Nobela ni Miss Maan

“Sorry to disappoint you, but I don’t have any plans to marry your daughter." Kumuyom ang mga kamao ni Mr.Stewart nang marinig ang sinabi ni Mr.Lee. Gusto niya itong lusubin ngunit alam niya na wala siyang laban lalo pa at ni isa sa kanyang mga tauhan ay wala siyang makita. Mukhang nakaplano na talaga ang pagpunta nito.“Renzell, please, don’t do this. My daughter is the only woman fits to your world,” Mrs.Stewart interjected. Hoping that he will listen to her.Isang palakpak ang pinakawalan ni Renzell matapos marinig ang sinabi ng mga ito. Habang si Kirby naman ay napa-face palm dahil alam niya na kahit ano pa ang sabihin ng mga ito ay wala nang makakapagpabago sa isip ng kanilang boss. “And you still think that you can fool me again? Death will never be enough to all the crime you done. And I will make sure that you will be punish more that you can imagine.” “No! You can’t do it, Renzell. I love you and I know that you love me too. Please, let’s talk about it. I’m begging you.” H

“No need to worry. They are my people.” The relief on their faces was so palpable. Knowing that the people who entered is not a threat for them. At kitang-kita ni Kirby iyon kaya naman lihim na lang siya napatawa dahil alam niya na iba ang nasa isip ng mga ito kaysa sa tunay na mangyayari. He can’t wait for them to beg for their life. “Why are they here?” Mr.Stewart asked. Kahit na nalaman nila na mga tauhan ito ni Mr.Lee ay may pakiramdam pa rin siya na may mali. Bakit ito magdadala nang ganoon karaming mga tauhan at kailangan pa harangan ang kanilang sariling security?Naglakad si Renzell palapit kay Joyce. Walang nagbabago sa kanyang awra, madilim at nagbabadya ng isang hindi magandang resulta. Huminto si Renzell isang dipa ang layo kay Joyce at sa isang iglap ay hindi inaasahan ng lahat ang ginawa niya. Ang kanyang kanang kamay ay nasa leeg na ni Joyce at sa gulat ng huli ay hindi rin nito talaga iyon inaasahan. Napaatras ito at tumama sa likuran ng malaking sofa. Napahawak ang

“Joyce, remember the handkerchief you showed me before? Do you still have it?” tanong ni Renzell.Natigilan si Joyce dahil sa tanong ni Renzell. Hindi niya inaasahan ‘yon. Maaari kaya naghihinala na ito? Ito ang nasa isipan niya ngunit mabilis niya rin iyon binura sa kanyang isipan. Maybe he just wanted to see it again. “Of course, I have it,” nakangiti niyang sagot saka niya tiningnan ang kanyang Mommy. Nagsalubong ang kanilang mga mata. “Remember that Mom, I gave that to you, right?” Mrs.Stewart nodded and smiled before she answered, “Yes, I remember it. I put it in our room because you said that it’s so important to you.” Lumipat ang tingin ni Renzell kay Mrs.Stewart. Wala siyang pakialam kung sino man ang may hawak nito. Ang mahalaga sa kanya ay makuha iyon at maibalik sa tunay na may-ari. “Can you get it for me?” It was not a favor but a demand from him. “Of course. Just for a while, I will get it.” Tumayo si Mrs.Stewart at matapos magpaalam ay naglakad na siya paalis para k

Bago tuluyan sumakay si Renzell sa kotse ay muli niyang nilingon ang bahay ng mga Alvarez na para bang nakikita niya si Cassandra. Sa kanyang mga nalaman ay hindi talaga siya makapaniwala na nagawa siyang lokohin ni Joyce. Hinding-hindi niya ito mapapatawad. “Mr.Lee, totoo po ba ‘yong si-sinabi ni Madam. Siya po ba talaga ‘yong batang—” Natigilan sa pagtatanong si Kirby nang isang matalim na tingin ang ipinukol sa kanya nito. Napayuko siya saka napakagat-labi dahil ramdam niya ang masamang timpla ng kanyang boss. At isa lang ang ibig sabihin noon. Walang ligtas si Miss Stewart sa galit nito at maging siya ay ayaw maisip 'yon.“Find out Jessica whereabout,” maawtoridad na utos ni Renzell saka niya tinalikuran ang assistant at dumiretso na sa kotseng nakaparada. Mabilis naman na sumunod din si Kirby habang kinukuha ang kanyang cellphone para hanapin ang kinaroroonan ni Miss Stewart. Nang makapasok na silang lahat sa kotse ay hindi muna iyon pinaandar ng driver dahil hindi niya alam k

“Yes. It was me. Ako ang batang babae na iyon.” Napahakbang paatras si Renzell nang marinig ang binitiwan na salita ni Cassandra. Alam niya na tama na ang kanyang hinala ngunit mayroon pa rin konting pagdududa sa kanyang isip. Mas gugustuhin niya talaga na hindi ito ang bata na iyon. Na sana ay mali lang ang kanyang hinala. Subalit ngayon ang lahat ng iyon ay gumuho dahil lang sa ilang salitang binitiwan nito. “Did you hear me? I am that little girl. Ako ‘yong bata na iniligtas mo noong binully ako. Ako ‘yong bata na tumulong sa ‘yo noong nilagnat ka. Ako ‘yong bata na nagsabi sa ‘yo na dapat alagaan mo ang sarili mo at higit sa lahat ay ako ‘yong bata na nagligtas sa ‘yo sa aksidente na iyon na halos ikamatay ko rin. Do you have any idea how long I stayed in the hospital? A month. Yes, you heard it, right. Isang buwan ako nakaratay sa hospital at inakala nila ay hindi na ako mabubuhay but God gave me another life. Now that you already know. What will you do?” Hindi na napigilan ni

‘Mahalaga sa akin ang panyo na ito lang ang tanging iniwan na alaala sa akin ng aking nanay o tatay. Kaya maraming salamat dahil ibinalik mo ito. Ngayon mas lalo ito nagkaroon ng dobleng halaga. Tungkol sa ‘yo at sa aking pamilya.’Napahilamos ng mukha si Renzell gamit ang kanyang mga palad sa alaala na iyon. At ngayon ay sigurado talaga siya sa kanyang hinala. Kailangan niya lang nang matibay na ebidensya para paniwalaan iyon.Narinig niya ang pagtunog ng kanyang cellphone kaya naman mabilis niya iyon kinuha at nang makita na si Radel iyon ay kaagad niya sinagot.“Did you find something?” Kaagad niyang tanong ni wala man lang pagbati. “Whoaaa! Kalma lang bro, wala man lang greetings?” tudyo ni Radel sa kaibigan. “Huwag mo ko sabayan ngayon, ‘Del. May nalaman ka ba?” mariin na wika ni Renzell saka siya muling umayos ng upo. “Of course and I did not expect what I found out,” pabitin na tugon ni Radel habang hawak sa kanyang kanang kamay ang isang impormasyon na tuluyan wawasak sa kai

“Show me your tongue.”Nanlaki ang mga mata ni Eli sa narinig. Ano raw? Ilabas niya raw ang kanyang dila? No way!“I said show me your tongue,” pag-uulit ni Leon nang hindi kumilos si Eli. Nag-aalinlangan man ay walang nagawa si Eli kung hindi ilabas ang dila lalo na at masakit ang pagkakapaso niya. Saka, nakakatakot ang boses nito.Mabilis naman sinuri ‘yon ni Leon at nang makita na medyo namumula ‘yon ay kaagad niya kinuha ang cellphone saka tinawagan si Victor.“Yes, Master,” kaagad na sagot ni Victor. Hindi pa man siya nakakalayo ay may tawag na agad. Hindi yata mabubuhay ang kanyang master nang wala siya. Pero siyempre sa kanya lamang ‘yon. Baka bigla na lang siya nito sisantehin.“Buy yogurt and bring it here quickly,” maawtoridad na utos ni Leon saka pinatay ang tawag.Hindi pa man tapos ang sinasabi ng kanyang master ay mabilis na naglalakad si Victor. Ang kanyang destinasyon ay ang pinakamalapit na tindahan. Masyado mainipin ang master niya.“Next time be careful. Bakit mo n

“I'm… I'm… pregnant?! N-No way!” usal ni Eli, pagdakay bumagsak dahil sa balitang nagpagulantang sa kaniya.Mabilis naman nasalo ni Leon si Eli at maingat na muling inihiga sa kama. “Ninang, is she okay?” May bakas na pag-aalala sa boses ni Leon. Hindi napigilan mapangiti ni Dra. Farah sa nakitang pag-aalala sa mukha ng inaanak. Masaya siyang malaman na magkakaroon na ito ng anak. It’s time for him to build his own family. “She will be fine. Mukhang nagulat lang talaga siya sa balita.” Naglakad si Dra. Farah patungo sa tabi ni Leon saka ito tinapik sa balikat. “Congratulations. Kaya mo ‘yan, medyo matigas ang ulo niya pero alam ko na magkakasundo kayo especially for the baby. O, siya, I will leave you for a while.”“Thank you, Ninang.”Nang makalabas si Dr. Farah ay mabilis na kinuha ni Leon ang cellphone at tinawagan ang assistant. Agad naman sinagot ‘yon ni Victor.“Yes, Master Leon?” sagot nito sa kabilang linya.“Where are you?”“Nasa baba po ako, Master. May ipag-uutos po ba k

“Kalokohan? Really? Is that what you think?” nakangising sambit ni Leon kay Marvin bago mas humigpit ang pagkakahawak nito sa kamay niya. “At sino ka? Why are you holding my girlfriend’s hand? Hindi mo ba ako kilala? I am Marvin, Eli's boyfriend. Ikaw, si—”“I’m Leon, the owner of this fashion house—and of course, Eli’s boyfriend. And where the hell did you get the guts to barge in here, huh?” igiting pangang lintaya ni Leon kay Marvin.“What the hell, Eli? Ipinagpalit mo na agad ako sa hînayupak na ‘to? Eh, walang-wala pa nga siya sa kalingkingan ko. You, Leon, I'm still Eli's boyfriend, so you have no right to claim her from me.” At lumapit si Marvin sa kanila, at nang akmang hihilahin na siya nito, mabilis na umaksyon si Leon, itinulak nito palayo si Marvin bago siya bahagyang itinago sa likod, sapat na upang makita niya ang matinding gulat sa mukha ng kaniyang ex-boyfriend.“Fück it, Eli. What are you do—”“Kung ano man ang sinabi ni Leon, totoo ‘yon. I'm his girlfriend, Marvin.

Marriage first, then séx.Matagal nang pinanghahawakan ni Eli ang paniniwalang iyan. She wanted to get married first, before she gave herself. Doon, makakasiguro siyang maibibigay niya ang sarili sa tama, matino, at higit sa lahat, mahal niyang lalaki. But her belief completely vanished into thin air when her boss, Leon, took her precious vîrginity.“I don't know what to say, Dra. Farah,” tanging naiusal ni Eli bago hinilamos sa kaniyang mukha ang mga palad, mas lalo lang siyang natakot dahil sa sinabi nito sa kaniya.“Alam kong gulong-gulo ka pa, Eli. But later on, you'll realize how wonderful it is to have a child,” nakangiti nitong saad bago tumayo. “I have to go.” At kinuha nito ang bag sa kama.“Take care, Dra. Farah,” saad ni Eli habang malayo ang tingin.Walang imik na lumisan ang doktora kaya mag-isa na lang siyang naiwan sa kuwarto. Sunod-sunod siyang nagpakawala ng hangin sa bibig saka lumabas upang silipin si Victor, at gusto niya sanang panatilihing walang emosyon ang mukh

Ramdam ni Eli ang panginginig ng kaniyang kalamnan nang magtama ang mga mata nila ng boss niya nang sandaling iyon. Sa hiya, dali-dali siyang bumangon, at pumosisyon sa likod nito, saka nagpatay-malisya. “Kung hindi kita hinila, baka durog ka na,” malamig na sambit ni Leon na ikinalunok ni Eli nang mariin.Nakayuko lang siya, walang imik dahil sa matinding kahihiyaan. Hindi siya handa na magtatagpo silang dalawa ngayon sa loob pa mismo ng elevator, kung saan hindi siya maaaring tumakas. “Hindi ka ba iimik, ha, Miss Eli?” sambit ni Leon na hindi tumitingin sa kaniya. May bahid pa rin ng lamig ang tinig nito, gayunpaman, kinalma niya ang sarili bago nag-angat ng mukha, saka bumaling kay Victor na nasa likod lang din ng amo nito. Ngising-ngisi ang loko sa kaniya, kaya isang irap ang natamo nito mula sa kaniya.“S-Salamat po, Sir. Leo—”“How's your vágina? Does it hurt?” seryosong tanong ni Leon, hindi pa rin ito tumitingin sa kaniya.“Sureble ‘yan, Master Leon. Nasagasaan ba naman ng

“Let me guess, mahaba bûrat ni Sir. Leon, ‘no?” nakangising tanong ni Patricia, ang best friend ni Eli, nang ipaalam niya rito ang nangyari sa kanila ni Leon.At kung kailan nakauwi na siya sa apartment nila, saka lamang niya naramdaman ang hapdi ng kàselan niya. “Ang baboy mo naman, Patricia!” ungot ni Eli sa kaibigan bago isinalang ang kaniyang mga labahan sa washing machine.She should be in bed resting, but she chose to wash her clothes because she's the type of person who can't stand seeing a pile of dirty laundry. Kahit isang pares pa iyan, naiirita na agad siya. “Baboy agad? Hindi ba… curious lang? Ano nga, Eli. Oo at hin—”“Hindi… hindi ko alam,” tugon ni Eli sa kaibigan bago pinihit ang button ng washing machine para umikot na iyon. “I had no idea, okay?” At lumabas siya sa banyo.“Paanong walang ideya? Imposible naman yata ‘yan, bakla. Ganoon ka ba talaga kamanhid para hindi mo malaman kung daks or juts ba ‘yong amo natin?” habol ng kaibigan sa kaniya habang naglalakad siy