Bölüm 3

Bir kabus gördüm. Uyandığımda yatağın diğer tarafına uzandım. Kendimi rahatlatmak için edindiğim bir alışkanlıktı bu. Kedime sarılınca kendimi hep daha iyi hissederdim.

Elimi uzattım ama orada hiçbir şey yoktu.

Kanım dondu. Battaniyeyi üzerimden atıp yatağın altına bakmak için dizlerimin üzerine çöktüm. Sonra balkona, dolaba ve kanepeye baktım. Her yeri aradım.

Sonunda tasmasını çöp kutusunda buldum. Üzerinde hâlâ birkaç tutam turuncu tüy vardı. Eğilip tasmayı aldım ama doğrulduğum anda başım döndü.

Annem elinde bir spatulayla mutfaktan çıktı.

"Aramayı bırak. Gitti," dedi son derece sıradan bir şeyden bahsediyormuş gibi. "Rose'un kedilere alerjisi var. Artık evde kedi besleyemeyiz."

Tasmayı öyle sıkı kavradım ki küçük çanı avucuma battı.

Sesim öylesine titriyordu ki kendim bile şaşırdım. "Ama yedi yıldır benimle. Şimdi yalnız kaldığı için çok korkmuş olmalı. O... pek cesur bir kedi değildir..."

Son sözler ağzımdan güçlükle çıktı. Sesim çatladı.

Annem kaşlarını çattı. "Kardeşin de korkardı, Amelia. Bu kadar bencil olmayı bırakıp biraz da kendinden başkasını düşünebilir misin?"

Nefes alamıyordum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım ciğerlerime hava dolmuyordu. Duvara tutundum ve bana sonsuzluk gibi gelen bir süre boyunca nefes almaya çalışarak öylece kaldım. Baş dönmem hafifler hafiflemez evden fırladım.

"Amelia!" diye bağırdı annem.

Arkama bakmadan koştum.

Güvenlik görevlilerine, komşularıma ve mahalle grubundaki herkese sordum. Hatta apartman görevlisinden güvenlik kamerası kayıtlarını bile istedim.

Güvenlik görevlilerinden biri, o sabah birinin turuncu bir kediyi kucağında site dışına çıkardığını gördüğünü söyledi.

Koşarak çöp konteynerlerinin olduğu yere gittim. Çevredeki bütün çöp kutularına ve çalıların arasına baktım. Kedim hiçbir yerde yoktu.

Dizlerimin bağı çözülmek üzereydi. Terden sırılsıklam olan tişörtüm, soğuk ve nemli bir şekilde sırtıma yapışmıştı.

***

O akşam mahalle grubuna bir mesaj geldi.

'Bu kedi kimin? Yağmurdan korunmak için yapılan sundurmanın altında bulduk.'

Bütün bedenim titremeye başladı.

Bu benim kedimdi.

Bir karton kutunun yanına sinip kıvrılmıştı. Tüyleri yağmurdan sırılsıklamdı. Gözlerini yaşadığım apartmandan ayırmıyordu.

Yağmurluğumu kapıp kapıya koştum ama annem önüme geçti.

Babam çalışma odasından öfkeyle çıkıp bağırdı. "Onu gerçekten geri getirmeyi mi düşünüyorsun? Nasıl bu kadar bencil ve acımasız olabiliyorsun?"

Elini kaldırdı. "Kardeşin daha eve dönmedi bile, sen şimdiden ona zarar vermenin yollarını arıyorsun!"

Olduğum yerde durup vurmasını bekledim.

Keşke bana vurabildiği kadar sert vursaydı. En azından o acı gerçek olurdu. Görebileceğim, hissedebileceğim bir acı... Göğsümün içine çöken ve beni içten içe ezen bu kederden daha iyi olurdu.

Annem aramıza girip babamın bileğini tuttu. "Yapma! Ya iz kalırsa? O iz Rose'a da geçer!"

Babamın eli havada kaldı.

Ağzıma metalik bir tat yayıldı.

Bu yüz... artık o bile benim değildi.

***

Ben bağırıp karşı koyarken beni zorla odama soktular.

Ben kapı çerçevesine sıkı sıkı tutunurken babam parmaklarımı zorla kapıdan ayırdı. Annem de dışarı çıkmamı engelliyordu.

Kapı yüzüme çarparcasına kapandı. Kapıya doğru yönelip kapı kolunu tekrar tekrar çevirdim, çaresizce açmaya çalıştım.

O gece başka bir komşu bir fotoğraf paylaştı.

Orange, sokağın yanındaki arka geçitte yerde yatıyordu. Bedeninin altındaki su birikintisi, yüreğimi parçalayan bir renge bürünmüştü.

'Kediye araba çarpmış arkadaşlar. Yardım etmeye çalıştığımda çoktan ölmüştü.'

'Gözlerini apartmanın girişinden ayırmıyordu. İnsanlar kaç kere uzaklaştırmaya çalışsa da gitmedi. Bilmiyorum. Sanki birini bekliyordu. Gerçekten sahibi yok mu bunun?'

Fotoğrafa bakıp Orange'a seslenmek istedim ama sesim göğsümdeki o büyük boşluğa hapsolmuş gibiydi. Ağzımdan yalnızca acınası, boğuk bir hıçkırık çıkarken gözyaşlarım akmaya başladı.

Yumruklarımı sıktım. Parmaklarımı avuçlarıma öyle sert geçirdim ki elimden aşağı sıcak bir şeyin aktığını hissedene kadar kanadığımı fark etmedim. Orange'ın tasmasındaki çan avucumda küçük bir kesik açmıştı.

Ağladım.

Bir köşeye kıvrılıp bütün bedenim titreyene kadar ağladım.

Orange yedi yıldır arkadaşımdı. Herkes yalnızca artık hayatta olmayan kardeşimi düşünürken, beni evimizin girişinde bekleyecek kadar önemseyen tek kişi Orange'dı.

Onu da bir kenara atmışlardı. Hem de beni beklediğini bile bile.

Bir bildirim sesi duyuldu.

Telefonumun ekranı aydınlandı.

'Yerine geçme işlemini reddetmek için tek bir şansın var. Reddetmek istiyor musun?'

Yağmurdan sırılsıklam olmuş, kanlar içinde yatan kedimin fotoğrafına baktım.

Kararımı verdim.

'Tamam. Yerine geçme işlemi devam edecek.'