Ready? I Came Back for You!

“Tebrikler Leyla Hanım, bir aylık hamilesiniz. Tüm değerleriniz gayet normal.”

Leyla, elindeki hamilelik raporuyla lüks villaya döndüğünde, sanki bir rüyanın içinde yürüyormuş gibiydi. Gerçekten hamile miydi? Bu düşünce zihninde yankılanırken, tüm cesaretini toplayıp kocası Cenk’e bir mesaj gönderdi: 【Bu akşam eve gelip yemek yer misin?】

Beklemek ona bir ömür gibi gelmişti. Cenk, işine karışılmasından hiç hoşlanmazdı; yine cevapsız kalacağından korkuyordu. Fakat bir süre sonra telefonunun ekranı aydınlandı. Mesaj her zamanki gibi soğuk ve mesafeliydi: 【Evet. Zaten konuşmamız gereken bir konu var.】

Bu kısa yanıtı gördüğünde Leyla hemen alışverişe çıktı. Özenle, büyük bir sofra hazırladı. Hamilelik raporunu masanın üzerine koydu; ancak fazla dikkat çekici bulduğu için biraz çekinerek ters çevirdi.

Akşamüstü siyah lüks araç avluya sessizce girdi. Cenk, ceketini koluna atmış bir halde arabadan indi. Uzun boyu, keskin hatları ve buz gibi bakışlarıyla her zamanki gibi mesafeliydi.

“Hoş geldin, Cenk…”

Leyla heyecanla ona doğru ilerledi, elini uzatıp ceketini almak istedi. Ancak Cenk ona bir dosya uzattı.

“Şuna bak. İstersen şartlarını koyabilirsin.”

Leyla’nın gözleri bir an duraksadı. Dosyayı açtığında ilk sayfada büyük harflerle yazılı o kelimelerle karşılaştı: 【BOŞANMA PROTOKOLÜ】

Beyaz kâğıt gözlerini yakacak kadar parlaktı; ama asıl yakan, kalbinin içine düşen soğukluktu. Cenk kravatını gevşetirken yorgun bir ifadeyle ona baktı. Leyla, onun gözünde sadece büyükannesinin sevdiği, evin düzenine katkı sağlayan ama hiçbir zaman “eş” olarak görülmeyen bir kadındı. Üç yıllık evlilikleri, yalnızca bir ay önceki o tek gecelik hatadan ibaretmiş gibi görünüyordu.

Leyla ellerini yavaşça karnına götürdü ve sesi titreyerek sordu: “Eğer… bir çocuğumuz olsaydı, yine de boşanır mıydın?”

Cenk’in bakışları bir anlığına onun karnına kaydı. Kaşları hafifçe çatıldı. “Bir ay önce sana doğum kontrol hapı almanı söylememiş miydim?”

O an Leyla, sanki elini ateşe değdirmiş gibi irkildi ve hızla geri çekti. Fakat Cenk bir anda bileğini kavradı; bakışlarında belirsiz bir karmaşa vardı. “Gerçekten hamile misin?”

Leyla nefesini tuttu: “Varsayım ki öyleydi…O zaman çocuğu ister miydin?”

Cenk’in cevabı gecikmedi: “İstemezdim.”

Elini bıraktığı anda, Leyla’nın kalbi de sanki yerinden sökülmüş gibi boşluğa düştü. Cenk’e göre, mutsuz bir evlilikte bir çocuğun acı çekmesine gerek yoktu. Ama Leyla için bu söz, hayatının en ağır hükmüydü. Cenk arkasını dönüp giderken, Leyla uzun süre olduğu yerde kaldı. Sonra masadaki özenle hazırlanmış yemekleri tek tek çöpe döktü. O kokular sadece midesini değil, kalbini de bulandırıyordu.

Karnına hafifçe dokunarak fısıldadı: 【Bebeğim… baban seni istemiyor olabilir. Ama annen seni ne olursa olsun koruyacak.】

Leyla bir yetimdi. Kendi ailesini kurmak en büyük hayaliydi. Üç yıl boyunca sabırla Cenk’in kalbine dokunmaya çalışmıştı ama artık biliyordu ki, bir taşı ısıtmak mümkün değildi. Boşanma belgesini okumadan imzaladı. O gece, yine ayrı odalarda yattılar. Zaten üç yıldır aynı evde iki yabancı gibi yaşıyorlardı.

Ertesi sabah Leyla, kayınvalidesinden gelen telefonla uyandı. Kadının sesi her zamanki gibi buyurgan ve kibirliydi: “Leyla, hizmetçilere söyle; ikinci kattaki misafir odasını hazırlasınlar. Çok önemli bir misafirimiz geliyor. Her şey kusursuz olacak.”

Leyla daha kim olduğunu sormaya fırsat bulamadan telefon kapandı. Öğleden sonra, baştan aşağı lüks markalarla giyinmiş genç ve güzel bir kadın, büyük salonun kapısından içeri adım attı. Leyla donup kaldı.

Kayınvalidesinin “çok önemli misafir” dediği kişi… bu kadın mıydı?