Bölüm 2

Ertesi sabah beni bir ziyafet sofrası bekliyordu. Uzun zamandır böyle gösterişli bir kahvaltı görmemiştim. Sıcacık yemeklerle dolu sofrayı görmek bile neredeyse başımı döndürüyordu.

Deniz ürünlerine alerjim vardı, sarımsak ve peynirden de hoşlanmazdım. Annem bunu biliyordu ama yine de üzeri peynirli sarımsaklı ekmek ve karidesli börekler hazırlamıştı.

"Rose sarımsaklı ekmeğe bayılırdı. En güzelinin bu olduğunu söylerdi. Bu börekleri da sürekli atıştırırdı. Eve dönmeden önce en sevdiği yemekleri yapmaya yeniden alışmam lazım. Uzun zamandır yapmadığım için beceremediğimi söylemesini istemiyorum!" diye kendi kendine söylendi annem.

Boş tabağıma baktım. Birden bir parça ekmek alıp sarımsağın en az olduğu yerinden büyük bir ısırık aldım. İçimde biriken acıyı da bastırmaya çalışarak lokmayı zorla yuttum.

Gözlerimi önümden ayırmadan, ağlamak üzere olduğumu sesimden belli etmemeye çalışarak sordum. "Deniz ürünlerine alerjim olduğunu unuttun mu?"

Annem yaptığı işi yarıda bırakıp donakaldı. "Bunda ne sorun var? Rose eve dönüyor. Bir an önce onun damak tadına göre yemek yapmaya alışmamız lazım. Bunlardan hiçbirini sevmiyorsan bu öğünü atlarsın. Bir öğün yememek seni öldürmez."

Başımı sallayıp odama döndüm.

***

O öğleden sonra Caelan beni görmeye geldi. Dudaklarımın ne kadar solgun olduğunu fark edince kaşlarını çattı.

Gömleğini sıkıca kavradım. Bir süre ona baktıktan sonra alçak sesle sordum. "Ne olur, bir kez olsun deniz kenarına gidebilir miyiz? Denizi hep görmek istemiştim. Bunu... ölmek üzere olan birinin son isteğini yerine getirmek gibi düşün."

Donup kaldı.

Evet diyeceğini düşündüm. Ne istediğimi bu kadar açık söylediğimde kabul edeceğine gerçekten inanmıştım.

"Hayır. Önümüzdeki birkaç gün burada kalman gerekiyor. Rosamund senin yerini alırken bir şeyler ters giderse annen buna dayanamaz."

Acı acı güldüm. "Onun bedenimi ele geçirme fırsatını kaçırmasından bu kadar korkuyorsun demek."

Yüzü karardı. "Saçmalama. Ben senin için endişeleniyorum."

Başımı kaldırıp gözyaşlarımı tutmaya çalışarak gözlerimi hızla kırpıştırdım. Sonra olabildiğince genişçe gülümsedim. Öyle çok zorladım ki ağzımın kenarları acımaya başladı. "Benim iyiliğim için 'Evet' oyu verdin, öyle değil mi? Ölebileceğimi bile bile?"

Caelan gözlerini indirip bakışlarını benden kaçırdı. Dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı.

Benimle tartışmak bile istemiyordu.

Tartışmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anlayınca odama dönüp uygulamayı açtım. Annemin bütün cihazlarında kullandığı şifreyle giriş yaptım.

İşe yaradı. Uyku sürem, ruh halimdeki değişimler ve benzeri bilgilerin de yer aldığı sağlık raporlarıma erişebildim.

Demek bunca zamandır hazırlık yapmak için durumumu takip ediyorlardı.

Birden midem bulandı. Masaya tutundum. Boğazıma acı, mide bulandırıcı derecede tatlı bir tat yükseldi. Sayfanın alt kısmında parlak kırmızı bir mikrofon simgesi belirdi.

Simgeye bastım ve hoparlörden yumuşak bir ses duyuldu.

'Anne... Bunu ona yapma. Onun yerini almak istemiyorum. O da senin kızın.'

Duyduklarım karşısında şoke oldum. Hemen annemin yanına koşup telefonu ona uzattım.

"Dinle! Rose sesli mesaj göndermiş! Bu o!"

Annem Rosamund'un sesini duyar duymaz elindeki kaşığı düşürdü.

"Rose!"

Ardından yüzündeki ifade bir anda soğudu. Mesaj biter bitmez elini savurup bana tokat attı.

Yüzüm bir anda yanmaya başladı. Tokadın şiddetiyle kulaklarım çınladı.

"Onun sesini taklit etmeye nasıl cüret edersin? Geri dönmesini hiçbir zaman istemedin, değil mi?!"

Babam telefonu elimden kapıp sesli mesajı sildi. "Kardeşin zaten bir kez öldü! Bir kez daha ölmesini mi istiyorsun?!"

İnanamayarak Caelan'a döndüm. "Sen de duydun, değil mi? Yerimi almak istemediğini söyledi."

Oyların geri çekilebildiği sayfayı açıp telefonu ona uzattım. "Onun isteğine saygı duy. Oyunu geri çek... O zaman ben de yaşayabilirim."

Annem birden dizlerinin üzerine çöküp Caelan'ın elini tuttu. "Yapma! Sakın yapma! Sana yalvarıyorum! O senin hayatını kurtardı! Ona ihanet edemezsin! Geri dönmek istiyor!"

Caelan gözlerini kapattı. Uzun bir süre sonra telefonu bir kenara bıraktı. "Üzgünüm, Amelia."

Gözlerim yaşlarla dolarken görüşüm bulanıklaştı. Bana doğru bir adım atıp elimi tutmak için uzandı.

Elimi çektim. "Bana dokunma. Bunun olmasını sen istedin."