RECLAIMING HIS WIFE
Akala ni Trisha, plantsado na ang lahat. Successful career, payapang buhay, at pusong hindi na naghahanap ng kulang.
Sabi nga niya, "I have everything I ever wanted." Pero sabi nga nila, mapaglaro ang tadhana at mahilig itong mambura ng plano.
Pag-uwi niya sa probinsya, doon gumuho ang pader na matagal niyang itinayo. Isang pagkakataon, isang sulyap, at isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan niya.
Ang kaniyang first love. Ang lalaking pinangarap niya noon, pero naging dahilan ng pinakamalalim niyang sugat, ay bigla na lang sumulpot at pilit bumabalik sa buhay niya.
Sabi nila, "Love is sweeter the second time around." Pero para kay Trisha, ang kasabihang 'yan ay parang sirang plaka, nakakarindi at mahirap paniwalaan. Paano ka maniniwala sa second chances kung ang unang pagkakataon ay iniwan kang durog at luhaan?
Will She Risk It?
Sa mundong puno ng "what ifs," sapat na ba ang pag-ibig para harapin ni Trisha ang kaniyang mga takot? O mananatili na lang siyang bilanggo ng kaniyang nakaraan habang pilit na itinataboy ang tanging taong nakapagpatibok ng puso niya nang ganoon katindi?
Minsan, kailangan mong masaktan ulit para malaman kung worth it pa bang lumaban.
Dahil sa laro ng pag-ibig, hindi sapat ang pagiging "okay." Minsan, kailangan mong maging matapang para maging tunay na masaya.
Read
Chapter: Chapter 55TRISHA’S POV Huminto ang sasakyan ko sa tapat ng naglalakihang glass doors ng Chiong Company. Pagkababa ko pa lang, ang pamilyar na amoy ng paligid halo ng mamahaling air freshener at ang "amoy pera" na vibe ng building ay agad sumalubong sa akin. "Ma'am Trisha?!" Nanlaki ang mata ng head guard na si Kuya Bert pagkakita sa akin. Agad siyang tumayo nang tuwid at sumaludo, pero hindi niya napigilan ang mapangiti nang malapad. "Ma'am, bumalik po kayo! Kamusta na po? Ang tagal niyo pong nawala!" Pilit akong ngumiti. "Ayos naman, Kuya Bert. Long time no see." Pagpasok ko sa lobby, parang huminto ang oras. Yung mga utility staff na nagmamap ay napatigil. Ang mga empleyadong nagmamadali ay napako sa kinatatayuan nila. "Ma'am Trisha! Oh my God, is that really you?" Si Ate Sol, ang head ng housekeeping na naging malapit sa akin noon dahil madalas ko siyang padalhan ng meryenda, ay halos tumakbo palapit. Hinawakan niya ang kamay ko. "Ang ganda niyo pa rin po! Namiss
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 44TRISHA’S POV Nasa freeway na ako papuntang airport para sunduin ang kapatid ko nang mag ring ang phone ko. It was Attorney gayè. Sinagot ko agad, umaasang tapos na ang lahat. "Hello, Mr. gayè. I’m expecting good news," bungad ko. Pero katahimikan ang sumalubong sa akin. Isang mabigat na buntong hininga ang narinig ko na nagpakunot ng noo ko. "I'm sorry, Ms. Lane, pero ayaw pumirma ni Mr. Chiong sa divorce papers." "What?!" Muntik ko nang ma step ang brakes sa gulat. Mabuti na lang at naalala kong nasa freeway ako. My heart hammered against my chest. "Yes, Ms. Lane. Galit na galit siya at pinalayas ako sa office niya." Napangitngit ang ngipin ko. Ramdam ko ang pag akyat ng init sa ulo ko. Damn him! Ano bang sinusubukan niyang patunayan?! He should be thankful na ako na ang kusang gustong tapusin ang pagiging kasal namin! "It's okay, Mr. gayè. I know him. May isang salita ‘yon kapag sinabi niyang hindi siya pipirma, hinding hindi niya talaga gagawin ‘yon no matter
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 33JEREMIAH’S POV Tahimik ko lang na pinagmamasdan ang bawat galaw ng kalaban ko habang bumubuo ng plano sa utak ko kung paano ko siya mapapatumba. Nakasuot kami pareho ng puting karategi, at tanging ang tunog ng aming mga yapak sa mat ang naririnig sa loob ng dojo. Mabilis siyang kumilos, pero hindi sapat 'yun para malampasan ako. Humakbang siya palapit at akmang magpapakawala ng isang mawashi geri (roundhouse kick) sa direksyon ng ulo ko, pero expected ko na 'yun. Masyadong basic at madaling basahin ang mga techniques niya. Mabilis akong dumanas at agad na nag counter gamit ang isang solidong gyaku zuki (reverse punch) sa kanyang solar plexus. Hindi niya 'yun inaasahan kaya bago pa man siya makabawi, nawalan na siya ng hangin at napaluhod sa sahig. Napangisi ako nang matagumpay habang nagbubunyi ang ilang mga nakapanood sa paligid. Nag bow muna ako bilang tanda ng respeto bago lumabas ng area. "Wow! Sabi ko na nga ba, tatalunin mo lang si Joel nang ganoon kadali!" m
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 22TRISHA’S POV Nakahinga rin ako nang maluwag nung lumabas na yung doctor sa OR. Sabi niya, success daw ang operasyon at 'wag na kaming mag alala. Agad kong niyakap si Mommy sa tuwa. Thank God talaga, walang masamang nangyari kay Papa. Pagkatapos niyon, umuwi na muna kami para makapagpahinga. Pagkahiga ko sa kama, akala ko makakatulog ako agad dahil sa sobrang pagod physically at mentally. Pero mali ako. Quarter to 3 am na pero gising na gising pa rin ang diwa ko. Kahit ayaw ko, bumabalik sa isip ko yung eksena kanina. Hindi ko ma explain yung nararamdaman ko. Sabi ko sa sarili ko, kalimutan ko na lang 'yun, kunwari walang nangyari. Pero mahirap palang gawin, at na surprise na lang ako sa sarili ko. Paikot ikot ako sa kama, frustrated na frustrated na kasi kailangan na ng katawan ko ang tulog pero ayaw naman mag cooperate ng utak ko. After halos isang oras na pilitan, bumangon na lang ako. Pumunta ako sa terrace para magpahangin. Sumandal ako sa railing at tumi
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 11TRISHA’S POV Nakatitig lang ako sa nagtataasang gusali ng Makati mula sa aking opisina. Kahit ilang beses ko nang nasilayan ang view na ito, hindi ito nakakasawang panoorin. Ito ang nagsisilbing pahinga ko mula sa nakaka-stress na ingay ng corporate world. Nag-stretch ako ng mga braso para matanggal ang ngalay sa aking likod. Ilang minuto na lang at makakauwi na rin ako sa wakas. Niyaya ako ng mga kaibigan ko na lumabas ngayong gabi pero tinanggihan ko sila. Mas pipiliin ko pang mag-relax sa bahay kaysa makipag-party. Napangiti ako sa sarili ko. Kung ako siguro ang Trisha ilang taon na ang nakalipas, baka ako pa ang unang nakarating sa bar. Pero nagbago na ang lahat. Siguro ito na ang tinatawag nilang adulting. Imbis na ingay ng tugtugan, katahimikan na ang hinahanap-hanap ko pagkatapos ng trabaho. Sinilip ko ang wristwatch ko at akmang aayusin na ang mga gamit ko nang may kumatok sa pinto. Akala ko ay ang Executive Assistant ko, pero laking gulat ko nang bumukas ito.
Last Updated: 2026-06-03
LOGIN
