Prologue

"Khalix, anong ginagawa mo rito sa labas, ha?" sigaw ni Soffie sabay hila sa braso ng dalawang taong gulang na anak.

"Mommy, Tita Elise, and I are playing ball. I want to play ball Mommy." sabi ng bata ng bulol pa.

"Pumasok ka na at doon ka maglaro sa loob, huwag kang makipaglaro sa kahit sino lalo na sa kanya, maliwanag ba Khalix?" galit na sabi ni Soffie sabay tingin ng matalim kay Elise.

"But I want to play with Tita Elise. Tita Elise help... let's play please," sabi ni Khalix.

"When I said No! It's a No, Khalix! Ang tigas ng ulo mo!" sigaw ni Soffie sa bata. Umiyak si Khalix ng malakas kaya hinampas ito ni Soffie sa pwet at pinalo ang bibig.

"Shut up! Huwag kang matigas ang ulo mo o ikukulong kita sa kwarto mo, gusto mo? Banta ni Soffie pero lalo lamang pumalahaw ng iyak si Khalix. Kumawala ito sa hawak ng ina at tumakbo at yumakap kay Elise.

"Khalix, come back here. Ano ba?" sigaw ni Soffie. "Nakita mo na? pati ang anak ko binibrainwash mo siguro.

"Hindi ko ginagawa yan Soffie, naglalaro ka lang kam......"

"Tumahimik ka, how should I know. Baka nga pati asawa ko gusto mo pa ring ahasin, kunwari ka lang," inis na bintang ni Soffie.

Kumunot ang noo ni Elise. Sakto naman dumating na si Kenzo at kung anu-ano ang isinumbong ni Soffie. Hinablot ni Kenzo si Khalix, pati si Soffie ay tumulong pa dahil talagang nakakapit ng mahigpit ang bata sa kanya na para bang takot na takot. Naalarma ni Elise nangbilang ulit kinurot at pinalo ni Soffie ang bata para lamang bumitaw sa kanya.

"Kenzo, Kenzo, maawa ka, sabihin mo kay Soffie na huwag saktan ang bata.Huwag nyong paluin si Khalix, para nyo ng awa. Bitawan nyo ang bata.." sigaw ni Elise ng hablutin ni Kenzo at Soffie ang pamangkin niya at ilayo kay Elise.

"Baliw ka ba? Wala kang pakialam kong anuman ang gawin ko sa anak ko," nakaismid na sabi ni Soffie.

"Ano bang problema mo? Kung namatay ang anak mo sa pagkakasala huwag mong pakialam ang anak ng may anak!" galit naman na sita ni Kenzo sa kanya at itinulak pa siya bago tuluyang pumasok sa mansion ng mga Madrigal.

Nasa labas sila ni Khalix ng hapong iyon dahil gusto daw maglaro ng bata ng bola. Sa kasabikan niya sa bata dahil nga ikinulong ito ng halos ilang buwan ay itinakas niya ito sa katulong.

Wala ng nagawa si Elise ng ilayo na sa kanya si Khalix. Nakita pa ni Elise na patuloy na pinapalo ni Soffie ang anak habang nakatalikod naman si Kenzo na walang alam.

Nang sumunod na araw ay hindi na naman niya nakita si Khalix pero may ilang pagkakatoan an naririnig niyang umiiyak ang bata. Nang gabing iyon, may kakaibang pakiramdam si Elise.

"Elise pumasok ka na sa loob mahamog na sa terrace," pukaw ni Kevin sa kanina pa tulalang si Elise. Kararating lang niya mula sa opisina at hindi siya namalayan nito.

"Kevin, ang bigat ng kalooban ko, bakit ganito.? Bakit iba ang pakiramdam ko sa bata? Bakit iba ang nararamdaman ko kapag niyayakap ko si Khalix?" sabi nito.

Napahugot ng malalim na hininga si Kevin. Hinimas ni Kevin ang buhok si Elise, naawa siya dito. Marahil ay namimiss na naman nito ang anak.

It's Been two year, pero ang trauma kay Elise ay buhay na buhay pa rin. Maging siya ay nalulungkot dahil hanggang ngayon walang balita sa anak nitong nawawala.

"Love, namimiss mo lang ang anak mo, kaya ganyan ka kay Khalix. Halika na pumasok ka na at magpahinga, bukas uuwi ako ng maaga at mamasyal tayo.Ipamili nating ng damit at bagogn toys si Kenneth ha." Tumango na lang si Elise.

Pero nagtaka si Kevin dahil ng sumunod na gabi nagsimula ulit umungol at bangungutin si Elise katulad noong unang mga buwan na akala nito patay ang kanyang anak.Madalas ay umuongol uto at umiiyak hanang nananaginip at tinatawag ang pangalan ng anak. Ngunit isang gabi ay malakas ang ungol ni Elise at ibang pangalan ang tinatawag kaya nangalala na siya.

"Elise... Elise, wake up you're having a nightmare again," tapik ni Kevin sa pisnge nito. Nagising naman at napabalikwas si Elise na pawisan. Pagdilat ng mga mata niya ay umiyak ng umiyak si Elise at yumakap sa kanya ng mahigpit.

"Kevin tulungan mo ako, maawa ka sakin Kevin, tulungan mo ko. Alam ko nararamdaman ko, Anak ko si Khalix. Anak ko ang batang yun."

"Elise, here we are again, ano bang sinasabi mo? Please forget everything," naaawang sabi ni Kevin.

"Sige na, nakikiusap ako paimbestigahan mo, ipa-DNA mo ang bata para mo ng awa. Alam ko.... Alam ko Kevin nararamdaman ko anak ko si Khalix," umiiyak na sabi niya.

"Relax Elise, makinig ka please, hindi mo pwedeng angkinin ang anak ng iba, please wag ka ng umiyak. Tahan na...tahan na." sabi ni Kevin ngunit siya man ay nahihirapan na sa sitwasyun ni Elise.

"Pero bakit ganito Kevin?Bakit ganito ang pakiramdam ko kay Khalix?" Sabi ni Elise. Baka nalulungkot ka lang. Syempre namimiss mo yung anak mo," paunawa ni Kevin.

"Hindi eh, Iba talaga pakiramdam ko Kevin, Para akong tinatawag palagi ni Khalix kapag tumitingin ako sa kanya. Parang napakagaan ng loob ko sa batang yun. Please, kahit palihim, gawan mo ng paraan na malaman, kung anak ba talaga nila yung bata. Baka siya si Kenneth. Baka siya yung anak kong nawawala." halos mapunit ang manggas ni Kevin kakahila ni Elise. "Malabong mangyari yun dahil nakita natin na nagbuntis si Soffie diba? Nakita ko naman na sanggol pa lamang dinadala na nila ang bata sa mansion At papaano naman makukuha ni Kenzo ang anak mo?" nahihirapang paliwanag ni Kevin.

"Basta, masama talaga ang kutob ko. May masama akong kutob na may nangyari" Sabi pa nya.

"Please, please, sige na, gawin mo Kevin. Kung hindi siya yung anak ko wala namang mawawala hindi ba? Basta please lang gumawa ka lang ng paraan para matahimik lang ako please."

"Okay,Titingnan ko kung anong magagawa ko. Hindi ako nangangako kasi palagay ko hindi sila papayag. Pero sige gagawa ako ng paraan. Pipilitin ko. Maghintay ka lang please, mag relax ka lang okay." Pangako na lamang ni Kevin para manahimik si Elise.