MasukIsang taon.Ganoon kabilis lumipas ang panahon mula nang punitin ni Alexander ang kontratang naglapit sa kanila. Ngunit para kay Joy, ang nakalipas na tatlong daan at animnapu’t limang araw ang pinakamasaya, pinakamakulay, at pinakatotoong bahagi ng kanyang buhay.Nakatayo si Joy sa harap ng malaking salamin sa kanyang kwarto, ang kwartong dati ay guest room lamang, ngunit ngayon ay pinagsasaluhan na nilang dalawa ni Alexander. Huminga siya nang malalim habang pinagmamasdan ang sariling repleksyon.Suot niya ang isang eleganteng emerald green evening gown na humuhubog sa kanyang mga kurba. Ang buhok niya ay nakapusod nang maayos, at sa kanyang leeg ay nakasabit ang lumang pendant ni Evelyn Montalban, ang kaisa-isang alahas na suot niya ngayong gabi.Naramdaman niya ang pamilyar na init bago pa man niya makita ang paglapit ng bilyonaryo mula sa kanyang likuran. Umikot ang matitipunong braso ni Alexander sa kanyang baywang, at idinikit nito ang matigas na dibdib sa kanyang likod.“You l
Sumilip ang unang sinag ng araw mula sa siwang ng makapal na kurtina ng master’s bedroom. Tapos na ang bagyo. Ang marahas na hangin at ulan kagabi ay napalitan ng isang tahimik at maaliwalas na umaga.Ngunit para kay Joy, ang bagyo ay tila nasa loob pa rin ng kwarto.Dahan-dahan siyang nagmulat ng mga mata. Ang unang sumalubong sa kanya ay ang pamilyar at nakalalasing na amoy ng lalaking nagmamay-ari ng kanyang puso. Nakasubsob ang mukha niya sa malapad at matipunong dibdib ni Alexander. Ang isang mabigat na braso nito ay mahigpit pa ring nakapulupot sa kanyang baywang, tila ayaw siyang pakawalan kahit pa tapos na ang magdamag.Naramdaman ni Joy ang marahang paggalaw ng mga daliri ni Alexander sa kanyang buhok, sinusuklay iyon nang walang katapusang lambing.Inangat niya ang kanyang paningin at nakita ang asul na mga mata ng bilyonaryo na nakatitig na pala sa kanya. Wala ang madilim at seryosong awra nito. Ang nasa harap niya ngayon ay isang lalaking tila natagpuan ang pinakamahalagan
Malalim na ang gabi. Ang kaninang malakas at nagngangalit na bagyo sa labas ay napalitan ng mahina at nakaka-antok na ambon. Ang lamig ng hangin na nagmumula sa siwang ng bintana ay bumalot sa buong master's bedroom, ngunit sa ilalim ng makapal na comforter, kabaligtaran ang nararamdaman ni Joy.Nagising siyang nakabalot sa matipunong mga braso ni Alexander. Ang likod niya ay nakasandal sa malapad at mainit nitong dibdib, habang ang isang hita ng binata ay nakapulupot sa kanyang mga binti, tila sinisigurong hindi siya makakaalis kahit sa pagtulog nito. Ang mabigat at pantay na paghinga ni Alexander ay tumatama sa batok ni Joy, nagpapadala ng pamilyar na kilabot sa kanyang gulugod.Dahan-dahan, sinubukan ni Joy na gumalaw upang humarap sa binata. Ngunit bago pa man siya makabwelo, mas humigpit ang yakap ni Alexander sa kanyang baywang."Where do you think you're going?" Paos, malalim, at punung-puno ng antok ang boses na umalingawngaw sa tahimik na silid.Napakagat-labi si Joy at tuluy
Hindi binitiwan ni Alexander ang kamay ni Joy. Sa halip, mas humigpit ang hawak niya rito. Ang hinlalaki ng binata ay marahang humaplos sa likod ng palad ni Joy, isang simpleng galaw na nagpadala ng libo-libong boltahe ng kuryente sa buong sistema ng dalaga.Ang tahimik na living room ng mansion ay tila biglang lumiit. Rinig na rinig ni Joy ang mabilis na pagtibok ng sarili niyang puso, tila nakikisabay sa malakas at walang patid na pagbuhos ng ulan sa labas ng malalaking bintana. Ang lamig ng panahon ay tila walang epekto sa nagbabagang init na namumuo sa pagitan nilang dalawa.Dahan-dahang tumayo si Alexander, hinihila siya patayo nang walang kahirap-hirap hanggang sa magkalapit ang kanilang mga katawan. Napatingala si Joy. Ang mga mata ng binata ay tila naging dalawang nag-aapoy na baga sa dilim, madilim, malalim, at puno ng isang pangangailangang matagal na nitong pinipigilan. Wala na ang malamig at kalkuladong bilyonaryo; ang nasa harap niya ngayon ay isang lalaking uhaw at gutom
“Someone accessed your personal records.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Joy ang malamig na tinig ni Alexander. Nakatayo siya sa gitna ng malawak na sala, halos hindi maramdaman ang sariling mga binti habang nakatitig sa matipunong lalaking nasa harapan niya.“Anong ibig sabihin nito?” nanginginig ngunit palaban na tanong niya.Hindi agad sumagot ang binata. Madilim ang mga mata nitong kinuha ang cellphone mula sa bulsa at mabilis na nag-dial. Ang matalim nitong panga ay nagtiim habang naghihintay na sagutin ang kabilang linya.“Lock the archive. No one gets in or out until I arrive,” maawtoridad at walang puwang sa pagtutol na utos nito. Nang ibaba ang tawag, bumaling ang malalalim nitong mata kay Joy. “Stay here.”Mabilis na umiling ang dalaga. “Hindi.”“Joy.” May babala sa baritono nitong boses.“Sinabi ko nang kasama ako, Alexander.”Humakbang ito palapit, ang pamilyar at nakalalasing nitong amoy ay pumalibot sa kanya. “I need you safe.”“Hindi ako mawawala dahil lang may
Parang umurong ang lahat ng dugo sa katawan ni Joy.Hindi siya makapagsalita. Paulit-ulit na binasa ng kanyang mga nanginginig na mata ang pangalang nakalimbag sa dokumentong hawak niya. Pakiramdam niya ay tila siya binuhusan ng malamig na tubig.EVELYN MONTALBAN.Parang may malamig na kamay na mahigpit na sumasakal sa kanyang sikmura sa tuwing dumadapo ang paningin niya sa pangalang iyon. Evelyn. Ang pangalan ng ina ni Alexander. Ang nag-iisang babaeng nakita niya sa mga lumang litrato, ang matapang na babaeng nagtatag ng foundation para sa mga batang ulila. Ang babaeng nagmay-ari ng antigong pendant na buong tiwalang ipinagkatiwala sa kanya ni Alexander.Pero bakit… bakit nasa loob ng isang confidential investigation report ang pangalan nito?At ang mas nagpapabilis sa kabog ng kanyang dibdib, bakit kasama ang pangalan niya?“Alexander…”Nabasag ang nakabibinging katahimikan ng silid. Bahagyang nanginig ang boses niya, puno ng kaba at pagkalito.Nakatayo lang ang lalaki sa di-kalayu







