอาคารสูงเสียดฟ้า ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่ต้องสูญเสียน้องชายอันเป็นที่รักไปอย่างไม่วันหวนคืน จากคำบอกเล่าของชัญญาแม่เลี้ยงสาว ว่าต้นสายปลายเหตุที่ทำให้อนุวัฒน์เสียชีวิตคือแฟนสาวของเขานั่นเอง เพราะหลังจากถูกบอกเลิกอนุวัฒน์ก็ดื่มเหล้าเมามายจนครองสติไม่อยู่ ขับรถไปประสานงากับรถบรรทุกจนเสียชีวิตคาที่ และที่เชื่ออย่างนั้น เพราะเป็นสายสุดท้ายที่น้องชายโทร.หา งานศพของอนุวัฒน์ที่ผ่านมาผู้หญิงใจร้ายคนนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาที่งานเลยแม้กระทั่งวันเผา ตอกย้ำความใจร้ายใจดำของเธอว่ามีมากเพียงใด“ฉันจะทำให้เธอได้ลิ้มลองรสชาติของการสูญเสียว่ามันเป็นยังไง” ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันเอ่ยถึงหญิงสาวที่เป็นเหตุให้น้องชายบุญธรรมของตนต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควรอย่างอาฆาตแค้น และยังคงยืนนิ่งจมอยู่ในความคิดเช่นนั้นจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกให้เขาตื่นจากห้วงภวังค์ความคิด“เชิญครับ” เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตขณะเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน วินาทีถัดมาบานประตูก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมร่างเย้ายวนของบุตรสาวเจ้าของบริษัทผลิตชิ้นส่วนยานย

“ผมกินอะไรก็ได้ครับ ถ้าเป็นฝีมือป้าเฉลา” ปรเมศวร์กล่าวเอาใจแม่บ้านสูงวัย แล้วหันมาขอบคุณบิดาเบาๆ“คุณพ่อเองก็ต้องกินเยอะๆ นะครับ ผอมจากเมื่อก่อนจนผิดหูผิดตา” ชายหนุ่มเอ่ยพลางสำรวจใบหน้าบิดาที่ดูซูบลงไป คงตรอมใจเรื่องการจากไปของอนุวัฒน์ “แกก็เหมือนกัน” เจ้าสัวพงษ์เทพตักอาหารใส่จานบุตรชายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข บรรยากาศเก่าๆ กลับมาอีกครั้ง แม้ในใจของสองพ่อลูกกำลังคิดถึงอนุวัฒน์ อยากให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันในเวลานี้ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศ และในขณะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของชัญญาก็ดังแทรกกลางบทสนทนา ทำให้หญิงสาวยิ้มเจื่อนๆ เมื่อถูกสายตาของสามีมองมาอย่างตำหนิ จนเธอต้องรีบขอตัวออกไปรับสาย เพียงไม่นานก็เดินกลับเข้ามาขอตัวออกไปข้างนอกด้วยท่าทางรีบร้อน สองพ่อลูกมองตามด้วยความแปลกใจ แต่เพียงระยะสั้นๆ ก็ละความสนใจไป“พ่อขอโทษนะ” เจ้าสัวพงษ์เทพเอ่ยขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย และพากันมานั่งที่ห้องนั่งเล่น“เรื่องอะไรครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วพร้อมหันมามองหน้าบิดาอย่างงุนงง“เรื่องของชัญญา ถ้าแกไม่พอใจที่จะอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน พ่อจะสร้างบ้านอีกหลังให้เธออยู่”“ไม่

ปรเมศวร์เข้ามาสานต่องานโครงการที่อนุวัฒน์ทำค้างไว้และเคลียร์ปัญหาต่างๆ ที่ชัญญาสร้างขึ้นซึ่งค่อนข้างหนักเอาการ แต่โชคดียังมีจิตตรีเลขาฯ สาวคนเก่งช่วยอีกแรง เพราะเธอรู้เกี่ยวกับข้อมูลของโครงการทั้งหมด ทำให้งานรุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็วจนน่าพึงพอใจ“ขอบคุณมากครับคุณตรี ที่อยู่ช่วยงานจนดึกทุกวัน สงสัยผมคงต้องหาผู้ช่วยให้คุณสักคน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมปิดแฟ้มงานที่เพิ่งเซ็นเสร็จส่งคืนให้แก่เธอ“ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าหามาตอนนี้คงช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะต้องสอนงานกันอีกนาน” จิตตรีไม่อยากได้ผู้ช่วยมาเพิ่มภาระในช่วงนี้ และเธอคงไม่มีเวลามานั่งสอนงานได้เต็มที่“แล้วคนเก่าล่ะ”“คุณเมศวร์หมายถึงธิชา เอ่อ...กันธิชาใช่ไหมคะ”“ใช่ เขาทำงานเป็นยังไงบ้าง”“ธิชาทำงานเก่ง และทำงานละเอียดมากด้วยค่ะ” จิตตรีได้โอกาสรีบแจกแจงความสามารถของอดีตลูกน้องสาวคนเก่งให้ประธานหนุ่มฟัง“เอ...แล้วทำไมถึงตัดสินใจลาออกจากงานล่ะครับ” ปรเมศวร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ราวกับชวนคุยเรื่องทั่วไป ทั้งที่ในหัวพยายามเก็บรายละเอียดของอดีตคนรักของน้องชายบุญธรรม“ไม่ได้ลาออกค่ะ คุณชัญญาต่างหากที่เป็นคนปลดธิชาออกจากงาน น่าเสียดาย คนเก่งๆ ท

“เอ่อ...ธิชา ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่”“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ รู้สึกเหนื่อยๆ อยากพัก” กันธิชากล่าวแค่นั้นก็เดินเข้าห้องนอนไป เขมจิราแทบอยากจะยกมือตบปากตัวเอง แต่มิวายกล่าวโทษคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอเผลอตัวเอ่ยถึงอนุวัฒน์ขึ้นมา ก่อนสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนของกันธิชา ปรากฏว่าเจ้าของห้องปิดล็อกจากด้านใน บอกให้รู้ว่าไม่ต้องการให้ใครมารบกวน เขมจิราจึงเดินถอยร่างกลับห้องไป ไว้วันพรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสขอโทษที่ปากพล่อยหลังอาบน้ำเสร็จกันธิชาก็ล้มตัวลงนอน อดไม่ได้ที่จะเก็บคำพูดของเขมจิรามาคิด เป็นจริงอย่างที่เพื่อนรักพูด กับอนุวัฒน์รู้จักมาเกือบสองปี กว่าจะเปิดใจยอมรับเขาในฐานะคนรักได้ แต่คบหาดูใจเพียงไม่กี่เดือน สุดท้ายก็ออกลายแอบนอกใจเธอไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น โชคดีเท่าไหร่ที่ไม่เผลอตัวมอบกายให้ มิเช่นนั้นคงจะรู้สึกอัปยศอดสูมากกว่านี้ หญิงสาวพยายามสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แล้วหลับตาลงเพียงไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย เพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการที่ออกไปดูงานกับเจ้านายหนุ่มมาตลอดทั้งวันปรเมศวร์ขับรถกลับมายังคฤหาสน์เรือนหรูเกือบเที่ยงคืน และเป็นอีกคืนที่เขาพ

“งั้นเดี๋ยวผมให้ฝ่ายบุคคลจัดการหาผู้ช่วยฝีมือดีมาให้คุณแล้วกัน”“ขอบคุณค่ะคุณเมศวร์”“คุณตรีพอจะรู้เรื่องที่นายวัฒน์กับกันธิชาเลิกรากันหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มคิดว่าจิตตรีคงทราบดี เพราะทำงานใกล้ชิดกับทั้งคู่แทบจะอยู่ในสายตาตลอดเวลาก็ว่าได้“เลิกกันหรือคะ ตรีไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะ” หญิงสาวขมวดคิ้วครุ่นคิดหนัก“แต่เห็นธิชางอนคุณวัฒน์อยู่ช่วงหนึ่ง ไม่รู้ว่าโกรธอะไรกัน ก่อนจะขอลาพักร้อนไปเกือบสองอาทิตย์ พอกลับมาทำงานเพียงไม่กี่วันคุณวัฒน์ก็ประสบอุบัติเหตุ”จิตตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ทำงานร่วมกันมาห้าปีเต็ม อนุวัฒน์เป็นเจ้านายที่ดี คอยดูแลเอาใจใส่ลูกน้องเป็นอย่างดี“อืม...ผมมีเรื่องรบกวนถามแค่นี้แหละ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ” ปรเมศวร์กล่าวจบ เลขาฯ สาวก็เดินหายลับออกไปจากห้องทำงาน เท่านั้นปรเมศวร์ก็ปิดแฟ้มงานตรงหน้าอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ที่เหยื่อสาวหลุดลอยไป“เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไงกันธิชา” ชายหนุ่มเอ่ยถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสูญเสียน้องชาย แววตาคมเปี