Ang Tatlong Pag-aangkin ng Alpha: Ang Kaniyang MoonSeed Bond

Sloane

Hindi ko inakala na iiyak ako para sa isang lalaki, pero heto ako—nagyeyelo, nakalantad ang puwet ko sa hangin—habang umiiyak ako nang malakas, pinapanood ang nobyo kong todo ang paglusong sa matalik kong kaibigan.

Sinabi niya sa akin na magtatagal siya sa trabaho ngayon, isang linyang masyado na niyang madalas gamitin. Kaya nagpasya akong sorpresahin siya, nakasuot lang ng sexy na panloob at may dalang birthday cake niya.

Nanlalamig ang mga kamay ko nang may maramdaman akong hungkag at mabigat na suntok sa dibdib ko. Nadulas ang cake mula sa kahon at nagkalat sa salaming sahig. Sinubukan kong kontrolin ang sarili, patatagin ang mabilis at mababaw kong paghinga, pero hindi ko nagawa. Lumiko si Barry, tumitig sa nasirang cake at saka tumingin pataas hanggang sa magkita kami ng mata.

Inasahan kong may sasabihin siya, na pipigilin niya ako, na sasabihin niyang isa lang itong palabas. Sa halip, ngumiti siya. Isang maliit, pinag-isipang ngiti habang mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa balakang ni Kylie at pinakislap nang malakas ang puwet nito kaya sumigaw ito.

"Ang galing mong magkabayo sa akin, baby. Tingnan mo nga ang basang p**i mong namumula para sa akin, kang maruming poka."

Nanlalamig ako; umakyat ang asim sa lalamunan ko at halos hindi ako makapagsalita. Agad na dumaloy ang luha, bumababa sa mukha ko at nagpapahilak sa makeup ko.

"Oh Diyos ko, Barry. Diyos ko, ang sarap mo. Puta!"

"'Yan nga, babe, tanggapin mo ang titi ko."

"Diyos ko!"

Parang ang buong mundo ko ay gumuho sa harap ng mga mata ko. Pinulot ko ang natitirang lakas ko at sumigaw nang malakas, nakapikit ang mga mata, na napatili si Kylie. Nang imulat ko ang mga mata ko, nakaupo si Barry sa kama, at nakahawak si Kylie sa mga kumot sa kanyang hubad na dibdib.

"Oh Diyos ko, Sloane, konting privacy?" sabi niya, habang nag-iikot ang mga mata niya nang ibaba niya ang mga paa mula sa kama, nakalantad ang hubad niyang puwit.

"Kailangan mo pa talagang sirain ito. Tipikal ka talaga, Sloane," ungol niya. Tumalon ako patungo sa kanya, hingal ang paghinga, nakakurong at binubuklat-buklat ang mga kamao hanggang sumakit ang mga bukol ng kamay ko.

"Paano mo nagagawang matulog kasama ang boyfriend ko at kausapin ako nang ganyan?!" sigaw ko.

Tumingin siya kay Barry, at sabay silang tumawa sa harap ko. Tumayo si Barry at lumapit sa kinaroroonan namin.

"Boyfriend? Hindi kita kailanman naging boyfriend, Sloane. Eww, nakakadiri na iniisip mong magwawakas ako sa isang taong hindi man lang makapag-shift. Isang walang lobo!"

"Hindi mo inasahan na pakakasalan kita, 'no?" tuloy niya, at nabasag ang puso ko sa libong piraso. Tumulo ang luha sa pisngi ko, na nagpalabo sa paningin ko.

Hindi. Hindi ako puwedeng umiyak sa harap nila. Ako… hindi ako iiyak.

Tumungo ako at kinulot-kulot ang mga daliri ko habang inaalipusta ako ng lalaking minahal ko buong buhay ko, mula pa noong hindi pa ako marunong maglakad o magsalita.

Sabihin ninyong sumpa ako dahil halos hindi ako makapag-shift.

"Barry… pero nangako ka. Nangako kang magpakailanman, at ngayon—" nauutal ko sa huling salita.

Tumawa siya nang malakas, hinahaplos ang tiyan habang bumubuhos ang kanyang pagtawa. Dati, namamangha ako sa kanyang tawa; isa iyon sa mga pinakagusto ko sa kanya.

Ngayon? Ngayon gusto ko nang i*****k ang mga daliri ko sa mga matang iyon na tumatawa at panoorin siyang kumunot sa sakit. Kailangan niyang maramdaman ang nararamdaman ko.

"Ikaw ay walang kwenta, Sloane."

"Tama nga, baby," singit ni Kylie.

"Hindi ka hihigit sa isang karaniwang tao. Wala kang lugar sa grupong ito!"

Inabot ko siya at itinulak niya ako palayo, hinayaan akong mahulog. Bigla akong napaiyak nang malakas.

"Hindi nakapagtataka na hindi siya nakahanap ng kapareha, babe," pang-iinsulto ni Kylie. "Akala mo talaga pakakasalan ka ni Barry?" Lumakad siya papunta sa akin at itinaas ang buhok niya, na nagpakita ng isang bagong marka sa ugat ng kanyang leeg.

Ginawa niya? Hindi. Sana hindi.

"I-inmarkan mo siya?" Pininong-pino ang boses ko sa hindi kapanipaniwala.

"Oo, minarkahan niya ako. Hindi ka niya kailanman ipapakasal." Yumukod si Kylie sa akin, malamig ang mga mata. "Wala kang kwenta, Sloane. Hindi ka sana dapat ipinanganak."

Ngumiti siya at ipinakita ang singsing sa gitnang daliri niya. "Bukod pa diyan, magkasintahan na kami. Beta si Barry at karapat-dapat akong magkaroon ng Beta. Hindi ikaw."

Ibinigay ko sa kanya ang lahat. Bawat taon, bawat sakripisyo, inalagaan ko siya. Pinagtiisan ko ang lahat para siya'y maging masaya. Ganito ba niya ako binayaran? Parang basura? Parang nararapat akong pahiyain?

Pinilit kong tumayo, mabagal at matatag, tinipon ang natitirang dangal na mayroon ako. Magsasalita na sana ako nang biglang bumukas nang malakas ang pinto at napuno ng mga guwardiya ng pack ang silid. Inhila ni Kylie ang kumot sa katawan nang lumapit sila.

Pinunasan ko ang pisngi ko gamit ang likod ng aking kamay at tiniyempuhan ko ang aking mga paa. Pagbayaran nila ito. Pareho silang nararapat mabulok sa ginawa nila sa akin.

"Ano'ng nangyayari?" tanong nina Barry at Kylie nang malilito.

"Mga guwardiya—" simula ko, pero hindi nila ako pinansin, at sa halip ay lumingon sila kay Barry.

Biglang nandoon na sa tabi ko ang tatlo sa kanila, at bigla nilang hinawakan ang mga braso ko.

Ano ba ang nangyayari?

"Ano'ng nangyayari?" tanong ko nang may pagmamakaawa, pero hindi sila umimik at iniiwas ang tingin, na para bang hindi ako nariyan.

Umakyat ang isa sa kanila, mas matangkad kaysa sa iba, baluktot ang ilong at seryoso ang mukha. "Sloane Moon, ikaw ay inaaresto dahil sa pandaraya. Mananahimik ka."

Sandali…ano?!

Sinubukan kong pagtawanan at yugyugin sila para makawala, pero lalo lang humigpit ang kapit nila. "Mali kayo," sabi ko. "Sila ang dapat ikulong!"

"Dalhin ninyo siya!" utos ng kumander.

Itinulak nila ako papunta sa pasukan at hinila palabas. Lumaban ako, kino-kurot ko ang mga kamay nila, iniikot ang mga braso ko hanggang sa parang nasusunog ang hininga sa baga ko.

Panlilinlang? Ano'ng pinag-uusapan nila? Nanlilisod ang puso ko sa dibdib habang tinatawid namin ang lupain patungo sa sentro ng kawan. Nakita ko ang kapatid ko at pilit na kumawala, tumakbo patungo sa kanya.

Si Alpha Kris, ang kapatid ko, ang pinuno ng Crimson Pack, alam niya ang gagawin. Kung sino man ang makakagawa nito, siya iyon.

Ngunit nang lumapit ako, ang ngiti niya ay nagbago at naging hindi pamilyar.

"Ano'ng nangyayari? Inaakusahan nila akong mandaraya," utal-utal kong sabi, desperado akong manghimasok siya.

Dahan-dahan, ang kanyang maliwanag na ngiti ay napalitan ng ibang ekspresyon, na tila pagkasuklam. Tinitigan niya ako na para akong mantsa sa kanyang amerikana.

"Kris?" bulong ko.

"Tanggalin mo ang mga kamay mo sa akin, traydor ka!" inis niyang sabi.