Mag-log inCara Tyler came to my house. "Kailangan niyo nang umalis, bilis na!" sigaw ni Tyler sa akin. My son, who was now just seven years old, was confused about what was happening but packed his things anyway. Gusto kong maiyak dahil bakit kailangan pa naming magtago sa pamilyang Peralta, gayong pamilya rin naman nila ang anak ko. I put my things on the floor and faced Tyler. "Bakit kailangan pa naming umalis? Bakit hindi ko haharapin si Mr. Peralta at ipapaliwanag ang lahat sa kanya?" Tyler shook his head; fear was evident in his eyes. "You don't know what you're talking about, so just fvcking pack your things and stop asking me!" Singhal niya, kaya wala akong magawa kundi gawin ang gusto niya, dahil alam ko naman na hindi siya magiging ganito kung wala siyang dahilan. Ano ba talaga ang mayroon sa mga Peralta, at tila takot na takot si Tyler na muling magtagpo kami ng lolo nila? Nang matapos kami, we climbed up to his car and then thought about a lot of things happe
Cara Dinala si Tristan sa ospital. Sasama sana kami ni Ethan nang pigilan kami ni Tyler. "You won't like it when lolo finds you out," may banta niyang sinabi. My heart was beating loudly when I heard those from him. Oo nga pala, ang lolo niya. Agad kong niyakap si Ethan at umalis na doon kasama ang mga batang anak nina Yna at Alisha. Nang makita ko ang mga ina nila, agad ko na silang iniwan doon. I've heard them calling my name, but I didn't turn back while holding Ethan's hand. No baby, I won't even dare to give them the chance to have you. Hindi ako papayag na mawala ka sa akin, anak, nang ganoon-ganoon na lang. Huminga ako nang malalim, tapos bumalik kami sa bahay. Siguro naman ay hindi niya kami pupuntahan dito kapag nalaman niya na ang anak ko ang nanakit sa apo niya. And I'm pretty sure Tyler won't even say anything to his lolo. He was helping us pa nga eh. And I know Tristan, he wouldn't even dare na ipahamak ang anak ko. Sana lang talaga.
Cara Nag-uusap lang kami nang bigla kong maramdaman na wala na ang ingay ng anak ko. Paglingon ko, hindi nga ako nagkamali dahil nawawala nga siya pati iyong mga kalaro niya na mga anak nina Alisha at Yna. "Anak," tawag ko. Bumangon ako. My whole body was shaking while I couldn't even stand up when I tried to. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Katulad ng nangyari noong nawala siya habang nasa festival kami. Ang daming tao kahit weekday, kaya hindi ko alam kung madali ko bang mahanap ang anak ko. Alisha and Yna were looking for their children, while Ana held my hand. "Ano? You're going to cry at hindi hanapin si Ethan?" Tumayo ako; pinilit ko kahit halos mangatog na ang tuhod ko. I was looking for my son; my chest tightened, and no words came out while I was trying to shout for my son's name. "Anak, si Mama 'to. Nasaan ka?" Sigaw ko. Nagtanong na kami sa ilang nandoon, pero wala silang nakita. Gusto kong umiyak, pero kailangan ko munang hanapi
Cara "Nakakahalata na si Tristan," iyon ang bungad ni Tyler sa akin nang pumasok kami sa bahay. He called me, saying we need to talk about something urgent. Alas sais na ng gabi. Mukhang tulog na si Ethan dahil tahimik ang paligid, o di kaya ay nag-aaral iyon nang mabuti. I turned to Tyler, who was serious about his words. "Kung ganoon, ano'ng gagawin natin?" "I don't know. How about you? Do you have any better solution?" Ngumuso ako, umiling. Wala akong maisip. Hindi ko naman alam na may mangyayaring ganito kasi kampante naman ako na walang mabubunyag, pero ayon na nga. There's always a way to dig up the past, no matter what... Huminga ako nang malalim. Nagkatinginan lang kaming dalawa, tapos bigla siyang nagsalita. "We need to make a way para hindi siya lumapit sa'yo o sa inyo ni Ethan." "Anong naiisip mo?" Ngumuso siya; mukhang hindi rin sigurado sa plano niyang gawin. He leaned closer, naamoy ko ang kanyang pabango na pinaghalong musky at s
Tristan After that incident, wala na naman akong maalala. Parang na-tu-trigger lang siya kapag nagawa ko na yung ginagawa ko ngayon. Kung ganoon, napaglutuan ko na ba si Cara ng pagkain noon? How come? I am a CEO, a multi-billionaire, so how can I have time to cook for someone I didn't know? Hindi eh. Hindi talaga puwedeng wala lang si Cara. Kilala ko siya. Sigurado ako doon. Ano bang nililihim nila sa akin at bakit sila takot na malaman ko iyon? Ano bang tinatago ng pinsan ko at ni Cara? Kung ano man iyon, kailangan kong alamin kahit anong mangyari. Madalas akong bumisita kina Cara. Hindi naman niya ako sinusuway. Tuwang-tuwa naman si Ethan kapag nandoon ako at mukhang sinanay na lang ni Cara ang sarili niya na nandoon ang presensya ko. Hindi ko naman mapigilang matuwa dahil kapag ganoon, ibig sabihin lang na unti-unti nang bumabalik ang mga alaala ko. Na di cannot wait for it to happen. But while I was enjoying my day with Ethan, Crystal was
Cara Tumayo siya, "Ano, Tristan?" The tension in the air was too thick as we stared at each other. My fist clenched at my side while throwing a piercing look towards him. My breath became heavy as I stared at him with my son. "Mama, I invited Papa to our house, so it's basically my fault po." Nilingon ko ang aking anak. Agad akong nahimasmasan nang makitang nasa tabi niya pala ang anak ko. I licked my lower lip and tried to smile at him genuinely. "It's okay, baby," bulong ko sa kanya. Lumapit siya sa akin, niyakap ko siya nang mahigpit, tapos nilambing. "Ayos lang 'yon, baby, okay? Akala lang ni Mama na pumasok siya nang walang pahintulot







