Share

ตอนที่ 15 เจ้าหักหลังข้า

last update publish date: 2026-07-11 08:00:15

ประตูทางเดินชั้นใต้ดินถูกเปิดโดยลอร์ดเควินบัตเลอร์ของปราสาทกาบริเอล แสงไฟส่องสว่างเป็นทางบันไดลึกลงไป ดูเหมือนมิกาเอลกำลังซ่อนบางอย่างไว้ที่นี่ นาเซียก้าวเท้าลงอย่างช้า ๆ แม้จะรู้สึกว่าอากาศรอบตัวจะชื้นเย็นเช่นไร แต่เธอก็ยังคงค่อย ๆ เดินลงไปตามบันไดนั้นราวอยากรู้ ประตูไม้อีกชั้นมีแสงส่องสว่างแผ่กระจาย ‘หินเวทส่องสว่าง’ มือเรียวผลักประตูเปิดออก ชั้นไวท์ถูกจัดเป็นระเบียบ เธอหรี่ตาลงอย่างสงสัยพลางขมวดคิ้วมองดู ‘อ่า...ห้องเก็บไวท์นี่เอง’ เธออยากจะเอามือตีตัวเองนัก ของสำคัญขนาดนี้ย่อมต้องเก็บไว้ในที่ มิดชิดกว่านี้นาเซียเดินคอตกกลับขึ้นมาก่อนจะชนเข้ากับแผล่งอกใครบางคน

“ทะ...ท่านดยุก!!” นาเซียอุทานด้วยความตกใจ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงเข้ามาใกล้

“เซีย เจ้าลงไปด้านล่างทำไม” น้ำเสียงนุ่มนวลกลับดูเย็นยะเยือก มิกาเอลยังคงจดจ้องแววตาเธอ มือของเธอตอนนี้รู้สึกเหมือนมีเม็ดเหงื่อแทรกซึมเมื่อกำลังรู้สึกว่าตนกำลังถูกสอบความผิดครั้งนี้

“ฉัน…ฉันเห็นสาวใช้บอกว่าปราสาทท่านดยุกมีไวท์ชั้นดี ฉันแค่อยากเพียงลองชิมเท่านั้นค่ะ” เสียงตอบสั่นไหวเล็กน้อย นาเซียรีบหาข้ออ้าง แต่เขากลับโน้มตัวมองไปยังด้านหลังของเธอก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“แล้วไหนไวท์ที่เจ้าอยากดื่ม” เขาถาม

“มันเยอะเกินไป ฉันเลือกไม่ถูก” รอยยิ้มแห้ง ๆ ฟืนออกมาบนใบหน้าที่ดูซีด นาเซียรู้สึกได้ว่ากำลังถูกสงสัย เธอจะทำอย่างไร

“ท่าทางของเจ้าเหมือนจะ....”

“ข้าอยากกลับไปพบท่านพ่อ!!” นาเซียรีบเอ่ยแทรกเสียงดัง

“เจ้ากำลังหาหินเคลื่อนย้ายอย่างนั้นซินะ” มิกาเอลเหยียดยิ้มก่อนเอาแขนรวบเอวเธอตรึงแนบเอวสอบของเขา

“ชะ...ใช่ค่ะ” แม้จะมีส่วนไม่จริงบ้าง เธอแนบศีรษะไปที่แผลงอกของเขา เสียงหัวเราะในลำคอดังแผ่ว เขาจะจับเธอขังไว้ที่ใดหรือไม่ นาเซียรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นนักโทษ

“หากเจ้าต้องการกลับไปคฤหาสน์ดาร์เรลย่อมได้ แต่ข้าจะไปด้วยกับเจ้า” มิกาเอลกล่าวพร้อมซ้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม

“อะ!!...ท่านดยุก” เรียวแขนบางรีบยกคว้าลำคอเขาไว้มั่น ริมฝีปากประกบแนบแก้มอิ่มเพียงครั้ง นาเซียหลุบตาหลบด้วยความเขินอาย

“ไว้เจ้าพักหายเหนื่อยเมื่อไหร่ ข้าจะพาเจ้าไปคฤหาสน์ดาร์เรลเอง” เอ่ยจบเขาร่างสูงก็ก้าวขาเดินทั้งยังอุ้มตัวเธอเดินกลับมายังห้องนอน อันวิ่งสวนมา นางรีบหยุด และโน้มตัวโค้ง อันเหลือบมองมาที่นาเซียด้วยแววตาสงสัย แต่ตอนนี้เธอกลับให้คำตอบแก่อันไม่ได้ นาเซียได้แต่ซุกใบหน้าตัวเองลงแผลงอกกำยำที่มีมัดกล้ามกระชับแน่น เธออายสายตาเหล่าผู้รับใช้เสียจนไม่กล้าสบตา มิกาเอลดูเอาอกเอาใจเธอเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันทำให้ตัวร้ายเช่นเขาดูเปลี่ยนไป

“ค่อยยังชั่ว ข้าคิดว่าเมื่อคืนข้าทำเจ้าแรงเกินไป” มิกาเอลเอ่ยทั้งมือยังคงเปิดไหล่เธอมองดู รอยเขี้ยวที่ฝังลงเป็นรอยจาง ๆ เขาก้มลงประทับรอยจูบอย่างปลอบโยนทั้งยังเอาศีรษะคอเคลียร์ลำคอเธอจนรู้สึกจั๊กจี้

“ฮ่า ฮา ...พอเถอะค่ะ” นาเซียหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเส้นผมสีดำเงานุ่มนิ่มของเขามันสีไปมาข้างแก้ม

“เซีย เจ้ายังต้องการตำแหน่งราชินีอยู่หรือไม่” อยู่ ๆ เขาก็เอ่ยถึงเรื่องตำแหน่งที่นาเซียเคยต้องการ ไม่แปลกที่เขาจะยังคงสงสัย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา นาเซียคนก่อนนางพยายามทุกอย่างเพื่อตำแหน่งราชินีแห่งแคลบอร์น เพราะความมั่นคงของตระกูลดาร์เรลแล้วละก็นางพยายามผลักดันตัวเองแม้กระทั่งการกีดกันเซลีนนางเอกของเรื่อง      แต่สำหรับเธอในตอนนี้ตำแหน่งนั้นไม่ได้สลักสำคัญใด ๆ เลย นาเซียเหลือบมองจ้องตาเขา หากเธอตอบว่าต้องการแล้วละก็ เขาจะทำเช่นไรกัน

“หากข้าต้องการ ท่านดยุกทำเช่นคะ” เธอลองเอ่ยแหย่เขาดู แววตา     มิกาเอลดูกระตุกเล็กน้อย

“หากเจ้าต้องการ ข้าจะมอบมันให้แก่เจ้าตำแหน่งราชินีนั่น” น้ำเสียงที่ดูจริงจัง แววตาที่จ้องมองลึกลงไป นาเซียรู้สึกเหมือนกำลังถูกเอาอกเอาใจ นี่เขาพยายามเพราะไม่ต้องการให้เธอไปยุ่งกับเซลีนซินะ

“เลดี้เซลีน ท่านยังต้องการนางหรือไม่” นาเซียยกยิ้มมุมปาก เธออยากรู้นักว่าหากเธอเอ่ยชื่อเซลีนแล้วเขาจะทำเช่นไร

“ห้ามเจ้าเอ่ยถึงชื่อนี้อีก ข้าจะคอยมองนางเอง” ดยุกกาบริเอลลุกยืน ใบหน้าดูโกรธอย่างเห็นได้ชัด นาเซียกำชายกระโปรงแน่นแววตาเธอหลุบลงไม่กล้าสบตาเขาเหมือนรู้สึกผิด แต่ภายในใจเธอตอนนี้กลับเต้นแรง หรือเพราะเขาเอ่ยห้ามเธอกล่าวถึงเซลีน ทำไมกันถึงทำให้หัวใจเธอนั้นราวถูกบีบและความน้อยเนื้อต่ำใจคืออะไร นาเซียพยายามข่มอารมณ์ไม่แสดงสีหน้าความไม่พอใจออกมา เพราะการกระทำเช่นนั้นราวกับว่าเธอกำลังเป็นตัวร้ายอย่างนาเซียตัวจริง

“ฉันก็แค่สงสัย หากท่านให้เลดี้เซลีนช่วยรักษานางย่อมทำได้ดีกว่าฉันแน่ค่ะ” นาเซียลุกยืนขึ้นอย่างเร็วก่อนจะรีบเดินหนี เพราะเธอกลัวว่าเขาจะเห็นสีหน้าที่กำลังขุ่นเคืองของเธอได้

หลังจากที่เธอกล่าวถามเรื่องเซลีนออกไป มิกาเอลก็ไม่ได้กลับมาที่ปราสาทดูเหมือนเขาจะมีเรื่องที่ต้องจัดการ นาเซียได้รับจดหมายจากลาฟาซรับเชิญร่วมงานเลี้ยงน้ำชา ครั้นจะปฏิเสธว่าไม่สะดวกรถม้าจากทางราชวังก็หยุดรออยู่ด้านหน้าปราสาทดยุก อันเร่งจัดการชุดให้แก่เธออย่างรู้งาน ไม่ช้ารถม้าก็มายังพระราชวังฝั่งตะวันตก ที่เป็นที่พักองค์รัชทายาทอย่างเขา งานเลี้ยงน้ำชาถูกจัดเช่นนี้เป็นประจำหากเซลีนต้องการเขาย่อมยินดีทำให้แก่นางเสมอ นาเซียมองเซลีนในชุดเปิดไหล่สีเหลืองอ่อน นางกำลังรินน้ำชาให้กับบุตรสาวของไวเคาต์แรนิเยร์ ซาร่า แรนิเยร์ นางคือคนรักของอานิชโต เช่นนั้นไม่ต้องสงสัยว่านางจะเป็นมิตรกับนาเซียหรือไม่ แต่ทันทีที่ซาร่าได้ข่าวการแต่งงานของเธอกับดยุกกาบริเอล    แววตาที่จ้องมองมาก็ดูแตกต่างออกไป แววตายาวเรียวเชิดหน้านิ่ง

“ดัชเชสกาบริเอลเชิญค่ะ” เซลีนกล่าวพร้อมรอยยิ้มสดใส นาเซียเหยียดยิ้มเล็กน้อยพอเป็นพิธี เมื่อกวาดสายตามองบุตรี และภริยาขุนนางล้วนแต่มองเธอแปลกไป ยังไม่ทันที่นาเซียจะได้นั่ง มหาดเล็กก็วิ่งมาตามให้เธอไปห้องทรงงานขององค์รัชทายาททันที นั่นทำให้สีหน้าที่ยิ้มแย้มของเซลีนเมื่อครู่ดูลดลงไป

นาเซียเดินตามมหาดเล็กก่อนจะหยุดยืนหน้าประตูห้องทรงงานบานใหญ่สีงาช้างประดับด้วยอัญมณีและทับทิมสีแดงสวย เธอมองความ โอ่อ่าสมกับเป็นที่ประทับราชวงศ์นั้นอย่างลืมตัว ลาฟาซที่กำลังยืนอยู่ด้านในจึงต้องขยับตัวเรียกเมื่อมหาดเล็กส่งสัญญาถึงตัวตนเธอ

“เข้ามาก่อนซิดัชเชส”

“ถวายพระพรอาทิตย์ดวงน้อยแห่งจักรวรรดิแคลบอร์นเพคะ” นาเซียกล่าวทักทายเมื่อเดินเข้ามาในห้อง เธอเหลือบมองบุรุษสูงโปร่งด้านข้างลาฟาซ วิลเลี่ยมยืนสงบนิ่ง แต่เธอกลับยิ้มทักทายเขาอย่างคุ้นเคย แม้จะไม่ได้การตอบรับก็ตาม นาเซียนั่งลงที่โต๊ะด้านหน้าโต๊ะทำงานของลาฟาซ วิลเลี่ยมเดินหลบออกไปเมื่อลาฟาซสะบัดมือโบกไล่ นาเซียมองตามแต่ลาฟาซใช้ตัวเขายืนบัง เธอหันมาสบตากับลาฟาซอีกครั้ง ใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้ ทำเธอตกใจจนต้องรีบเอียงตัวออก

“อาณาเขตกาบริเอลเป็นอย่างไรบ้าง” ลาฟาซโน้มใบหน้ามาถาม

“ฝ่าบาทหมายถึงเรื่องอะไรเพคะ” นาเซียขมวดคิ้วมุนกับคำถามของเขา

“เจ้าหักหลังข้างั้นรึ” อยู่ ๆ ลาฟาซก็กล่าวว่าเธอ เธอทำอะไรที่เป็นการเอ่ยบอกว่าเธอนั้นหักหลังเขากัน

“หม่อมฉันนะหรือเพคะ ที่หักหลังฝ่าบาท” เธอย้ำทั้งยังเอานิ้วชี้จิ้มไปที่ตัวเอง

“นาเซีย เป็นเจ้ามิใช่รึที่เอ่ยร้องขอตำแหน่งราชินีนั่น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าแต่งงานกับมิกาเอล ข้าก็คงไม่ต้องทำสัญญาหมั้นหมายกับองค์หญิงแห่งซายาหรอก” ลาฟาซคว้าไหล่บีบและกดตัวเธอนั่งลงที่โซฟาด้านหลัง นาเซียสะบัดตัวออกก่อนจะลุกยืน ท่าทางของเขาดูน่ากลัวต่างกับมิกาเอลมาก แต่หากเรื่องที่นาเซียคนก่อนละก็เธอมั่นใจว่านางคงไม่ต้องการตำแหน่งเพียงการเป็นราชินีแน่ เพราะนาเซียนั้นรักลาฟาซมานาน คงเพราะนางถูกปลูกฝังมาตลอดว่านางจะต้องเป็นสตรีที่แต่งงานกับลาฟาซเท่านั้น

“ฝ่าบาทคิดว่าหม่อมฉันต้องการเพียงตำแหน่งนั้นหรอกหรือเพคะ ฝ่าบาทไม่ได้ใส่ใจหม่อมฉันสักนิด เช่นนั้นหม่อมฉันยังต้องการตำแหน่งนั้นไปเพื่ออะไรกัน”

“เจ้าหมายความว่าไง”

“หม่อมฉันยอมรับมิได้เพคะ หากหม่อมฉันเป็นราชินี แล้วเลดี้เซลีนเป็นมเหสี” นาเซียกล่าวตามความจริง นาเซียเองนางก็คงคิดเช่นนี้

“แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้าว่าเจ้าไม่ต้องการ” สีหน้าลาฟาซดูเปลี่ยนไป แววตาของเขาที่จับจ้องดูคล้ายมิกาเอลอยู่มาก นาเซียผลักตัวเองออก

“นั่นก็เพราะฝ่าบาทควรที่จะรู้เพคะ” นาเซียยกมือห้ามเมื่อเขาขยับเข้าใกล้ ประตูเปิดออกมิกาเอลยืนมองมาทางเธอและลาฟาซ แววตาของเขาราวกับลูกไฟที่กำลังจ้องมองสองตาเธออย่างไม่ไหวติง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป เธอจ้องมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป ความเจ็บปวดราวกับค้อนทุบมือเรียวทั้งสองข้างเธอกำแน่นอย่างพยายามสะกดกั้นความเจ็บปวดนั่น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมเธอต้องแคร์สายตาเย็นชาเช่นนั้นของเขา แม้ลาฟาซจะรั้งดึงแขนเธอไว้แต่เธอก็สะบัดออกก่อนจะวิ่งตามมิกาเอลที่เดินออกไปไกล

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.2

    เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.1 ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นผู้วิเศษ

    ‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนจบ

    นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 52 ท่านพี่ ท่านดยุก..

    ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 51 เลดี้คะ...เรารีบกลับกาบริเอลกันเถิดค่ะ

    ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 50 ฉันอยากไปที่พระราชวังค่ะ

    นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status