INICIAR SESIÓNNatigilan siya nang marinig ang pangalan niya. Again, I had called him by his first name, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako natakot sa magiging reaksiyon niya. "I'm trying to understand why you're leaving," sagot niya. "Gusto kong bumawi sa'yo. Just please, give me a chance." "I'm tired, Razon." "Then take a leave. You don't have to resign." "I don't want a leave. I want to leave this company." His jaw tightened. "Is it because of Faye?" I let out a slow breath. "Don't make this about your fiancée. I don't want to be involved in whatever is happening between you two." "You're not involved in anything." "Why does everyone keep treating me like I am?" Wala siyang naisagot. I took a step back. "Sir, I appreciate the opportunity you gave me. I know I made mistakes, and I know there were things I could have done better. But I don't think I can continue working here. I hope you understand." He looked down at the resignation letter again. "Have you thought about this careful
Kinabukasan, nagising ako nang mas magaan ang pakiramdam ko. Hindi pa ako tuluyang nakakabawi, pero wala na ang matinding panghihina na naramdaman ko noong mga nakaraang araw. Pagkatapos kong maligo at kumain ng kaunting almusal, inilabas ko ang laptop ko at gumawa ng resignation letter. I stared at the screen for several minutes. I didn't know why my fingers were trembling as I typed the name of the company I was about to leave. Siguro dahil hindi ko inasahang ganoon kabilis matatapos ang pagtatrabaho ko roon. O baka dahil alam kong sa oras na isumite ko ang resignation letter, mawawala na rin ang huling dahilan ko para makita si Razon. Napapikit ako. Hindi ito tungkol sa kaniya. Ginagawa ko ito para sa sarili ko. I printed the letter, placed it inside a folder, and called a ride. I didn't call the HR or Carla para i-inform sila sa pag-alis ko. This is immediate resignation. Personal ko 'yon ilalahad kay Razon. Gusto kong ako mismo ang mag-abot nito para walang anumang dahila
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakaupo sa kama habang hinihintay si Leon. Ilang beses akong napatingin sa pint0, iniisip kung babalik ba si Razon para kausapin ako, pero wala na akong narinig mula sa labas.Mabuti naman. Ayoko na siyang makita. I went through so much because of him and Faye. Sagad na ako.Sapat na ang mga nangyari. Sapat na ang ilang araw na pagpapahiya niya sa akin, ang mga tingin ng mga empleyado, at ang pagtrato sa akin na para bang wala akong karapatang magkamali.I came back to the Philippines to start a new life, not to suffer all over again because of the man I once loved, pero bakit parang mas masakit pa rin ang lahat hanggang ngayon?Kung noon, kahit mahirap ang sitwasyon namin, kahit maraming hadlang sa relasyon namin, hindi ko naramdamang mag-isa ako. Razon always made sure that I was okay. He would call me during his breaks, remind me to eat, and get angry whenever I skipped meals because of work.Ngayon, siya na mismo ang dahilan kung bakit hindi
Napatitig lang siya sa akin. I could see how sorry he was, pero wala nang puwang para pagtuunan ko pa 'yon ng pansin.I have to say something for my sake!"Do you know how humiliating it is to be treated like I'm incompetent every single day? Kahit maliit na pagkakamali, pinapalaki mo. Kahit anong gawin ko, parang wala akong ginagawang tama. And now, I can't even eat properly.""Lorie—""Pagod na pagod 'yong tao, sir! Wala ka bang awa?" Nangilid ang mga luha ko. "Hindi ako robot, Razon. Tao rin naman ako."Iyon ang unang pagkakataong tinawag ko siya sa pangalan niya mula nang bumalik ako sa buhay niya.Pareho kaming natigilan.Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya, pero hindi ko na iyon pinansin.Pagod na akong magpanggap. Pagod na akong magkunwaring hindi ako nasasaktan, at pagod na akong lunukin ang lahat dahil lang kailangan ko ang trabaho ko."Please, just let me eat in peace."He just stared at me, unable to speak. Pagkatapos, kinuha niya ang kutsara at sumandok ng ka
Lorie's POVKinabukasan, nagising ako dahil sa ingay ng paligid.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Masakit ang ulo ko at mabigat ang buong katawan ko. Ilang segundo akong nakatitig sa puting kisame bago ko napagtantong nasa ospital ako.Bakit ako narito?Sinubukan kong umupo, pero agad akong nakaramdam ng pagkahilo."Easy."Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at nang makita ko kung sino ang nakaupo sa tabi ng kama ko, bigla akong napahinto.Si Razon.Naka-white polo pa rin siya, pero gusot na ang manggas at halatang hindi siya nakatulog nang maayos. May mga dokumento sa mesa sa tabi niya at laptop na nakabukas sa kaniyang kandungan.No'ng oras na 'yon, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko.Nag-aalala ba siya? Naaawa? O baka naman narito lang siya dahil ayaw niyang magkaroon ng problema sa kumpanya kapag may nangyaring masama sa empleyado niya?Hindi ko na gustong alamin. Maingat kong inalis ang kamay ko mula sa kumot at tumingin sa kabilang direksiyon."Lorie." Hi
Razon was shaking when they arrived at the hospital. Kanina pa niya niyuyogyog si Lorie, pero wala pa rin itong response."Lorie, please. Gumising ka. Huwag mo 'kong takutin ng ganito.""Sir, please let us help her!" sigaw ng nurse na agad na lumapit kasama ang dalawang medical staff.Ayaw niya itong bitawan. Pakiramdam niya, kapag binitiwan niya si Lorie, tuluyan na itong mawawala sa kaniya."Sir!" Muli siyang tinawag ng nurse. "We need to take her inside. Please!"Dahan-dahan niyang ibinaba si Lorie sa stretcher. Bago pa man tuluyang mailayo ang babae, hinawakan niya ang malamig nitong kamay."Lorie, I'm here. You hear me? I'm here."Hindi siya sigurado kung narinig siya nito, pero hindi niya kayang tumigil sa pagtawag dito. Para bang kapag patuloy niyang tinatawag ang pangalan nito, may pag-asa pang magigising ito.Mabilis na itinulak ng medical staff ang stretcher papasok sa emergency room."Sir, you need to wait outside," sabi ng nurse."No. I'm coming with her.""Sir, please. We
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






