Bölüm 4

İşlemin devam etmesine karar verdiğim anda bedenim sakinleşmiş gibiydi.

Sessizce odamın kapısına yaslandım. Kapının ardından annemle babamın konuşmalarını duyabiliyordum.

"Bir gün daha mı? Bir gün daha bile beklemeye dayanamıyorum!" dedi annem, sesini alçaltarak.

"Zaten olabileceği kadar hızlı ilerliyor," diye karşılık verdi babam.

"Yine de yeterince hızlı değil." diyerek içini çekti annem. "Canım Rose'umun bir dakika daha beklemek zorunda olduğunu düşünmek bile içimi parçalıyor!"

Nedense söyledikleri artık beni üzmüyordu. Sanki göğsümü ezen o ağırlık sonunda hafiflemeye başlamıştı.

Hatta her şeyin bitmesine ne kadar kaldığını saymaya başladığımı fark ettim.

Annem bana pasta tasarımlarıyla dolu bir albüm gösterdi. "Birini seç."

Kenarları dantel desenli beyaz pastayı gösterdim.

Rengarenk mumlarla dolu bir kutu çıkardı. "Şimdi de bunlardan seç."

Sekiz mum çıkarıp masanın üzerine yan yana dizdim.

Annem donakaldı. Bana bakarken gözleri kızardı.

"Bu pasta benim veda törenim için mi, yoksa Rosamund'u karşılamak için mi?" diye sakince sordum.

Bakışlarını kaçırdı. Parmakları titriyordu. "Öyle söyleme!"

***

O öğleden sonra babam odamı boşaltmaya başladı. Defterlerim, kartlarım, sertifikalarım, ödüllerim... Her şeyi çıkarıp siyah bir çöp torbasına doldurdu.

Annem yatağımın her yerini pembe süslerle donattı.

"En sevdiği renk pembe," dedi.

Çalışma masamı odadan çıkardılar ve yerine Rosamund'un eski resim sehpasını getirdiler. Sehpayı yere koyduklarında etrafa bir toz bulutu yayıldı. İstemeden tozu içime çekince öksürmeye başladım. Göğsüm ağrıyordu.

"Onu içine çekme!" diye sertçe çıkıştı annem. "Bedeninin hastalanmasını istemeyiz."

Çöp torbasına uzanıp defterlerimden birini çıkardım ama annem elimi aşağı doğru bastırdı. "Bunları atsak daha iyi. Rose odasında bunları görürse kendini yabancı hissedebilir."

Defteri bıraktım. Tekrar torbanın içine düşerken kenarındaki çıkartmalardan biri sıyrılıp düştü.

O akşam Caelan elinde kendi defteriyle geldi.

"Benimle ilgili birkaç not ve dikkat etmesi gereken şeyleri yazabilir misin?" diye sordu boğuk bir sesle. "Mesela midemle ilgili sorunlarım olduğu için buzlu içecekler içemediğimi... Ya da dizüstü bilgisayarıma başkalarının dokunmasından hoşlanmadığımı."

Benim de boğazım kurumuştu. "Bu notlardan senin alışkanlıklarını ve günlük düzenini öğrensin istiyorsun, öyle mi? Bir an önce benim yerime sevgilin olabilsin diye, değil mi?"

Caelan'ın gözleri kızardı. "Sadece bana alışmakta zorlanmasından endişeleniyorum."

Artık hiçbir şey hissetmeden, istediği her şeyi yazdım.

Babam banka kartımı elinde tutarak yanıma geldi. "Birikmiş ne kadar paran kaldı?"

"Rose'un kıyafet alması gerekecek. Birkaç işlem de yaptırması lazım ve... yani, paraya ihtiyacı olacak," diye ekledi annem sessizce.

Birikimlerim, yarı zamanlı işlerde çalışarak kazandığım paralardan, bursumdan artanlardan ve üniversite boyunca harçlığımdan biriktirebildiklerimden oluşuyordu. Buna rağmen hiç tereddüt etmeden son kuruşuna kadar annemin hesabına aktardım.

Dekont ekranda görününce bankacılık uygulamasını kapattım. Annem telefonuna gelen bildirimi görünce yüzündeki ifade yumuşadı.

"Ne kadar anlayışlı bir kızsın, Amelia," dedi.

İki saat kalmıştı.

Benden bir video mesajı çekmemi istediler. Babam söyleyeceklerimi bile önceden yazmıştı.

"Ben Amelia Silverstone. Hiçbir tehdit veya baskı altında kalmadan, tamamen kendi özgür irademle Rosamund'un yerimi almasını kabul ettim. Lütfen ailemi suçlamayın... Evine hoş geldin, Rosamund."

Annem telefonunu kaldırıp kamerayı bize çevirdi. "Gülümse, tatlım. Kimse bir şeylerin ters gittiğini düşünmesin."

Caelan güçlükle yutkundu ve konuşmaya başladı. "Belki de bu pek iyi bir fikir deği-"

Annemin gözlerinden yaşlar süzüldü. "İnsanlar Amelia'nın nereye gittiğini sorarsa ne olacak? Rosamund geri döner dönmez herkesin onu dışlamasını mı istiyorsun?"

Caelan sustu.

Kameraya döndüm ve kendimi acı verecek kadar gülümsemeye zorladım. Yüzümdeki bütün kaslar sızlıyordu.

"Ben Amelia Silverstone. Hiçbir tehdit veya baskı altında kalmadan, tamamen kendi özgür irademle Rosamund'un yerimi almasını kabul ettim. Lütfen ailemi suçlamayın..." Duraksadım. "Evine hoş geldin, Rosamund. Umarım burası hoşuna gider... çünkü ben artık burada olmak istemiyorum."

Annemin yüzünden kan çekildi. "Onu sil! Yeniden çek!"

Birden ekranda bir bildirim belirdi. Biri mesaj göndermişti.

'Hayır! Bırak konuşsun! Ben böyle bir ev istemiyorum, anne!'

İkinci mesaj ekranda belirirken oturma odasına derin bir sessizlik çöktü.

'İçinizden biri bile benim nasıl biri olduğumu hatırlamıyor mu?'