ANMELDENPag-uwi ko sa bahay, akala ko mawawala na ang matinding bigat sa dibdib ko, pero hindi pala. I couldn’t even sleep that night dahil pabalik balik sa isip ko ang nakaraan.I felt so empty and sad. Ang tahimik pa ng paligid, making me feel so cold and lonelier than I already was.Napatingin ako sa picture frame na nasa ibabaw ng bedside table ko at kinuha ito.I touched it emotionally, dahan dahang hinaplos ng hintuturo ko ang litrato habang nakatitig doon na puno ng pangungulila at pagmamahal."I love you, sweetheart. Mommy will always love you. You will remain in my heart forever," pabulong kong sabi sabay halik sa picture ng anak kong si Carlou bago ko ito niyakap nang mahigpit sa dibdib ko.At dun, parang magic na kumalma ako bigla, iniisip na si Carlou talaga ang kayakap ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog.The next day, hindi ako umalis ng bahay. I've decided to finish my vacation bago bumalik sa trabaho. Kahit ang sumunod na 14 days, ginugol ko lang sa loob ng bahay.I didn
TRISHA's POVPag-uwi ko ng bahay, pumasok ako na parang lumulutang ang kaluluwa—lutang na lutang. Isa lang talaga ang gusto ko ngayon: ang makalayas dito sa Cebu. I felt like if I didn't get out of this place, sasabog ang utak ko at tuluyan akong masisiraan ng bait. Sobrang nakakasuffocate.Palagi akong kinukulit ng pamilya ko na mag undergraduate ng therapy para naman daw makapag move on na ako, pero ewan ko ba, hindi ko talaga kaya. Feeling ko kasi, the moment na kalimutan ko ang sakit, parang kinalimutan ko na rin ang lahat ng alaala ng anak kong si Carlou.At siguro... deep inside, nararamdaman kong deserve ko naman talagang masaktan. Parang wala akong karapatang sumaya habang wala na siya.Yes, aside sa katotohanang isinisisi ko kay Jeremiah ang lahat ng nangyari sa anak namin, grabe rin ang panunumbat ko sa sarili ko. Kung hindi lang sana ako naging mahina, baka nailigtas ko pa si Carlou.Kung alam ko lang na may mangyayaring ganoon, sana nagawa ko siyang protektahan. Ang daming
Ang lakas pa rin ng putukan sa labas at mas lalo akong kinabahan. No, my baby Carlou—burst out crying.I tried my best na patahanin siya pero hindi siya tumitigil. He looked so terrified. Gustong-gusto kong humingi ng tulong pero laking gulat ko nang marealize kong naiwan ko pala ang phone ko sa bahay dahil sa sobrang pagmamadali namin."Think, Trish. Think of something!" Sabi ko sa sarili ko. Naicip kong ako na lang ang magda-drive ng kotse para mailayo ang anak ko sa kapahamakan. Pero bago ko pa man magawa 'yun, biglang may sumulpot na lalaki sa gilid at pinukpok ng mallet ang bintana ng sasakyan namin.I screamed in sheer terror. Niyakap ko agad si Carlou para protektahan siya. The man kept smashing the window hanggang sa tuluyan itong mabasag.Napasigaw ako nang hilahin niya pabukas ang pinto. He smirked nung makita kaming dalawa sa loob. Cold shivers ran down my spine habang nakatitig sa nakakatakot niyang mukha—he was a bald, tattooed man."Jackpot!" He laughed triumphantly. "Ik
TRISHA’S POV Jeremiah and I’s relationship became better than ever. Si Carlou ang naging center ng mundo namin at nagdala siya sa amin ng incomparable happiness. He’s such a cheerful baby. Noong binigkas niya ang first word niya, sobrang nag overflow ang joy sa puso ko dahil ang sinabi niya ay 'mamma'. I kept on teasing Jeremiah about that kasi gustong gusto niyang 'papa' ang maging first word ni Carlou, pero bigo ang lolo niyo. Well, to be fair; Carlou uttered 'papa' as his second word at halos maiyak naman si Jeremiah sa sobrang saya nang marinig iyon for the first time. Each day was filled with overwhelming joy and I couldn’t ask for more. Time flew by so quickly hanggang sa dumating na ang first birthday ng little one namin. We were so enthusiastic about it. Pero three days before the special day, napansin ko na ang kakaibang pagbabago sa kilos ni Jeremiah. He became restless at mukhang problemadong problema sa kung ano. He was always on the phone, talking to someone habang bali
Sa loob ng kotse, nakakabingi ang katahimikan. Kitang-kita ko ang pag-flex ng jaw ni Jeremiah sa sobrang galit, pero hello? Galit din ako! Pagdating sa bahay, doon na siya sumabog."Are you out of your mind?! Nagpunta ka sa club at nag-party na parang hindi ka buntis?! Are you even aware na masama ang alcohol sa baby?!" Napapikit ako sa lakas ng boses niya. I gritted my teeth."For your information, mister! Hindi ako uminom ng alcohol! Not a single drop, kaya 'wag mo akong sigawan na parang bingi!" ganti ko. He ran his hand over his face in frustration."Do you even have any idea kung gaano ako nag-alala?! I almost went insane thinking something bad happened to you!" Bahagyang kumalma ang boses niya, at doon ko nakita ang tunay na pag-aalala sa mga mata niya."At bakit naman may mangyayaring masama sa akin?" tanong ko. Bigla siyang napatigil."B-Because you weren't answering my calls. Pag-uwi ko, wala ka rito." Ramdam ko na may itinatago siya.I scoffed. "Oh, talaga? Nag-alala ka? Paa
[FLASHBACK]TRISHA’S POVPaulit ulit na tumatawag si Jeremiah, siguro dahil nakauwi na siya, pero pinatayan ko siya ng cellphone. I just couldn't believe it—niloko niya ako. Sabi niya nasa Manila siya, pero kitang kita ng dalawang mata ko na hindi naman siya umalis. Hindi ko man lang magawang umiyak dahil sa sobrang galit at selos. All I knew was, kailangan kong lumayo para makalimutan ang lahat ng negativity na nararamdaman ko.Kasama ko sina Mage at James sa birthday party ni Luna, pero siniguro kong hindi ako iinom. Masyadong busy si Mage sa pakikipag party kaya hindi niya napansin na orange juice lang ang tinitira ko.Ngayon lang ulit kami nagka reunion ni James after more than a decade dahil galing siyang Greece, at sobrang saya namin na makasama siyang muli.Halos lahat ay wasted na pagkatapos ng party. Pauwi na sana kami nang biglang nag suggest si Mage."It’s too early to go home. Why don’t we go to the club? My treat!" alok niya. Lasing na siya, pero mukhang kaya pa ang ano
[FLASHBACK] TRISHA'S POV Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang PT na kabibili ko lang. Hindi ako makahinga habang hinihintay ang resulta... and then I saw it. Two lines. Positive. Napaiyak na lang ako. I had mixed emotions, pero isa lang ang sigurado; I was happy. Yes, hindi pa nam
TRISHA’S POV Isang linggo bago ang aming moving up. isang hindi inaasahang gulo ang nangyari. Ang nanay ni Charmy, grabeng physical abuse ang inabot mula sa stepfather niyang si Roberto. Sinubukan pa ni Roberto na saktan si Charmy pero humarang ang nanay niya para protektahan siya. Halos maduro
[FLASHBACK]TRISHA’S POVPagkagising ko pa lang, yung kirot agad sa pagitan ng mga hita ko ang bumungad sa akin. Doon na nag-sink in ang katotohanan:Hala, ano’ng ginawa ko?!Napapikit ako nang mariin at napa-face palm habang ang bilis ng tibok ng puso ko.What have you done, Trisha?!Lasing na las
FLASHBACKNapasigh ako habang nakatingin kay Zanjoe. Naglalaro ang mga boys ng beach volleyball dito sa Villa Carmela, property ni Jin sa Australia. Bukas na ang kasal nina Mage at Jin. Dumating na rin ang mga kaibigan ni Jin kaninang umaga."Hey, bakit hindi mo lapitan?" pangaasar ni Jenny."I don







