LOGIN
"Cheers!"
"Cheers!" "Happy Birthday, Dianne!" "Happy Birthday!" "Woah!" "Let's get party!" We're celebrating our best friend, Dianne on her 19th birthday. Enjoy na enjoy kaming magkakaibigan sa isang resort na nirentahan namin. "Babe, I'm sorry. Na-late ako," Napalingon na lang ako nang marinig ko ang boses ng boyfriend ko, si Draken. Pagkasabi niya no'n, hinalikan niya ako sa pisngi pagtapos. "Where have you been? Gabi ka na dumating, ah?" takang tanong ko sa kaniya. "Ahmm... Importante lang. By the way, nasa'n si Dianne? Oh, wait. Babatiin ko lang siya," sabi ni babe saka niya pinuntahan si Dianne. Malapit na malapit kami ni babe sa kaniya. We spent our night for this birthday celebration. We're having wines and beers. Panay rin ang sigawan at sayawan namin sa pool. "So, Dianne, 19 ka na. And I heard that you will study sa America? Legit ba?" tanong ng isa naming kaibigan. "Hindi sa America. Sa Japan, gäga. Makikinig ka na nga lang, mali-mali pa," Natatawa namang tugon ni Dianne. "E kailan ang alis mo?" tanong ko naman sa kaniya. "Hmm... Depende sa 'kin. E alam niyo naman, hindi ko maiwan-iwan ang boyfie ko." "Bakit 'di mo isama? Tsk!" "Isa ka pang gäga. Hindi pwede. Basta!" "Pero look, what if maiwan mo yung boyfriend mo tapos malaman mo na may iba? Naku! 'Yan ang problema sa mga may karelasyon." "Huh! Subukan lang niya. Talagang ipakikita ko sa kaniya kung sino ang sinayang niya." Natatawa na lang ako sa mga kwentuhan naming magkakaibigang babae. Yung mga boyfriend namin, nag-iinuman sa may mini-bar. And the rest, parang mga baliw na nagsasasayaw. Halos tumagal kami hanggang alas tres ng madaling araw nang unti-unti nang nagsisipuntahan sa kani-kaniyang room ang mga bisita. "Babe, tara na. Babe," sabi ko kay Draken na bagsak na ang katawan sa kalasingan. "Babe, let's go na." "H-Hmm... Wait... D-Drink first, b-babe." "Draken, no." "Tsk! Kaunti lang. Sige na," pagpipilit ng boyfriend ko sa kalahating alak na nasa baso. Dahil sa kakulitan niya, ininom ko 'yon bago ko inilapag ang baso sa mesa. Dinahan-dahan ko ang pag-alalay sa kaniya hanggang sa magsimula na kaming naglakad na dalawa. Mabigat si Draken pero buti, nasa may second floor lang ang room namin kaya madali rin kaming nakarating. Nang makapasok kami, isinara ko ang pinto bago ko siya inihiga sa ibabaw ng kama. Amoy na amoy ko sa kaniya ang alak. But when I looked at his eyes, napansin ko na lang na parang may namumuong luha sa bawat sulok ng mga mata niya. Umiyak ba siya? "I-I love you..." I felt my heart pounding in so much love nang sabihin niya 'yon. Although, lasing siya. "I love you too, babe," tugon ko. Dahan-dahan akong umupo sa tabi niya habang nakatitig sa mukha niya. He's so handsome. Pero minahal ko siya dahil caring and gentleman siya. Hindi naman siguro kami tatagal ng tatlong taon at mahigit kung hindi siya---Teka. Naalala ko na lang bigla na malapit na pala ang 4th anniversary naming dalawa. Mas bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko aakalaing magtatagal kami ng apat na taon. Third year high school nang maging kami and counting. Ngayong college na kami, hindi pa rin kami nagkakahiwalay. Marahan kong idinampi ang palad ko sa ibabaw ng pisngi niya bago ko i-rub ang thumb ko. "I love you very much, Draken Luzevia," mahina kong sambit bago ko siya halikan sa kaniyang labi. There's so many times na hinalikan ko siya nang hindi niya nalalaman. Tuwing tulog siya. But suddenly, I felt that something's on my head. If I'm not mistaken, that's a hand. O wait... Is that mean...? I felt Draken's lips moving against mine. Not just a light kiss, but a passionate one. Palalim nang palalim. "H-Hmm...." daing ko dahil sa pusok ng halik niya. I couldn't help myself. Para akong napasailalim ng halik niya nang gano'n kadali. Inikot niya ang katawan niya para ihiga ako. Kinubabawan niya ako habang hindi pa rin naghihiwalay ang halik namin sa isa't isa. Ngunit sa ilang sandali, hininto niya ang pagkakahalik niya sa 'kin. "Babe..." he whispered as he looked at me. Hindi ko maipaliwanag ang titig niyang 'yon. Kakaiba. And I feel something in me. "Continue, please," I begged him and he do as what I pleaded. He continued to kıss me. I wrapped my hands on his nape and pulled him. At sa pagkakataong 'to, malalim na ang bawat pagpapalit namin ng halik.Sa halos kalahating araw na nasa labas ako, sa wakas at nakauwi na rin ako sa bahay. Pinasok ko ang mga pinamili kong dresses, shoes at iba pa. Kumuha ako ng makakain sa fridge at naupo sa couch sa living area.Hay! Nakakapagod! Ganito pala kagastos at kapagod ang paghihiganti.Habang kumakain at nanonood ako, bigla na lang tumunog ang phone ko kaya agad ko itong binalingan ng tingin.May nag-text.Kinuha ko ang phone at nakita ang text from an unknown number.09*********: Hi, it's me, Andrade Vanzant. Can you join me later for dinner?Napangiti ako dahil sa nakita kong message.Replied: Sure, sir.09*********: Okay. I'll fetch you later. May I know where you live at?Nag-aalangan ako kung ibibigay ko ba ang address dito sa bahay, pero napag-isip isip ko naman na sa akin na nakapangalan ang bahay na 'to kaya okay lang.Ni-reply ko ang address ko kay Andrade.09*********: Nice. I'll see you later, France.Replied: Okay, sir. See you!Muling umusbong ang excitement sa puso ko. Dahil dit
Nagkuwentuhan kami ni Andrade kasama ng anak niyang si Cornelia. Masaya rin'g kausap ang mag-amang 'to. Hindi na namin napapansin na palalim na pala ang gabi hanggang sa may dumating na waiter sa kinaroroonan namin."Excuse me, ma'am and sir, we're closing na po."Napatingin kami sa waiter at sa malaking wall clock ng restaurant."Oh, we're sorry. Hindi namin namalayan," sabi ni Andrade sa waiter. Matapos nito ay sabay-sabay na kaming lumabas from the restaurant."Thank you for this wonderful night. I'm so happy that I encounter the both of you," sabi ko sa kanila."Thank you also, France, for appreciating my brand. And thank you for having a conversation with us. Masaya kang kausap," sabi naman ni Cornelia."Maybe we can see again the other time?" tanong sa 'kin ni Andrade."Of course, sir. I'm free anytime," sagot ko."Well that's great. Can I have your number?" tanong pa niya. Tumibok nang malakas ang puso ko dahil nararamdaman ko ang kasiyahan. Nakangiti kong kinuha kay Andrade an
After so many hours wiping the floor, finally, it's time for lunch break. Excited akong nagtungo sa cafeteria/canteen at nakita si Mina na nakaupo na sa pwesto."Here," aniya nang makaupo na ako sa tapat niya, dala ang food tray ko. Nakangiti naman akong kinuha ang flashdrive. "Iyan na ang mga impormasyon tungkol kay Andrade Vanzant.""Salamat, Mina," saad ko rito."Oo nga pala. Mamaya, may dinner siya kasama ang friends and daughter niya sa Italianni around 8PM."Marahan akong tumango kay Mina at muling nagpasalamat. Mukhang ito na ang magandang pagkakataon para magawa ko na ang susunod na hakbang sa plano ko.SINUOT KO ang kulay pula kong high heels bago ako umalis para magtungo sa Italianni restaurant. Pinuntahan ko ang location nito mula sa binigay ni Mina.'Di kalaunan, nakarating na ako sa restaurant. Hinanap ko muna ang gawi kung nasaan si Mr. Andrade Vanzant at nakitang nasa may dulo siya with his daughter and friends."Thank you," sabi ko sa waiter nang marahan niyang hilahin
Sumapit na ang uwian at inaayos ko ang mga gamit ko bago umuwi. Habang abala ako ay bigla namang nagtungo sa 'kin si Mina."France, kumusta ka pala kanina? Nabalitaan kong pinatawag ka ni sir Julian dahil sa nangyari kanina," nag-aalala niyang tanong. Ngumiti ako sa kaniya para bigyan siya ng gaan ng loob."Okay lang. Kinausap lang ako pero hindi naman ako pinaaalis," sagot ko. Pansin ko na gumaan ang expression ng face niya."S-Sorry, ha?" aniya. Kumunot ang noo ko sa pagtataka."Sorry? Saan?""Hmm... n-nang dahil sa 'kin... natawag ka pa sa office ni sir Julian. Nadamay ka pa tuloy," paliwanag niya."Wala 'yon, Mina. Hindi mo kasalanan. Ang may kasalanan nito ay yung secretary'ng nagpi-feeling may-ari ng kumpanya. Tsaka hayaan mo at hindi ka na niya guguluhin pa.""H-Huh?" nagtataka niyang tanong."Basta. Kaya kapag ginulo ka pa nila ulit, magsabi ka lang sa 'kin. Ako ang bahala," sabi ko pa sa kaniya. Matapos nito ay binuhat ko na ang bag ko at sabay kaming naglakad paalis. "Bakit
"Kabago-bago mo rito gan'yang ugali kaagad ang ipinapakita mo? Makakarating 'to sa—""Saan? Kanino? Kay sir Julian? Huh! Dapat ikaw ang patungan ng disciplinary action. You're acting weird and crazy, girl."She was about to slap me pero agad kong hinawakan ang kamay niya at pabagsak kong binitiwan. Napadaing siya sa lakas nito."Hindi porket kabit ka ni sir Julian, may karapatan ka ng matahin at saktan ang mga empleyado rito," saad ko. Nagulat muli ang karamihan."Ano'ng kabit ang pinagsasasabi mo? He's single, you bitch!"Napangisi ako."At paano ka nakasisiguro? Bakit hindi mo siya tanungin? Para naman malaman mo na hindi ikaw ang reyna rito," sagot ko pa."You're making nonsense! Ipatatanggal kita rito sa company!""Go," sagot ko. "Pero pinaaalalahanan lang kita. H'wag mong hintayin pa'ng pumunta rito ang asawa niya at mag-eskandalo. Labag sa batas ang pangangaliwa, 'di ba? Ikaw rin. Maaapektuhan din ang career mo."Matapos ko itong sabihin ay napansin ko ang inis at pagkakaba sa m
Nagulat ako nang bigla kong mabangga ang dumaang empleyado dahil sa pagiging tulala ko. Sa sobrang excited ko dahil sa bagong ideya kong naisip, hindi ko namalayan na makakabangga na pala ako."S-Sorry! Sorry..." sambit ko sa empleyado habang tinutulungan siyang pulutin ang mga dala niya.Ngumiti lang siya sa 'kin nang marahan at saka nagpasalamat bago umalis. Nahiya pa ako dahil sa ginawa ko."What a clumsy..." dinig kong sambit ni Stacey. Hindi ko na lang sila pinansin."France," tawag sa 'kin ni Elise. "Office. Pinapatawag ka ni sir."Wow? Talaga?"A-Ah, okay. Salamat," sambit ko."Pinapatawag siya sa office.""Punishment 'yan. Clumsy kasi, e.""Baka naman bet din siya ni sir?""Shut up. Sa gan'yang hitsura, hindi 'yan magugustuhan ni sir Julian."Dinig kong bulungan ng mga malalandi sa pantry area. Mas pinili ko na lang na umalis at magtungo sa office ng asawa ko.Ano na namang kailangan niyang sabihin sa 'kin?Kumatok ako nang tatlong beses sa pinto ng office before I enter."Goo
"Ano? Hindi ka makapaniwala ngayon? Akala mo ba, mahal ka ni Draken? Hindi! Si Vanessa ang gusto niya at hindi ikaw!" sigaw pa ni witch sa 'kin habang nanlalaki ang mga mata niya. Mabigat din ang kaniyang paghinga sa sobrang sama ng loob."A-Alam niyo rin ito?" tanong ko. Hindi niya ako
"Hindi ka naniniwala sa 'kin?" tanong nito."Ang tanong ko ang sagutin mo," sambit ko naman sa kaniya."M-Mama. P-Papa, stop this, please," pakiusap naman ng anak namin."Madrid, pumasok na tayo sa loob. Paparating na ang lola. Tara na," pagyayaya ko sa anak ko.Tumalikod na ako kay Draken dahil mu
"Tuloy ka, hijo," sambit ni Mama at siya na ang nagpatuloy rito."Mama, why is he here?" tanong ng anak ko."He wants to meet you all, anak. Friend ko rin siya," sabi ko."Ate, totoo ba? Pinsan niya si Kuya Draken?" paninigurado ni Matthew kaya tumango naman ako sa kaniya bilang sagot.Nagpunta ako
"Let's eat somewhere," pagyayaya ni Richard nang puntahan niya ako sa admins' office. Sandali ko munang iniwan ang computer ko at saka tumayo."Sure. My treat," offer ko."No, Mathia. I insist. May malapit na restaurant dito. Masasarap ang food. Wanna see?" tanong nito."Sure," nakangiti kong sabi







