Share

ตอนที่ 16 เลดี้อีวอน

last update Tanggal publikasi: 2026-07-12 08:00:48

“ท่านดยุก..” นาเซียไล่เสียงตามเขา แต่ร่างสูงยังคงสงบนิ่ง ‘ไม่ไหว เขาเดินเร็วเกินไป’ นาเซียยกมือเท้าสะเอวหายใจหอบ ลาฟาซเดินตามก่อนจะคว้าต้นแขนของเธอ

“นาเซีย ข้ายังกล่าวไม่จบ” ลาฟาซรั้งแขนเธอไว้ แววตาคมที่สะท้อนความไม่พอใจปลายจมูกที่ดูแดงเพราะโกรธเคือง นาเซียมองแผ่นหลังของ     มิกาเอลก่อนจะหันมองหน้าลาฟาซ

“ไม่ มันจบแล้ว ฉันแต่งงานแล้ว กรุณาปล่อยแขนฉันด้วยเพคะ” นาเซียสะบัดน้ำเสียงใส่ เธอไม่เข้าใจว่าลาฟาซต้องการสิ่งใดจากเธอกันแน่ หากจะบอกว่าลาฟาซชอบเธอก็คงไม่ใช่ เพราะในเรื่องราวบอกไว้อย่างชัดเจนว่าผู้ที่กุมหัวใจของลาฟาซมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือเซลีน

“ได้โปรดเจ้าคือผู้เหมาะสมที่สุดนาเซีย เจ้าอย่าทำอะไรที่เป็นการประชดข้าเลย ข้ารู้ว่าใจของเจ้าเป็นเช่นไรนาเซีย” เสียงของเขาดังก้องในหูของเธอ เธอกำลังฟังเสียงของเขาโดยไม่รู้ว่าเขาหมายถึงสิ่งใดกัน เหมาะสม จนถึงสุดท้ายแล้วลาฟาซก็ยังคงเห็นแก่ตัว นาเซียกัดเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนแกะมือเขาออกอย่างช้า ๆ

“บ้าไปแล้วหรือไง...!!” เธอสบถน้ำเสียงอย่างไร้มารยาท พร้อมผลักตัวเขาออก

“เกิดอะไรขึ้นเพคะ” เซลีนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเอ่ยขึ้น เซลีนกำลังเดินเข้ามาที่คนทั้งสองยืน นาเซียไม่รอให้เสียเวลาอธิบาย เธอหลบตัวเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

มิกาเอลยืนนิ่งก่อนจะหันกลับไปมองคนทั้งสองอีกครั้ง หากไม่ใช่ว่าองค์จักรพรรดิเรียกเข้าเฝ้า เขาก็คงไม่รู้เลยว่าตอนที่เขาไม่อยู่นาเซียนั่นได้แอบออกมาพบลาฟาซ มิกาเอลทุบกำปั้นแรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ ทั้งที่เขาพยายามจะไม่ใส่ใจผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่พอเห็นแววตากลมจ้องมองอย่างสนใจมันทำให้เขารู้สึกอดใจอ่อนไม่ได้อยู่ดี การแต่งงานที่ดูเหมือนจะบีบบังคับ เขาก็เหมือนสุนัขรับใช้ที่ไม่อาจขัดขืนได้ จักรพรรดิพุชคาเรนต้องการให้เขาทำงานแทนมือ และขาของเขา ทันทีที่ข้อเสนอจากจักรวรรดิซายาส่งมามันคือผลประโยชน์ราวทองคำ จักรพรรดิก็ต้องการให้เขากำจัดสตรีที่อยู่ข้าง ๆ ลาฟาซเสียให้หมด เพื่อให้ลาฟาซได้อภิเษกกับองค์หญิงแห่งซายา แม้เซลีนจะดูเป็นสตรีที่อ่อนไหวแต่นางก็ฉลาดมาก  ผิดกับนาเซียที่เอาแต่เกรี้ยวโกรธวิ่งตามลาฟาซจนเขาจับทางได้ไม่ยาก   เขายอมที่จะเสียสละตำแหน่งดัชเชสให้แก่นางแล้วแท้ ๆ แต่นางก็ยังไม่สำนึกพึงพอใจ มิกาเอลสบกร้ามจนขึ้นลูก สำหรับเขาแล้วทุกอย่างล้วนเป็นไปตามที่จักรพรรดิต้องการทั้งสิ้น

หิมะโปรยแรงเธอยืนมองออกไปยังด้านนอกปราสาท มิกาเอลยังคงไม่กลับมาเช่นเดิมหลังจากที่เธอพบเขาที่หน้าห้องทำงานลาฟาซ

“มาดามคะ ดิฉันว่ามาดามควรพักผ่อนเสียหน่อยนะคะ” อันยกชุดกาแฟเข้ามาให้ อาณาเขตกาบริเอลทำการที่หลากหลาย เมล็ดกาแฟก็คือส่วนหนึ่งที่เพิ่งส่งเข้ามา แม้ราคาจะค่อนข้างสูงอยู่สักหน่อย นาเซียพยายามที่จะศึกษาเอกสารเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดของกาบริเอล แต่ดูเหมือนว่ามันจะมากเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้ ลอร์ดเควินยังคงใจดีค่อยให้กำลังใจเธอเสมอ ไม่ช้าเธอก็ได้ยินเสียงม้าจำนวนหนึ่งวิ่งเข้ามา นาเซียรีบวิ่งลงไปดู ใบหน้าซูบผอมผิวขาวซีดตัดสีดำของเส้นผมที่เปียกลู่ลง หิมะค่อนข้างแรงริมฝีปากเขาดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ภายหลังแผ่นหลังกว้าง สตรีท่าทางราวกับอัศวินหนึ่งปรากฏกายขึ้น นาเซียจ้องมองสตรีตรงหน้าก่อนเก็บความสงสัยนั้นไว้เสียก่อน

“ท่านดยุก” นาเซียที่กำลังจะเข้าไปเกาะแขนเขากลับถูกมือเขาปัดเต็มแรง ยังดีที่ลอร์ดเฮนรี่ช่วยประคองตัวเธอไว้

“ขอบคุณค่ะ” นาเซียหันมากล่าวขอบคุณเฮนรี่ก่อนมองตามแผ่นหลังของเขา ที่มีสตรีร่างระหงเดินเคียงข้างดูช่างเหมาะสมกับเขานัก

นาเซียถือถาดน้ำชาเพื่อนำเข้ามาให้แก่เขาเอง มิกาเอลกำลังนั่งตัวตรงมองเอกสารในมือ ในขณะที่สตรีอีกคนกำลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้โซฟาอย่างสบายใจ เธอมองใบหน้าที่ขาวซีดของเขาดูมีเลือดขึ้น คงเพราะความอบอุ่นจากเตาพิงด้านห้องทำงานกำลังลุกโชนราวกับจิตใจเธอในตอนนี้ นาเซียพยายามขบเม้มริมฝีปากล่างตน เพื่อไม่ให้เธอต้องมีกิริยาท่าทางดั่งเช่นนางร้าย เธอรู้ว่านี้อาจเป็นนิสัยลึก ๆ ของร่างนี้หาใช่จิตใจของเธอไม่

“ฉันเตรียมน้ำชามาให้ท่านดยุกค่ะ” นาเซียวางมันลงก่อนจะรินส่งให้กับสตรีตรงหน้า แม้นางจะไม่เอ่ยแนะนำตนเอง แต่เธอก็เลือกที่จะปล่อยผ่านในเมื่อเธอนั้นแค่กำลังแสดงหน้าที่ของดัชเชสกาบริเอลให้ดูสมบูรณ์เพียงเท่านั้นเอง

“ดัชเชสช่วยจัดเตรียมห้องนอนไว้ให้นางที” มิกาเอลเอ่ยทักขึ้น แม้มือจะสั่นไปบ้างเล็กน้อย แต่เธอก็รีบชักมันกลับก่อนจะกุมมือตนเองไว้

“ค่ะ...” เธอยกมุมปากให้ดูราวกับยินดี ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้ออกจากห้องนี้อย่างไม่รีรอ

“นั่นเลดี้อีวอนนี่คะ” อันเอียงศีรษะมองเข้าไปในห้องทำงานเขา ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ เธอไม่รู้หรอกว่าเลดี้อีวอนคือใคร เธอรู้เพียงแค่ว่านางติดตามมิกาเอลมาก็เท่านั้นเอง

“นางคือใครเหรอ” นาเซียถามอันอย่างสงสัยในขณะที่เดินออกมา

“เลดี้อีวอนนางคือน้องสาวลอร์ดเฮนรี่ นางมีฝีมือที่เก่งกาจช่วยเหลือท่าน ดยุกในการปราบสัตว์ปีศาจอยู่บ่อย ๆ นาน ๆ ครั้งนางจะมาพักที่ปราสาทนี้ค่ะ” อันแนะนำ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นเพื่อนสนิทกัน นาเซียเดินลงไปสำรวจเสบียงที่เพิ่งมาส่ง เธอตรวจนับสินค้าพวกนั้นอย่างคล่องแคล่ว เพราะเรื่องเช่นนี้เธอคุ้นเคยดี ก่อนที่เธอจะมาอยู่ในร่างนี้เธอก็เป็นพนักงานขายของในห้าง การตรวจเช็คสินค้าย่อมคือสิ่งที่เธอถนัด

“เลดี้อีวอนมาแล้วดูท่าท่านดยุกคงจะอารมณ์ดีขึ้นมาก” เสียงหนึ่งดังแว่ว นาเซียยังคงก้มหน้าก้มตาในการดูสินค้า

“แล้วอย่างนี้มาดามจะว่าเช่นไรกัน”

“พวกเจ้าอย่างเอ็ดไป ข่าวที่ว่านางนั้นร้ายกาจเช่นไรเจ้าไม่รู้หรือไง”

“แต่ข้าไม่เห็นว่านางจะทำอะไรเลย”

“แววตาของนางกำลังสำรวจพวกเจ้าอยู่รู้ไหม” นาเซียเผลอทำมันฝรั่งหยุดมือลงเล็กน้อยเมื่อเสียว่าร้ายดังผ่านหู ดูเหมือนว่าการที่เธอไม่ลงมือทำอะไรเลยก็เหมือนเป็นการกำลังจับผิดพวกเขาอยู่สินะ ภาพลักษณ์ตัวละครร้ายต่อให้สงบนิ่งเพียงใดก็ยังดูไม่ดีเสมอ

“หากพวกเจ้ายังคงกล่าวอยู่เช่นนั้น ก็เตรียมหางานใหม่กันไว้ละกัน” นาเซียหันหลังมาตำหนิสาวใช้สี่ห้าคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพียงแค่เธอเอ่ยเท่านี้พวกนางต่างก็แตกกระจายไปคนละทิศละทาง

“ฟู...นี่เราต้องร้ายขนาดไหนกัน แค่จ้องตาคนรับใช้ก็วิ่งเผ่นกันหมด”    นาเซียถอนหายใจเอ่ยถามตัวเองก่อนจะเดินกลับมายังห้องทำงาน

นาเซียก้มมองโหลแก้วที่บรรจุทรายจนเต็ม ดูเหมือนมันจะหายไปกว่าเกินครึ่ง นาฬิกาทรายคือสิ่งบอกเวลาในยามนี้ เธอใช้เวลาหมดไปกับการเคลียร์บัญชีสินค้ามากมาย ไหล่ทั้งสองข้างเริ่มตึงขึ้นมา ร่างบางลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะกลับมายังห้องนอนที่แม้จะเคยเป็นห้องของเขาก็ตาม แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นเธอเสียส่วนใหญ่ที่ครอบครอง

“ทะ...ท่าน!!” เธอหลุดอุทานเมื่อร่างสูงเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ กล้ามท้องที่ดูอัดแน่นจนขึ้นลูก เธอแทบไม่อยากที่จะละสายตา แต่ก็เกรงว่าเขาจะโมโห เธอจึงหันตัวเพื่อหลบให้เขา แต่ร่างสูงกลับเดินมาข้างเธอจนใกล้

“ตำแหน่งดัชเชสที่ข้าให้ คงไม่เพียงพอสินะ” เสียงขบฟันกรามดังกร๊อดก่อนที่เขาจะจับตัวเธอหมุนให้สบตา

“เรื่องที่ฉันไปพบองค์รัชทายาทในตอนนั้นฉันอธิบายได้”

“เจ้าไม่ต้องอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้น ข้ารู้ดีว่าถึงอย่างไรลาฟาซก็คือคนที่เจ้าต้องการมากที่สุด” แรงบีบจากปลายมือเขาทำให้ไหล่เธอรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

“ไม่ใช่ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้สนใจตำแหน่งว่าที่ราชินีนั่นแล้ว      ท่านดยุกกำลังเข้าใจผิด” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เธอต้องกล่าวเช่นนั้น แต่ดูเหมือนแววตาเขาจะวูบไหวเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้รับจดหมายจากคฤหาสน์ดาร์เรล มันลงชื่อว่าอานิชโตพี่ชายของเธอ นาเซียนั่นมองอยู่ครู่หนึ่งอย่างสงสัยก่อนจะเปิดมันออก

//เซียที่รัก พี่ได้ตรวจสอบถึงสิ่งไม่ชอบมาพากลแล้ว เรื่องที่เจ้าได้แต่งงานกับดยุกกาบริเอลล้วนเป็นคำสั่งขององค์จักรพรรดิทั้งสิ้น พี่เป็นห่วงน้องเหลือเกินเซีย ดยุกกาบริเอลเป็นผู้รับใช้จักรพรรดิแคลบอร์นเขาทำงานให้แก่พระองค์ทั้งสิ้น องค์รัชทายาทมีสัญญาหมั้นหมายกับองค์หญิงซายา เซียเจ้าดูแลตนเองให้ดี พี่จะไปรับเจ้ากลับแน่ อานิชโตพี่ที่รักเจ้า// นาเซียพับจดหมายเก็บเข้าซองดังเดิม และเธอเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริง      อานิชโตคือเลขาคนสนิทที่ใกล้ชิดจักรพรรดิแคลบอร์นที่สุด อาณาจักร  ซายาเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองไม่แปลกที่จักรพรรดิจะหันหลังให้แก่ตระกูลดาร์เรลทั้งที่เคยเป็นแหล่งเงินทุนที่อุ้มชูพวกเขามานาน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.2

    เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.1 ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นผู้วิเศษ

    ‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนจบ

    นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 52 ท่านพี่ ท่านดยุก..

    ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 51 เลดี้คะ...เรารีบกลับกาบริเอลกันเถิดค่ะ

    ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 50 ฉันอยากไปที่พระราชวังค่ะ

    นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status