Kabanata 2 The Black Card

“Are you planning to kill her?!” Bulalas niya sa akin kaya tuluyan na akong napikon.

Muli akong humarap sa kanya at walang pagdadalawang-isip na hinampas sa ulo niya ang Chanel bag ko. Pansin ko ang saglit na pagpikit at pagkawala ng balanse niya habang ang bag ko ay nalaglag sa lupa.

Muli kong tiningnan si Amara na kaawa-awa ang itsura.

“You know you can’t blackmail me. I can send you to jail anytime I want kaya siguraduhin mong magandang desisyon yang pagbabalik mo rito. Baka sa kulungan ka na mamatay kung totoo mang may sakit ka,” pinal na sabi ko sa kanya. Kinuha ko ang bag ko at tuluyan nang umalis doon.

Narinig ko pa ang pagpalahaw ng iyak ni Amara bago ako sumakay sa sasakyan at pinaharurot iyon kasabay ng pagtawag ni Arabella Consunji, my biological mom.

“Where are you? We have dinner with your sister,” aniya sa malamig na tono na ang tinutukoy ay si Amara.

“Have your dinner with her. I’m not going home tonight.”

“At least welcome her, Celeste,” matigas niyang sabi kaya natawa ako.

“She’s not welcome to me, mom. Kayo lang naman ang may gusto ng nangyayari ngayon. You know what? Why don’t you just tell me kung kailan niyo matatanggap na ako ang tunay niyong anak at si Amara ay anak lang ng maid niyong tinapon ako sa kung saan 20 years ago.”

--

“Just release them, I don’t care anymore,” tamad na sabi ko kay Selene.

“Aren’t you afraid? Paano kung parusahan ka na naman nina tita at tito? Well, I can release them and make them viral in just a minute. I’m just worried about you,” aniya kaya umiling ako.

I cut the steak in half at agad na sinubo iyon. “Just do it, Selene.”

Pinanood ko lang siya nang magkibit-balikat siya at nagsimulang magtipa sa kanyang cellphone. Maya-maya pa, sunod-sunod na nag ingay ang cellphone ko. Hindi ko iyon pinansin at nagpatuloy sa pag kain.

“Why don’t you just turn it off? Ang ingay e,” suhestiyon ni Selene dahil patuloy pa rin sa pag iingay ang phone ko, ang ibang kumakain sa steak house na iyon ay napapatingin na sa amin.

Bago ko sundin ang sinabi niya ay tiningnan ko muna ang pinost niya. Agad na nag #1 trend iyon pati na ang isa pang post ni Selene tungkol sa pag call off ko ng wedding. Ang isang pinost niya ay ang mga picture nina Jaxon at Amara na galing sa OB-Gyne.

“I’m sorry, Ma’am, but your card has been declined.”

Nagkatinginan kami ni Selene dahil sa sinabi ng cashier na inabot sa akin ang card ko. Hindi na namin kailangang alamin kung bakit dahil pareho naming alam na kagagawan ito ng mga magulang ko.

Narinig ko ang malutong na mura ni Selene bago niya iabot ang cash sa cashier.

“Tangina nila! Anong klaseng mga magulang ang mas papaboran ang hindi nila tunay na anak kaysa sa tunay nilang anak? Such a bunch of dumbass people,” she ranted hanggang sa makalabas na kami ng steak house.

“It’s fine, Selene. They’re all like that. Hindi nila inaasahan na ako mismo ang magtitigil ng wedding,” pahayag ko.

Huminto siya at inabot sa akin ang 20 thousand pesos ngunit tinanggihan ko iyon.

“Wala kang pera. Tanggapin mo na ‘to. Ibalik mo na lang kapag may extra ka na,” she insisted so I shook my head.

“I have money, Selene. Huwag mo akong alalahanin,” sagot ko na ikinatawa niya.

“Saan ka naman kukuha ng pera e hindi ka naman nagkakaroon ng cash? Tanggapin mo na. Huwag ka nang mahiya,” aniya kaya inilingan ko lamang siya at nilabas ang wallet ko.

For her to believe me, imbes na umuwi na ay nagpunta pa kami sa mall para mag shopping. Kitangkita ko ang panlalaki ng mga mata niya nang makita niya ang black card na inabot ko sa cashier nang magbabayad kami.

“Oh my god! Kanino yan? Don’t tell me may sugar daddy ka?!” Gulat na gulat na bulalas niya kaya tinulak ko siya at hindi na pinansin.

Matapos naming magbayad ay dumiretso na ako sa condo ko at si Selene ay umuwi na. Hindi ko pa nga nailalapag ang mga shopping bag sa sofa ay nag ring ang spare phone ko kaya nagmadali akong kunin iyon agad at sagutin ang tawag.

“Hello?”

“Ms. Dela Vega, we have a new project,” report sa akin ni Kino kaya napangisi ako.

“How much?”

“Triple than the last time,” sagot nito. Kinagat ko ang ibabang labi ko.

“I’ll be there in twenty.”

I ended the call. Agad na dumako ang tingin ko sa black card na nasa ibabaw ng round table. It was three years ago when I promised I wouldn't be using it pero wala na akong choice kanina. Sigurado akong matatrack niya iyon…

Wala pang twenty minutes ay nakarating na ako sa warehouse studio ko. Agad na sinalubong ako ni Kino at inabot sa akin ang isang black folder. Binuksan ko iyon at pinasadahan ng tingin habang paupo ako sa swivel chair.

“The Superior again? They’re our clients last time, right?” tanong ko.

The Superior is a huge media entertainment company. Sa lahat ng client na lumapit sa akin ay sila ang pinakagenerous pagdating sa payment. The last time we had our collaboration with them, they paid half a million for a single project. Ngayon ay umabot ng two-million ang offer!

“Yes, Ms. Reed. The newly appointed CEO was impressed with your designs,” Kino stated, my brow raised.

Newly appointed CEO?

Ibinaba ko ang folder sa table at tiningnan siya. “Gather the design team in the conference room.”