Kabanata 5

VALERIE

Natigilan ako nang lubos nang marinig kong inamin ni Alpha Niklaus sa ibang mga Alpha na ako ay kanyang mate. Akala ko ay mapapahiya siya sa pagiging naka-mate sa isang Omega. Si Alpha Ronald ay napahiya, at hindi niya ito sinabi kahit kanino. Binalaan pa niya ako na huwag na huwag itong babanggitin kahit kanino.

"NAGSISINUNGALING KA!" sigaw ni Alpha Ronald, habang umuungol ang galit mula sa kanyang dibdib.

Alam kong hindi siya maniniwala kay Alpha Niklaus dahil hindi niya iisipin na may dalawang mate ako. Ngunit hindi ito imposible, kahit bihira lamang.

"Pwede ninyo siyang tanungin." sabi ni Alpha Niklaus, dahilan para mapatingin ang lahat sa akin nang may pagtataka. "Ang gusto kong malaman ay bakit ang mate ko ay nakakulong—hindi lang sa kanyang silid, kundi pati sa banyo? Sinaktan mo ba siya?"

May sabayang hingal ang mga taong nakapaligid sa amin, at karamihan ay mukhang nalilito sa nangyayari.

"Una sa lahat, hindi siya ang putang inang mate mo..."

Hindi pa natatapos si Alpha Ronald nang putulin ko siya. "Siya ang mate ko."

Tiningnan ko siya sa mga mata, at nakita ko ang gulat at galit doon. Gulat na nagsalita ako sa harap ng maraming Alpha. Karaniwan ay hindi ko iyon ginagawa, ngunit sa isang paraan, nakaramdam ako ng seguridad.

"Nagsisinungaling ka, Valerie."

"Kung pareho nilang inaamin na magka-mate sila, magka-mate sila." sabi ni Alpha Dawson, tila nalilito rin sa argumento, at bahagyang ngiti ang lumitaw sa aking labi. Nasukol na namin siya ngayon, maliban na lang kung handa siyang amining magka-mate kami. Alam kong hindi niya gagawin iyon.

"Valerie," tawag ni Alpha Ronald sa isang napakahinang boses, na hindi niya kailanman ginamit sa akin mula noong mga unang araw na nalaman kong siya ang aking mate.

Biglang may dumating na sasakyan, at hindi na hinintay ni Alpha Niklaus na matapos ang sasabihin ni Ronald sa akin. Binuhat niya ako at nagsimulang maglakad papunta sa kotse.

"Alpha Niklaus, sandali!" tawag ni Ronald sa amin, at huminto si Alpha Niklaus. "Patunayan ninyo na siya ang mate mo."

"Hindi ka ba maniniwala sa mga salita namin?"

"Hindi."

Tumawa nang bahagya ang aking bagong mate. "Paano ba pinapatunayan ang mate bond? Halik ba sapat na?" Alam kong tinutukso lang niya si Ronald, ngunit nagdulot iyon ng kilig sa aking dibdib.

Akala ko ay doon na iyon matatapos, ngunit bigla niya akong ibinaba at hinawakan ang aking baba, at sinalubong ng kanyang mga mata ang akin. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin, alam kong humihingi siya ng pahintulot.

At tumango ako.

Lumapit si Niklaus at hinalikan ako, at agad na nanghina ang aking tuhod, habang ang bond sa pagitan namin ay lalo pang tumindi kaysa sa simpleng halik lamang.

Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Alpha Ronald na humawak sa kanyang dibdib, at nagsisimula nang lumitaw ang mga marka ng pagtataksil sa kanyang mga pulso. Alam kong napakasakit ng mga markang iyon. Palagi ko rin itong nararamdaman. Sa katunayan, ito ang dahilan kung bakit pumayag akong halikan ako ni Alpha Niklaus. Gusto kong maramdaman din niya ang sakit.

Upang maitago ang mga marka at ang kanyang sakit, umalis si Alpha Ronald at tumakbo pabalik sa kanyang pack house, ngunit binigyan niya ako ng tingin na para bang sinasabing 'hindi pa ito tapos'.

At sa sandaling iyon, may nakita akong tao sa gilid ng aking paningin—si Tania, ang aking kapatid. Pula sa galit ang kanyang mukha habang nakatingin sa akin, ngunit pinigilan niya ang sarili. Alam kong ayaw niyang makita akong tuluyang malaya, at kasama pa ang isa pang Alpha—mas mayaman at mas gwapo—isang taong malamang ay gusto rin niya.

Ang aking bagong mate, na walang alam sa sitwasyon, ay dinala ako sa kanyang kotse. Binuksan niya ang likurang pinto para sa akin at hinintay akong pumasok muna bago siya sumunod.

"Maayos na ba ang lahat, Alpha?" tanong ng driver.

"Oo, umalis na tayo."

Tahimik ako sa halos buong biyahe, iniisip ang lahat ng nangyari ngayong araw. Sa wakas ay nakalabas ako, sa wakas ay malaya na ako. Si Tania lang ang pamilya ko, ngunit alam ng diyosa na hindi ko siya mamimiss.

Nang tumawid kami sa hangganan ng aming pack, lumingon ako sa kanya.

"Salamat."

Lumingon siya sa akin, mukhang may gusto sanang sabihin ngunit pinigilan niya ang sarili.

"Maaari bang buksan mo ang bintana? Naiinitan ako rito."

Nagsinungaling ako. Hindi mainit ang sasakyan, sa katunayan ay malamig pa nga dahil sa aircon, ngunit gusto kong makaamoy ng iba bukod sa kanya. Napakabango niya, at nalilito ang aking mga pandama.

Ngunit hindi siya nagreklamo. Inutusan lang niya ang driver na ibaba ang bintana, at ginawa naman nito. Iniiwasan din ba niya ang amoy ko?

Tahimik at medyo awkward ang natitirang biyahe para sa akin. Ngunit mas mabuti iyon kaysa sa nakakulong sa banyo ni Alpha Ronald habang hinihintay siyang bumalik para parusahan ako. Nakatingin ako sa bintana, at hindi ko namalayan na nakatulog ako.

Nang imulat ko muli ang aking mga mata, huminto na ang sasakyan. Lumingon ako sa Alpha at nakita ko siyang nakatingin sa akin. Kumabog ang aking dibdib sa kaba at paghihintay. Nakaligtas ako sa isang demonyo, ngunit hindi ko alam kung ang lalaking nasa tabi ko ay isang anghel o mas malupit pang demonyo. Ang buhay ko ay nasa kanyang mga kamay ngayon.

"Nandito na tayo." sabi niya sa akin, at tumango ako.

Bumaba siya muna sa kotse at umikot upang pagbuksan ako ng pinto. Bumaba ako, at inabot niya ang kanyang kamay sa akin. Hinawakan ko iyon, bahagyang nanginginig ang aking mga kamay. Napakasarap hawakan siya, ngunit alam kong dahil lamang iyon sa mate bond. Maging si Alpha Ronald ay minsang nagpapakilig sa aking puso.

"Tara na sa loob."

Nilunok ko ang bukol sa aking lalamunan, kinakabahan sa pagharap sa mga bagong tao. Iniisip ko kung alam na ba nila na ako ang kanyang mate. Kukunin ba nila ako bilang isang Omega?

Kakasok pa lang namin ni Alpha Niklaus sa foyer nang harangan kami ng dalawang lalaki. Pareho silang matangkad at maskulado, at sa aura pa lang nila ay alam kong mga ranggong lobo sila. Mga kapatid ba niya sila?

Yumuko sila sa Alpha, bago ang lalaking may mahabang kulot na buhok na nakatali ay nagsalita.

"Nabalitaan namin na labis na napagod ang ating Alpha sa pagliligtas sa isang babae na sinasabing mate niya, kaya pumunta kami para makita siya."

"Wala ba kayong ibang gagawin?" tanong ni Alpha Niklaus, at nagulat ako sa mas malambing na tono ng kanyang boses.

"Meron, pero mas mahalaga itong babae sa ngayon." sabi ng isa, bago tumingin sa akin. Ngumiti siya. "Hi."

Bahagyang uminit ang aking pisngi. "Hi."

Ang lalaking nakatali ang buhok ay marahang hinawakan ang aking kamay, dahilan para mapangiti ako. Akmang hahalikan niya ito, ngunit tinabig ni Alpha Niklaus ang kanyang kamay. Pagkatapos ay inilapit niya ako sa kanyang tagiliran.

"Ito si Jamie, ang aking Beta." pagpapakilala ng Alpha, at yumuko ang Beta sa akin, dahilan para lalo akong mamula.

"At ito si Damien, ang aking Gamma." at tulad ng Beta, yumuko rin si Damien sa akin.

Nakatayo ako sa harap ng isang Alpha, Beta, at Gamma, at kahit papaano ay nakaramdam ako ng kapanatagan. Kahit ang mga mataas na ranggong mandirigma sa dati kong pack ay nakakatakot sa akin.

"Saan si Carrie?" tanong ni Alpha Niklaus, at tila natuwa ang Beta.

"Ano bang kinalaman ng mate ko sa lahat ng ito?" tanong ng Beta, dahilan para mapairap ang Gamma.

"Ipaayos mo sa kanya ang guest room sa aking suite."

"Maaari kang mag-utos ng kahit sinong Omega para diyan."

Tumawa si Gamma Jamie. "Papunta na sana siya sa kanya para sa ‘shaggy time’. Inaagaw mo pa."

Ngumiti ako roon, iniisip na cute siya.

"Sige. Kailangan ko siya mamaya."

"Lateeeer."

Tumango lang ang Alpha, bago hawakan muli ang aking kamay. Akala ko ay hagdan ang dadaanan namin, ngunit may elevator pala. At agad kaming nakarating sa kanyang palapag.

"Okay ka lang ba?" tanong niya sa akin, at tumango ako.

Dinala niya ako sa suite sa west wing ng palapag. Binuksan niya ang pinto gamit ang code, at napasinghap ako sa karangyaan ng aking nakita.

"Maligayang pagdating sa Crescent wolves pack, Valerie, at maligayang pagdating sa aking tahanan."