Share

CAPÍTULO 88 — O REI

last update Petsa ng paglalathala: 2026-10-04 20:08:01

Dois dias depois de a chuva parar, o Vale de Haren ainda parecia ter sido partido ao meio.

O céu permanecia cinzento, pesado, embora já não despejasse água com a violência dos dias anteriores. Uma garoa fina ia e voltava ao sabor do vento, acumulando-se nas lonas dos abrigos e tornando a lama ainda mais traiçoeira sob os pés.

A fase desesperada das buscas havia terminado.

Não havia mais pessoas soterradas esperando para serem encontradas.

Os desaparecidos tinham nomes.

Os mortos também.

Agora c
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 90— UM MEDO

    O rei ficou tão surpreso que obedeceu.Por três segundos.— Você seria uma péssima criada.— Ainda bem que tenho outro emprego.— Vários, aparentemente.Evelyn lançou um olhar.Magnus sorriu.Então tossiu.Dessa vez não parou rápido.A primeira tosse veio seca.A segunda mais profunda.Na terceira, ele precisou inclinar o corpo e apoiar uma mão no braço de Evelyn.O sorriso desapareceu do rosto dela.— Magnus.Ele tentou levantar a mão.Não conseguiu responder.O peito trabalhava depressa demais.Evelyn segurou seu braço com as duas mãos.— Médico!Um guarda correu.Magnus finalmente conseguiu puxar uma respiração maior.Depois outra.— Não... faça escândalo.A voz saiu quebrada.Evelyn virou para ele.— Escândalo?Colocou a mão na testa.Congelou.Ele estava quente.Muito.O contraste com o ar gelado fez um arrepio atravessar o corpo dela.— Você está com febre.Magnus fechou os olhos.— O tempo está frio. Alguma coisa precisa compensar.Evelyn ficou olhando para ele.Mesmo Darek não

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 89 — ELE A VÊ

    Magnus lançou-lhe um olhar mortal.O médico quase pareceu agradecido.— Duas horas, Majestade.— Quatro.— Duas.— Três.Evelyn entrou:— Uma.Magnus virou.— Ninguém pediu sua participação.— Duas — decidiu o médico rapidamente. — E depois retorno imediato.O rei olhou de um para outro.— Traição organizada.Evelyn apontou para fora.— Suas duas horas já estão correndo.Magnus bufou.Mas caminhou.As carroças da Coroa trouxeram mais do que alimentos.Madeira cortada para reconstrução.Pregos.Ferramentas.Remédios.Cobertores.Barracas novas.Dois engenheiros especializados em encostas.Três equipes para reparar a estrada.E uma ordem assinada pelo próprio Magnus suspendendo temporariamente parte dos impostos cobrados nas regiões atingidas até que as famílias recuperassem condições mínimas de produção.Quando um dos administradores mencionou o impacto sobre o tesouro, Magnus nem diminuiu o passo.— Quantas casas perdemos?O homem abriu o registro.— Cento e dezessete completamente, M

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 88 — O REI

    Dois dias depois de a chuva parar, o Vale de Haren ainda parecia ter sido partido ao meio.O céu permanecia cinzento, pesado, embora já não despejasse água com a violência dos dias anteriores. Uma garoa fina ia e voltava ao sabor do vento, acumulando-se nas lonas dos abrigos e tornando a lama ainda mais traiçoeira sob os pés.A fase desesperada das buscas havia terminado.Não havia mais pessoas soterradas esperando para serem encontradas.Os desaparecidos tinham nomes.Os mortos também.Agora começava uma parte diferente da tragédia.Talvez mais silenciosa.Talvez mais longa.Centenas de pessoas não tinham para onde voltar.Casas haviam desaparecido debaixo da encosta. Celeiros estavam destruídos. Famílias inteiras dividiam tendas improvisadas. Os feridos mais graves haviam sido removidos, mas dezenas ainda dependiam da enfermaria montada às pressas no terreno alto.Evelyn estava dentro de uma das tendas maiores quando percebeu a movimentação.Havia três listas abertas sobre a mesa.M

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 87 — A RAINHA-MÃE

    A senhora olhou para as botas dela.Cobertas de lama.— Reis mandam ajuda.Depois para o rosto.— Você veio para a lama.Evelyn sentiu alguma coisa estranha.Incômoda.— Magnus teria vindo se pudesse.— Eu sei.A mulher não criticava o rei.Aquilo tornou pior.Ela só constatava.Evelyn desviou.— Preciso voltar.— Vá.Quando começou a andar, ouviu a velha falando com outra mulher.Baixo.Quase uma oração.— Nossa Rainha-Mãe.Evelyn parou.Virou.— O quê?A senhora piscou.— Nada.— Eu ouvi.Ela sorriu.— Então ouviu.Evelyn ficou alguns segundos encarando.— Não faça isso.A velha inclinou a cabeça.— Fazer o quê?— Me chamar assim.— Por quê?— Porque eu não sou rainha.A mulher olhou para a criança que Evelyn acabara de acalmar.Depois para as pessoas trabalhando.— Talvez a senhora não seja.Evelyn apertou os olhos.A velha voltou a sorrir.— Ainda.O nome devia ter morrido ali.Não morreu.Na manhã seguinte, Evelyn ouviu novamente.Dessa vez de um homem distribuindo sopa.— Leve a

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 86 — A AJUDA

    Em uma das áreas, um homem começou a gritar porque ninguém procurava sua esposa.Evelyn se aproximou.— Nome?— Mara. Mara Feld!— Onde estava?— Nossa casa. Ali.Ele apontou para um amontoado de terra e madeira.Evelyn olhou para a lista.— Feld.Uma voluntária respondeu.— A casa já está marcada. Equipe três.— Onde?— Entrando pela lateral.O homem tentou correr.Evelyn segurou.— Você não vai.— É minha mulher!— E se entrar, eles terão duas pessoas para tirar.— Solte!Ele tentou se desvencilhar.Evelyn segurou mais firme.— Olhe para mim.O homem estava chorando.— Eles estão procurando.— Você não entende!A frase bateu nela.Por um segundo, viu outra estrada.Sangue.Garrick.Elowen.Uma espada.Você não entende.Entendia.Demais.Mas aquilo não importava naquele momento.— Talvez não — respondeu, a voz mais baixa. — Mas sei que ela precisa que você esteja vivo quando a encontrarem.O homem parou de lutar.Dez minutos depois, alguém gritou.— VIVA!O som atravessou a lama.O h

  • Rejeitada pelo Supremo agora ele IMPLORA MEU PERDÃO    CAPÍTULO 85 — UMA TRAGÉDIA

    Ele recostou-se novamente.— Tudo bem.Evelyn franziu a testa.— Tudo bem?— Sim.— Só isso?Um sorriso cansado apareceu.— Esperava que eu desmaiasse dramaticamente e usasse meus últimos suspiros para amaldiçoá-la?— Com você, não descartei.Magnus bufou.Depois ficou sério.— Eu pedi.Fez uma pausa.— Você respondeu.Evelyn continuou olhando.— Não vai insistir?— Vou continuar achando que está errada.— Magnus.— Não é insistência. É opinião.Ela quase revirou os olhos.O rei levantou uma mão antes que ela pudesse falar.— Bella, escute.A voz ficou mais baixa.— Não quero que sente naquela cadeira porque me deve alguma coisa.Evelyn sentiu a garganta apertar.— Não me deve pela terra. Não me deve por Recomeço. Não me deve pela amizade. E certamente não me deve porque estou doente.Ele deixou aquelas palavras assentarem.— Se sua resposta é não, ela continua sendo não.Silêncio.Evelyn engoliu.— Obrigada.Magnus sorriu de leve.— Ainda acho uma resposta ruim.Ela soltou uma risada

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status