ANG NINONG NA HINDI KO DAPAT MINAHAL

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon. Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Theo.Mama. Ilang beses kong sinubukang ipikit ang mga mata ko, pero bumabalik at bumabalik sa isip ko ang maliit niyang mukha habang nakatingin sa akin. Hindi ko siya anak. Hindi ko nga siya kilala bago ako dumating sa mansion. Pero simula nang makita niya ako, parang ayaw na niya akong pakawalan. Napahawak ako sa dibdib ko habang nakatingin sa kisame.“Bakit ako?” mahina kong tanong sa sarili. Walang sumagot. Tanging tunog ng malamig na air conditioner ang naririnig ko sa buong kuwarto. Kinabukasan, maaga akong nagising. Paglabas ko ng kuwarto, agad kong napansin ang kakaibang katahimikan sa hallway. Hindi tulad ng ibang umaga na may mga katulong na abala sa pag-aayos ng bahay. Mabilis akong naglakad palabas. At doon ko nakita si Rafael. Pabalik-balik siyang naglalakad sa hallway habang hawak ang cellphone. Nakasuit na siya. Maayos ang polo at pantalon niya, pero gusot ang manggas ng suit.

Nasa sala kami nang gabing iyon. Tahimik ang buong mansion. Tanging mahinang tunog ngorasan sa dingding ang maririnig sa pagitan namin.Si Rafael ay nakaupo sa isang malaking sofa habang hawak ang papel na natanggap naminkaninang umaga. Ako naman ay nasa kabilang side.Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang mga kamay ko. Pakiramdam ko nasa interrogationroom ako.Hindi siya nagsasalita. Hindi rin ako. Hanggang sa tuluyan niyang ibinaba ang papel sa mesa. Tumingin siya sa akin.“Sabihin mo sa akin.” Mababa ang boses niya. Hindi galit. At iyon ang mas nakakatakot.Huminga ako nang malalim. Ilang segundo akong nakatitig sa sahig bago ko tuluyang nagsalita. “Kilala na kita.”Bahagya siyang napakunot-noo. “Ano?”“Bago pa ako maging maid mo.”Unti-unti siyang umayos ng upo. Mas naging seryoso ang mukha niya. “Explain.”Napahawak ako sa mga daliri ko. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Pero alam kongkailangan ko nang sabihin ang katotohanan. “Labing-walong taon ako noon.”Tahimik si

Akala ko tapos na ang lahat.Akala ko pagkatapos mapunit ni Rafael ang kontrata sa harap ko, tuluyan nang mawawala ang mga kondisyon, kasinungalingan, at mga dahilan kung bakit kami nagsimula sa isang relasyong hindi naman dapat maging totoo.Akala ko puwede na kaming magsimula ulit.Ako. Si Rafael. At si Theo. Walang pagpapanggap. Walang kondisyon. Walang expiration date.Pero minsan, kapag akala mo tapos na ang isang problema, doon pa lang pala nagsisimula ang mas mahirap na bahagi.Kinabukasan, may isang sobre na naghihintay sa ibabaw ng mesa ko. Maliit. Itim. Walang pangalan. Walang return address.At hindi ko alam kung bakit, pero bago ko pa man ito hawakan, may malamig nang pakiramdam na gumapang sa batok ko.Dahan-dahan kong binuksan ang sobre. May litrato sa loob. Isang lumang litrato.Nanlamig ang mga kamay ko. Hindi dahil sa litrato mismo. Kundi dahil sa taong nasa loob nito.Ako. Labingwalong taong gulang. Mas bata. Mas payat. Mas inosente ang mukha. At katabi ko ang isang

Hindi ako nakatulog. Hindi ko alam kung paano. Kahit ipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Rafael.Ang nanay mo.At pagkatapos noon, ang tanong na hindi ko kayang sagutin.Bakit? Bakit may koneksyon ang nanay ko kay Theo? Bakit may litrato?At bakit parang lahat ng tao sa paligid ko ay may alam tungkol sa nakaraan ko maliban sa akin?Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang malaman na may bahagi ng buhay ko na hindi ko maalala, o ang posibilidad na sadyang may mga taong itinago iyon sa akin.Umaga na nang tuluyan akong bumangon.Tahimik ang bahay. Dahan-dahan akong pumasok sa kuwarto ni Theo. Natutulog pa siya.Payapa ang mukha niya, parang walang problema sa mundo.Lumapit ako sa kama at inayos ang kumot na bahagyang nahulog sa gilid. Ilang segundo ko siyang pinagmasdan.Paano ko haharapin ang batang ito ngayon?Pareho pa rin siya.Si Theo pa rin.Ang batang hinahabol ako sa bahay kapag hindi niya ako nakikita.Ang batang ngumingiti kapag tinatawag ko ang pa

Dumating ang resulta makalipas ang ilang araw.Ilang araw na parang hindi natatapos.Hindi ko kayang buksan.Sa totoo lang, hindi ko alam kung alin ang mas kinatatakutan ko—ang malaman na si Theo ay tunay na anak ni Rafael, o ang malaman na may ibang sagot ang papel na iyon.Nasa mesa kami sa living room. Tahimik ang buong bahay maliban sa mahinang tunog ng mga laruan ni Theo sa sala. Para bang walang malaking desisyong naghihintay sa amin sa ibabaw ng mesa.Si Rafael ang may hawak ng sobre. Ilang segundo niya itong tinitigan bago siya tumingin sa akin.“Ready?”Umiling ako. “Not really.”Bahagya siyang napangiti. “Me neither.”Napatawa ako nang mahina, kahit ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. “Bilyonaryo ka pero takot sa isang sobre.”“Mas nakakatakot ito kaysa sa negosyo.”“Bakit?”Tinitigan niya ang sobre. “Dahil hindi puwedeng bilhin kapag nawala ito.”Napatingin ako sa kanya. May kung anong kumirot sa dibdib ko. “Hindi mo rin naman ako binili.”Tumingin siya sa akin. “Alam ko.”Sim