All Chapters of Played by the Billionaire: Chapter 1 - Chapter 10

Sinilip ni Joy ang laman ng wallet niya na parang umaasang may milagrong mangyayari. Dahan-dahan niya iyong binuka, kahit ramdam na niya ang nipis nito sa pagkakahawak niya.Isang one hundred peso bill lang ang sumalubong sa kaniya.At sa gitna ng wallet niya, sumilip ang mukha ni Roxas na nakasimangot din, parang hindi rin masaya na nag-iisa lang siya roon. Parang pati ang pera niya may attitude na.“Mabuti na lang may one hundred pa,” bulong niya sa sarili, pilit na pinapasaya ang sitwasyon. Pero sa totoo lang, alam niyang kulang na kulang iyon.As usual, bokya na naman ang lakad niya kanina.Nasa kahabaan pa siya ng Butuan City, pagod ang mga paa at masakit ang likod sa kakalakad. Akala niya makakabenta siya sa pinuntahan niyang eskwelahan. Inayos pa niya kanina ang buhok niya bago pumasok, nag-practice pa ng sales talk sa isip.“Ma’am, vitamins po for immune support…”Pero parang pati mga guro doon ay immune sa budol niya.Isa-isa silang tumanggi. May nag-smile, may nagkunwaring b

“Kanina pa ba kayo?” tanong ni Joy nang tuluyan siyang makalapit sa mesa ng mga kaklase niya.Halos matabunan ang boses niya ng malakas na tugtog ng bar. Kumakalampag ang bass sa dibdib niya. Makukulay ang ilaw, pula, asul at violet na paikot-ikot sa kisame. May amoy ng alak, yosi, pabango, at pawis na nagsasama-sama sa hangin.Sa isang sulok ng bar, nandoon ang mga taong apat na taon niyang nakasama sa dorm. Apat na taon ng iyakan at tawanan, sabay-sabay na breakdown at sabay-sabay na puyat.“Yes, April Joy, kanina pa talaga kami!” sabay-sabay nilang sagot sa kaniya sabay hampas sa mesa.May mga bote na ng Red Horse sa mesa. May ilang platong pulutan na kalahati na lang ang laman. May mga tawa na medyo lasing na ang tono.Kanina pa sila nag-aaya sa group chat. Celebration daw. Finally, tapos na. Kahapon lang ang graduation nila. Graduate na siya. Graduate na sila kaya dapat masaya. Pero habang nakatingin siya sa mga kaklase niyang todo ang tawa, may kung anong kumikirot sa dibdib niy

Nanatiling nakadikit ang cellphone sa tainga ni Joy habang nakatitig sa kisame ng halos wala nang lamang dorm room.Tahimik na ang kwarto niya. Nakakabingi ang sobrang katahimikan. At kahit tahimik ang kwarto niya ay wala pa rin siyang maisip. At sumakit na lang tuloy ang ulo niya dahil dahil sinusubukan niyang intindihin kung normal ba ang kausap niya.Patawanin ko siya? Tanong niya sa sarili. Pukingina! Ano ba 'to? Job interview ba o talent search? Parang balak pa siyang gawing clown ah. Clown pala ang gusto nito bakit hindi na lang ito mag-purchase ng subscription sa Netflix tapos manood ng mga comedy show?Napakurap siya nang ilang beses. Parang mawawala siya sa katinuan niya eh."Hello?" muli nitong tanong sa kabilang linya. "Nandiyan ka pa ba?"Ay hindi, wala na ko dito. Kabahan ka na, bulong ng utak niya. Grabe talaga ang mga mayayaman eh no? Kung anu-ano na lang ang naiisip para lang magwaldas ng pera. Tapos tayong naghihikahos sa buhay, lahat gagawin para lang makahanap ng pe

Eksaktong alas dos y medya ng hapon ay tumigil ang itim na fountain pen sa pagitan ng mga daliri ni Alexander. Parang ballpen niya ay susuko na rin, eh. Gustong magpahinga para makapag-isip siya nang maayos. Kanina pa niya kasi ginagamit ang fountain pen na yon pero wala naman siyang matinong naisulat. Nagsasayang pa talaga siya ng tinta.Well, balewala rin naman sa kaniya kung bibili siya ng bago eh. Wala siyang pakialam kung ilang fountain pen pa ang masayang niya, afford naman niyang bumili. Kaya pa nga niyang magtayo ng business ng fountain pen kung gugustuhin niya.Napailing siya sa naisip niya. Umaandar na naman ang kayabangan, pero ang importante, may maipagyayabang.Napatingin siya sa mamahaling relo sa kaniyang pulsuhan. Thirty minutes na lang. Tatlumpung minuto na lang bago ang itinakda niyang oras. Tatlumpong minuto na lang ang hihintayin niya.Sa harap niya ay nakabukas ang isang makapal na acquisition report na kanina pa niya sinusubukang tapusin. Mahigit dalawampung pahi

Tahimik ang buong opisina ni Alexander. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig sa pagitan nilang dalawa. Himala at hindi umadar ng ilang minuto ang kadaldalan nitong kasama niya ngayon.Nanatiling nakatayo si Alexander sa harap ng malawak na salaming bintana. Habang si Joy naman ay maayos na nakaupo sa kulay gray na sofa, tuwid ang likod at mahigpit na magkakapatong ang dalawang kamay sa kandungan.Hindi niya maiwasang mapansin iyon. Kanina lamang ay halos hindi ito nauubusan ng sasabihin. Tapos ngayon ay napakatahimik na niya. Hindi niya alam kung naubusan ba ito ng topic o tinatamad na ang bibig nito kakadaldal. O marahil ay nagsisimula na nitong maramdaman ang bigat ng sitwasyon.Humakbang siya palapit sa maliit na coffee table na nasa pagitan nila."Coffee?" Aya pa niya dito. Baka sakaling kapag nakainom ito ng kape ay maactivate ulit ang kadaldalan nito.Bahagyang umiling si Joy. "Hindi na po, okay na po ako.""Tea?""Okay na po talaga, kahit wag na.""Wa