LOGIN“The Foster Family.” Umigti ang panga ni Wesley nang marinig ang sagot nito. Talagang hindi titigil ang mga ito hanggang hindi nila nakukuha ang gusto. At ngayon na mukhang may ideya na talaga ang mga ito kung sino talaga si Great Gaia ay hindi na ligtas si Cassandra na manatili pa sa bansa ito. Subalit alam niya na hindi rin ganoon kadali na pilitin ito na umalis. Marami pa itong gusto gawin at hindi niya naman iyon gusto pigilan. Ang tanging magagawa niya na lamang ay ang maglagay ng magbabantay rito. “It’s okay. I will handle those mobs. I will ask someone to take over the investigation for your safety. Now, let’s go to Dra.Salazar.” Inilahad ni Wesley ang kanang kamay kay Cassandra. Napatitig si Cassandra sa kamay na nakalahad sa kanyang harapan. Gusto niyang hawakan ‘yon dahil pakiramdam niya ay ligtas siya ngunit sa dami ng mga reporter sa ibaba ay siguradong uulanin na naman sila ng panibagong isyu. At ayaw niyang mangyari iyon. Ayaw niya na madamay pa si Wesley sa personal
WALANG reaksyon na makikita sa mukha ni Cassandra matapos masaksihan ang nangyari. She expected it. Hindi niya napigilan mabasa ang mga komento na sunod-sunod na nagpaulan sa comment section. “Oh My Gee! I think Miss Stewart is the one President loves.” “Saving Miss Stewart… What is the meaning?” “Ang swerte naman ni Miss Stewart.”“Palagay ko siya talaga ang tunay na mahal.”Naagaw ang atensiyon ni Cassandra nang marinig ang nag-iingay niyang cellphone. Doon lang siya bumalik sa sarili. Hindi dapat siya maapektuhan sa mga komento ngunit siguro dahil matagal niya rin minahal si Renzell ay kahit paano ay nakaramdam pa rin siya ng sakit.“Get your phone and leave!” mariin niyang utos sa General Manager matapos nito kunin ang cellphone. “Close the door,” habol pa niya. Nang tuluyan makalabas ito saka maisara ang pinto ay tinungo na niya ang kanyang silid para hanapin ang kanyang cellphone. Iniwan niya kanina ‘yon nang dumating si Renzell. Sa totoo lang ay hindi niya malaman kung baki
“I warn you, if my wife gets hurt I swear that I will end your life. Understood.” Napalunok ang General Manager at butil na butil na pawis ay namuo sa kanyang noo ngunit pinilit niyang sumagot dahil alam niya na ito ang nararapat. “Noted, Mr.President.” Iyon lang ang kailangan na sagot ni Renzell saka tumuloy sa labas na hindi man lang sinulyapan si Cassandra. Mabilis naman sumunod si Kirby ngunit isang sulyap na humihingi ng pasensiya ang ibinigay niya kay Mrs.Lee. Mapait na natawa si Cassandra. So, it was her again. Hindi na ba siya nasanay. She will always be a second choice. Muntik na sila mamatay pareho kani-kanina lang tapos may mga reporters pa sa ibaba na hindi niya alam kung ano ba ang gusto sa kanya. Napadako ang tingin niya sa General Manager. “Leave,” madiin niyang utos dito. Tumango naman agad ito saka tumalikod, kinuha ang kanyang cellphone dahil kanina niya pa nararamdaman ang sunod-sunod na pag-vibrate nito. Kumunot ang noo niya nang makita na parang pare-pareho
“I’ll do it.” Mabilis na inilabas ni Renzell ang cellphone saka pinicturan ang remote control. Napakunot na lang ang noo ni Cassandra habang pinagmamasdan ang mabilis na paggalaw ng mga daliri nito sa hawak na cellphone. Palipat-lipat ang tingin niya sa remote at sa lalaki na seryoso ang mukha at hindi man lang mababakasan ng kahit na ano’ng panganib.And it’s freaking a remote control only. How can he disable it? It’s impossible.“30 seconds,” mahinang sambit ni Cassandra at nanatili na lang ang kanyang mga mata sa numero na unti-unti bumababa. Handa na naman siya kung sakali kunin na siya ni Lord. Wala na siya magagawa pa sa kanyang kapalaran.“15, 14, 13…” Patuloy ang paggalaw ng oras. At nawawalan na talaga ng pag-asa si Cassandra. Hindi na masama dahil hanggang kay kamatayan ay ito ang kasama niya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at handa nang tanggapin ang kanyang kapalaran. Sa huling pindot ni Renzell sa kanyang cellphone ay ang paghinto ng oras. A sigh of relief is palpabl
“Who really are you? Why do you want to marry me in the first place?” A lopsided grin formed into Cassandra’s lips. “You don’t need to know, Mr.Lee. We are over so… just forget it too. You have three years to unfold it but you choose to keep it that way. Kung wala ka nang ibang sasabihin ay pwede ka na umalis.” Nilabanan niya ang talim ng tingin nito. Siguro kung katulad pa siya ng dati ay ni salubungin ang tingin nito ay hindi niya magagawa. Mas lalong umigti ang panga ni Renzell. Hindi niya akalain na ang dating mahinhin na asawa ay bigla na lang naging matalas ang dila at marunong na sumagot. Is this her true colors? Bakit ba hindi niya ‘yon nakita noon? He composed himself. “Cassandra, I know you are aware of what's going on now in all social platforms,” pag-iiba niya ng usapan. Muntik na rin niya makalimutan ang tungkol doon. Gusto niya makita ang magiging reaksyon nito. Ngunit habang tumatagal siyang nakatitig sa mukha nito ay walang pagbabago na nangyari. Does she care?
“We can extend a year and try it again.” Napanhinto si Cassandra sa paglalakad. Napakurap pa siya ng ilang beses dahil hindi siya sigurado sa kanyang narinig. Naghahalusinasyon lang ba siya? Yeah, it was really her own imagination playing. “I mean it. Another year is not bad at all. Maybe this time you will able to get pregnant,” pag-uulit ni Renzell ngunit maging siya ay parang nabigla sa mga lumabas sa kanyang bibig. Another year to try again? Cassandra scoffed after she clearly heard it. To get pregnant? Is he insane? Her fist clenched, trying to control the pain and anger that started to envelop her whole being. Remembering the little one she had lost. It was so painful that until now she's still grieving. At hanggang ngayon ay hindi pa rin niya malaman kung sino ba ang dapat sisihin. Dahan-dahan siya humarap at naabutan niyang sumisimsim ng kape si Renzell. Na para bang ang sinabi nito ay wala lang. Siguro nga wala lang dito afterall he didn't know it at all. Or maybe, h







